Buddyhond Bailey

Buddyhond Bailey
Deel deze actie

Mijn dochter ontwikkelde na de eerste lockdown anorexia.

41 donaties
€ 1622 van € 20000 ingezameld

13 maart 2020, vrijdagavond, mijn dochter is super blij en had een kei toffe dag op school, het zou de laatste fysieke schooldag zijn van dat schooljaar. De eerste weken in lockdown waren een zoektocht naar een nieuw ritme. Twee kinderen die plots fulltime thuis zijn en voor school opdrachten moeten maken, ook ik als leerkracht moet plots van thuis uit werken. Een grote chaos, veel moeilijke momenten. Geen ‘we komen dichter bij elkaar als gezin’ momenten. Mijn dochter begint te sporten, iets wat ze altijd had willen doen maar nooit tijd voor had. Ik doe met haar mee, we sporten voor de tv en hebben lol. Ze begint ook op haar eten te letten, ze staat vaak aan de kookpotten en zet de heerlijkste gerechten op tafel. We eten nieuwe dingen, meer groenten ...

Juli 2020, het valt me op dat ze slanker en afgetrainder wordt, ze heeft stilaan een echt sixpack. Aan de ene kant ben ik trots en aan de andere kant gaan er alarmbellen rinkelen. Ik vertel haar dat ik me wat zorgen maak en vraag haar om zeker goed te blijven eten. Ik hou haar in de gaten. Ze vraagt me om iets speciaals om een soort pannenkoeken mee te maken, ze wil meer en meer proteïnen om haar spieren te versterken. De laatste alarmbellen gaan af, vanuit mijn eigen sportverleden en mijn eigen periode van sporten en diëten zie ik het misgaan. Ik vertel haar eerlijk hoe ik erover denk, ze zegt dat ik me geen zorgen hoef te maken... dat doe ik toch. In juli en augustus gaan we twee keer naar een psychologe, het klikt niet en ze wil niet praten, een psychologe is stom, wat moet ze zeggen? In augustus gaan we naar de huisarts en de bal gaat aan het rollen. Mijn meisje weegt op dat moment al te weinig, maar nog niet te extreem. De arts verwijst ons door naar een andere psychologe. Daar kunnen we pas terecht in oktober. Ondertussen is het schooljaar terug gestart met de nodige coronamaatregelen die het leven nog steeds moeilijk en lastig maken voor iedereen. 
Mijn dochter blijft afvallen, mijn zorg wordt groter. We starten bij de psycholoog, ook de diëtiste wordt opgestart en iets later ook de specialist. Mijn dochter doet enorm haar best en gaat er kei hard tegenaan. Haar eetstoornis sluimert, wordt sterker. Als een gemeen, manipulatief, ziekelijk iets dwaalt het rond in haar hoofd op zoek naar de kleinste gedachte om die dan tegen haar te gebruiken en haar steeds meer wijs te maken dat ze niet ziek is, niet ziek genoeg is om hulp te verdienen. Ze verdient het niet, anderen zijn er erger aan toe en verdienen wel hulp. Ze moet zo diep zakken tot ze in het ziekenhuis belandt met dwangvoeding, pas dan hoort ze bij de ‘echten’, pas dan is ze echt ziek. Maar ik weet dat zelfs dan haar eetstoornis zal zeggen dat ze nog steeds niet ziek genoeg is.

22 januari 2021, het gaat niet goed met haar. Ze blijft afvallen, hoe hard ze ook haar best doet. Ik hoor steeds vaker haar eetstoornis aan het woord. Behalve op de momenten dat ze huilt, in paniek is en bang is. Ze is zo bang om beter te worden, bang om gelukkig te zijn, maar nog banger om ‘dat’ terug te voelen wat ze niet meer wil voelen. Dat ding dat ervoor gezorgd heeft dat ze nu zit waar ze zit, dat wil ze niet meer voelen en net ‘dat’ weten we niet wat het is. Ik beloof haar mijn belofte te houden. Huilend vroeg ze me een tijd geleden het volgende: ‘Mama, beloof me dat je ervoor zorgt dat ik niet zal opgeven?’ Natuurlijk beloof ik dat!

