Help Evi aan een psychosociale hulphond in haar weg naar herstel

Help Evi aan een psychosociale hulphond in haar weg naar herstel
Evi Kee
Deel deze actie

Steun Evi om het waardevolle traject van het opleiden van een hulphond voor anorexia, depressie en PTSS waar te kunnen maken

304 donaties
78%
€ 16935 van € 21775 ingezameld

Mijn verhaal

Lieve lieve mensen,

Ik ben Evi, 20 jaar en ik ben ten eerste heel erg dankbaar dat je de tijd neemt om deze pagina te bekijken. 

Ik heb een heftige jeugd meegemaakt waarin ik op een jonge leeftijd te maken kreeg met de eetstoornis anorexia. Sindsdien heeft een groot deel van mijn leven bestaan uit opnames in ziekenhuizen en klinieken, intensieve behandelingen, medicijnen, ontelbare behandelaren, therapeuten en artsen. Al snel bleek dat ik ook kampte met een depressie, persoonlijkheidsstoornissen en ADD. Door de heftige ervaringen in de psychiatrie heb ik ook een posttraumatische stresstoornis ontwikkeld. De laatste jaren zijn niet alleen erg zwaar geweest voor mijzelf, maar ook voor mijn naasten.

 Ik ging van een meisje dat vol in het leven stond naar een meisje dat geen puf meer had om de lichtpuntjes te zien.

 

Ik blijf en blijf doorvechten, maar ik heb ondervonden dat mijn depressie erg hardnekkig is. De keren dat ik vol hoop nieuwe behandelingen, therapieën en medicijnen ben gaan starten in de laatste jaren, om daarna weer teleurgesteld te worden zijn me erg zwaar gevallen. Dit maakt dat mijn anorexia weer hevig op de voorgrond kwam te staan, als copings-mechanisme om met deze zware gewaarwordingen te dealen. Helaas was een nieuwe opname voor mijn anorexia onvermijdelijk en ben ik op dit moment weer hard aan het strijden in een kliniek.

Al jaren is het een constant gevecht tussen willen leven en de stoornissen die mij steeds weer onder water duwen. Ik kan wel met trots zeggen dat ik sterker ben geworden, dat ik een hele hoop geleerd heb en dat ik ondanks de wanhoop mijn ambitieuze houding nooit heb verloren. Mijn houding is veranderd van ‘het leven is niet voor mij bedoeld’ naar ‘ik wil verdomd graag leven maar hoe moet ik dit in hemelsnaam doen?’

Het laatste jaar en alles dat ik weer heb moeten kwijtraken door de terugval in mijn eetstoornis hebben mij in eerste instantie opgebroken, maar daarna ook wakker geschud. Dit is geen leven. Ik heb dit niet voor niks overleefd: ik moet en zal mijn plekje gaan vinden in deze wereld, want ik wil de stoornissen niet laten winnen.

Ik en mijn naasten zijn er van overtuigd dat een hulphond mij de steun kan geven die ik nodig heb om weer de stap te nemen richting het leven.
 

Hoop

Ik ben een hele grote dierenvriend en ik heb altijd al, in welke moeilijke situatie ik ook zat, enorm veel steun ondervonden aan dieren. Ze brengen mij in een staat van kalmte, waarin ik even niet bezig ben met alles waar ik mij zorgen over maak. Ik denk dat een hulphond mij goed kan steunen in het proces van mijzelf weer ‘opnieuw’ leren kennen en weer sterk in mijn schoenen te gaan staan. Ik weet en besef goed dat een hulphond geen wondermiddel is, geen medicijn en geen ‘oplossing’. Maar wat het wel is, is een kans om het leven toch met beide handen vast te pakken en samen met een maatje dit verdomd lastige pad te bewandelen.

Mijn keuze  voor een hulphond betekent dan ook een keuze om te leven. Ik moet dan de veiligheid van de optie dat ik elk moment uit het leven zou kunnen stappen loslaten. Dit vind ik een van de engste keuzes die ik ooit heb gemaakt. Mijn stoornissen zijn mijn vijanden, maar zijn tegelijkertijd al sinds zo’n jonge leeftijd mijn manier om met pijn om te gaan dat het doodeng is om ze los te laten. Maar juist daarom is deze stap in mijn leven zo waardevol: ik moet hem nemen. 