Ze leeft in een donker holletje, een plekje waar ze niets hoeft te voelen. Ik vertel haar dat ze dat plekje gezellig moet maken, dat ze het kleine lichtje dat ze vorige week zag groter moet maken. Dat ze ramen en deuren moet zetten, dekentjes en mooie en gezellige dingen moet gebruiken om het in te richten. Iedereen verdient een veilig plekje waar je je gevoelens kan toelaten, maar zonder dat die jou overnemen. Ik vertelde dit haar na alweer een paniekaanval nadat ze haar bord niet leeg kon eten. Elke hap was te veel, ze heeft het gehad, elke fysieke hap en het kauwen... ze wil het niet meer, ze is het zo beu, ze wil weg, ze wil verdwijnen... Dat mag zeg ik, in je veilige huisje, je veilige plekje waar je even tot rust kan komen, niet in dat donkere enge holletje. Ze kijkt me aan, haar haren in de war (van wat er nog van die mooie volle haarbos overblijft), haar bevlekte gezicht van het huilen, in haar natte mouwen van haar Billie Eilish trui die ze ging aantrekken op het concert dat afgelast is zitten haar handen zo mager dat ik soms bang ben dat ze zal breken, ze kijkt me aan met bange oogjes en ze vraagt: ‘Mama, kom je me dan bezoeken?’

De tranen rollen over mijn wangen, ik neem mijn meisje in mijn armen. We huilen samen en beloven elkaar te blijven vechten. Alles komt goed, dat moet gewoon! Ik kan me niet voorstellen dat ik haar moet afgeven, maar ik weet al wel welk liedje... ik huil als ik even alleen ben, ik kruip in mijn holletje, de pijn snijdt mijn hart in duizend stukjes, ik wil mijn dochter niet kwijt!

Op een dag ga ik bij haar op bezoek, in haar eigen échte huisje met ramen en een deur.

We zijn ondertussen meer dan een jaar verder. Na twee opnames en heel veel ambulante hulpverlening (psycholoog, psychiater, huisarts, kinesist, diëtist, hypnotherapie…) begint er een beetje licht te schijnen. De onderliggende trauma’s zijn enorm groot en trekken haar nog vaak mee naar dat donkere holletje. Googelend kwam ik op een website voor buddyhonden terecht. Ik las waarvoor ze ingezet worden en heb vanaf daar mijn hart en intuïtie laten spreken. Via via kwam ik dan terecht bij een prachtig beestje. Een buddyhond via een ’officiële’ instantie kan ik niet betalen, maar mijn dochter kennende gaat ze er alles aan doen om haar hondje het beste te geven wat er is en haar zelf (met hulp van de juiste opleiding/ondersteuning) een echte buddy te geven. 

Bailey is sinds donderdag 4 augustus bij ons. De lichtjes die ik nu al zie schitteren in mijn dochter haar ogen geven me opnieuw veel moed en vertrouwen en hoop op de toekomst. Hoop dat ze haar dromen kan waarmaken en dat ze niet alleen zichzelf maar ook Bailey een heel warm nestje kan geven en dat ze samen de wereld aan kunnen. 

De ambulante hulpverlening en alles wat erbij komt kijken, vraagt van mij als alleenstaande mama van twee tieners veel energie, zowel emotioneel als fysiek, maar ook financieel is het een enorme hap uit mijn budget. Maar dit mag me niet tegenhouden om mijn kinderen de kansen te geven die ze verdienen. 
Elke bijdrage is welkom en zal gebruikt worden om Bailey en mijn alles te geven wat ze nodig hebben om een super team te worden. 

Het bedrag zal gebruikt worden voor haar opleiding, materiaal, eten, verzekering…

we kregen  de kans om via een organisatie misschien toch een gecertificeerde training op te kunnen starten. Hiervoor hebben we 20000€ nodig. Dus blijf alsjeblief doneren, het zou Fenna zo hard helpen in haar herstel! 

Alvast heel erg bedankt ❤️

Nieuws

Collectanten

Laden...
Website widget
Voeg een donatieknop van deze actie toe aan een website of blog

Actie georganiseerd door:

Wendy Hense

Wendy Hense

Gestart op 03-08-21
41 donaties
€ 1622 van € 20000 ingezameld
Actie loopt tot 22-11-2021

Donaties

 
Toon alle donaties
Website widget
Voeg een donatieknop van deze actie toe aan een website of blog