 

Waarom zet ik deze inzamelingsactie op?

Helaas wordt tot op de dag van vandaag het opleiden van een psychosociale assistentiehond niet vergoed vanuit de zorgverzekering en komen de onbetaalbare hoge kosten voor eigen rekening, die ik met geen mogelijkheid zelf kan betalen. Ik vind het enorm lastig om anderen om hulp te vragen en neem dan ook een enorme stap door te zeggen: ik heb jouw hulp nodig!

Als je iets kwijt zou kunnen om te doneren zou dat ongelofelijk fijn zijn. Alle kleine beetjes helpen en worden ontzettend gewaardeerd. Ook help je enorm door mijn bericht te delen. Dat zorgt ervoor dat ik zo veel mogelijk mensen kan bereiken die mogelijk een donatie willen doen. 

 

Waar bestaan de kosten uit?

De kosten bestaan onder andere uit de aanschaf van de pup zelf en het hulphondentraject. De kosten van de aanschaf van de pup hebben wij kunnen verzamelen maar het bedrag van het hulphondentraject helaas te groot om zelf te kunnen betalen. 

Het intensief programma waarbij de pup wordt opgeleid tot hulphond vanuit Puur Honden kost €21.775,-

Dit programma bestaat o.a. uit 1 op 1 thuisbegeleiding, 36 afspraken van 2.5 uur, tussentijdse begeleiding, opleiding en certificering van de hulphond, de reiskosten die gemaakt worden en jaarlijkse voortgangsbegeleiding na het behalen van het certificaat en toetsing van de hulpvaardigheden.

Het is een enorm groot bedrag, dat besef ik mij maar al te goed. Juist daarom is het zo frustrerend dat de zorgverzekering dit niet (deels) vergoed. Maar opgeven is geen optie, het doel is te belangrijk daarvoor. Daarom heb ik jouw hulp nodig!

 

Wanneer zal dit traject beginnen?

Over 2 weken is het zo ver, dan kan ik mijn lieve labradoodle puppy Pip ophalen, een paar dagen voor mijn verjaardag!! Ontzettend spannend, bijzonder maar vooral ook heel hoopvol! De coach zal vanaf het begin betrokken zijn en mij begeleiden om te zorgen dat Pip een goede basis aanleert waarin goed wordt gekeken naar hoe Pip zich ontwikkelt en het welzijn van de lieverd op nummer 1 staat. Pas als de basis is gelegd gaan we aan de slag met hulphond taakjes. Het is een heel intensief programma waarin ook aandacht wordt besteed aan de ontwikkeling die ik zelf doorga, wat de spiegelende functie van Pip bij mij oproept en hoe ik kan groeien, samen met Pip!

 

 

Waar kan een hulphond mij bij helpen?

  • Spanning verlichten en/of afleiding bieden tijdens en na de eetmomenten.
  • Door een veranderde negatieve gemoedstoestand te signaleren en mij hierop attent te maken, kan de hulphond helpen destructief gedrag te voorkomen. 
  • De hulphond zorgt ervoor dat ik een dagelijkse structuur aan moet houden, want hij moet regelmatig uitgelaten worden. Dit stimuleert mij om een ritme aan te houden, waardoor ik minder snel overprikkeld raak.
  • De hond mag vanwege zijn functie als hulphond in principe overal mee naar binnen. Dit zorgt er voor dat ik ten alle tijden een maatje bij me heb die mij kalmeert, motiveert en afleiding biedt.
  • Een hulphond heeft een spiegelfunctie en leert mij dus om consequent en duidelijk te zijn en mijn grenzen aan te geven.
  • De hulphond kan een verandering in bloeddruk signaleren en hierdoor wegrakingen voorkomen.
  • De hulphond voorkomt dat ik mij ga isoleren. Niet alleen omdat we regelmatig naar buiten moeten, maar ook omdat sociale situaties minder stressvol zijn als ik een maatje bij mij heb. Hierdoor kan hij positieve invloed hebben op mijn sociale contacten.
  • Ik heb vaak last van hypo’s. (Hypoglycemie, een lage bloedsuiker) De hulphond kan een daling van mijn bloedsuiker signaleren en hierdoor dus voorkomen dat ik een hypo krijg.
  • De hulphond kan mij helpen om te signaleren wanneer mijn spanning stijgt. Zelf vind ik dit erg lastig en lukt het niet om dit te herkennen, vaak ben ik dan verzonken in mijn hoofd.
  • Ik heb de neiging om heel erg in mijn hoofd te gaan zitten. Ik sta dan niet goed in contact met mijn lichaam en de omgeving. Hierdoor krijgen negatieve gedachten snel de overhand. Een hulphond kan mij terug in het ‘hier en nu’ brengen en voorkomen dat ik in mijn eigen wereldje ga leven.
  • Ik heb last van extreme faalangst. Dit maakt sociale situaties erg eng, en dit is een groot struikelblok bij situaties waar ik druk voel, zoals spannende gesprekken, toetsen op school, presentaties, maar ook hele ‘simpele’ situaties in het dagelijkse leven die te maken hebben met sociaal contact. Een hulphond kan mij dat steuntje in mijn rug bieden die ik dan nodig heb, en afleiding bieden voorafgaand aan de situatie zodat ik niet in paniek raak.
  • De natuur doet mij altijd al goed, maar toch kost het meestal te veel energie om naar buiten te gaan dat ik maar binnen blijf. Het is een vicieuze cirkel, want ik weet dat buiten zijn en bewegen helpt tegen mijn depressie maar toch houdt de depressie het veilige binnen blijven in stand. De hulphond stimuleert mij om meer naar buiten te gaan en om ook met minder weer buiten te wandelen en frisse lucht te nemen.
  • De hulphond kan mij helpen door te signaleren als ik over mijn eigen grenzen ga, bijvoorbeeld als ik te lang doorwerk. Ik kan door mijn ADD snel in een hyperfocus raken waarin ik vaak uren achter elkaar door kan gaan. Hierdoor vergeet ik om wat te eten, te drinken, naar buiten te gaan en een pauze te nemen.

Updates

Laden...

Collectanten

Laden...
op 25-02-2022 gestart
6830x bekeken
Website widget
Voeg een donatieknop van deze actie toe aan een website of blog

Actie georganiseerd door:

Evi Kee

Evi Kee

304 donaties
78%
€ 16935 van € 21775 ingezameld

Donaties

 
Toon alle donaties
op 25-02-2022 gestart
6830x bekeken
Website widget
Voeg een donatieknop van deze actie toe aan een website of blog

In de media

Hulphond Pip als reddingsboei voor jonge Alkmaarse

14 Apr 2022

ALKMAAR - Pip heet ie. De lieve twaalf weken oude labradoodle van de 21-jarige Evi uit Alkmaar. Als er voldoende geld ingezameld wordt, kan Pip opgeleid worden tot hulphond en Evi de steun bieden die ze nodig heeft. Na een heftige jeugd kreeg Evi op jonge leeftijd te maken met de eetstoornis anorexia. Sindsdien bestaat een groot deel van haar leven uit opnames in ziekenhuizen en klinieken, intensieve behandelingen, medicijnen en gesprekken met behandelaren, therapeuten en artsen. Naast anorexia kampt de jonge Alkmaarse met depressie, persoonlijkheidsstoornissen en ADD en heeft ze een posttraumatische stresstoornis ontwikkeld. 

Rodi

Mitzi (23) en Evi (21) uit Alkmaar lijden al jaren aan anorexia. Nu kiezen ze voor een bijzondere aanpak: een 'hulphond

06 Apr 2022

Samen organiseerden ze in 2018 en 2019 Mentaal Centraal: Mitzi Langenberg (23) en Evi Kee (21). Een festival vol positiviteit op Stadsstrand de Kade met muziek en workshops, ’omdat je de crisis in je kop ook kunt vieren.’ Tijden van zware depressies, kliniekopnames en jarenlang vechten tegen de eetstoornis anorexia nervosa hadden ze overleefd. Langzaamaan leek het beter te gaan, maar echt ’opgelost’ was de ziekte niet.


 

Noordhollands Dagblad