Help horeca vergunning terug te krijgen.

Help horeca vergunning terug te krijgen.
Kevin Laforce
Deel deze actie

Na een administratieve fout van het stadsbestuur werd mijn horeca vergunning ingetrokken en is mijn zaak gesloten.

0 donaties
€ 0 van € 10000 ingezameld

Doneer Zet deze actie in gang en wees de eerste die deze actie steunt!

Ik ben Kevin, een man van 35 jaar jong.

Ik werd geboren in het jaar 1986 en al snel belande ik in de jeugdzorg omdat mijn ouders niet voor me konden zorgen. Drank problemen, nalatigheid etc.

Als kind dacht ik steeds dat mijn ouders mij niet graag zagen want mijn twee oudere zussen werden wel thuis opgevoed. Om de een om of andere reden wou jeugdzorg mij beschermen als jongste van de kroost waardoor ik reeds op zeer jonge leeftijd uit huis geplaatst werd. Eigenlijk werd van zowel jeugdzorg als thuis nooit uitgelegd waarom ik niet thuis kon wonen. Enkele jaren later (door ouder te worden, en zelf een mening te kunnen vormen) heb ik nooit het het gevoel van liefde door ouders of begeleiders ervaren. Hoe ouder ik werd hoe meer ik protesteerde waardoor mijn plaatsing uit huis niet meet omwille van een problematische thuissituatie werd maar al snel ontaarde in een gedrag problematiek. Het enige wat ik eigenlijk miste was liefde. Een thuis. Een knuffel. Een beloning omdat ik iets goed deed.

Een jaar na mijn geboorte scheide mijn moeder van mijn vader en hertrouwde mijn moeder  (met mijn reeds overleden) stiefvader. 

Er werden nog twee jongere broers geboren die eveneens als mij om de een of andere reden die liefde te kort kregen. Toen ik al eens op weekend mocht moesten mijn broers en ik buiten spelen. Binnen komen om iets te drinken was uit den boze omdat mijn stievader en moeder rust wilden.

Op mijn 8 jaar begon ik via jeugdzorg te vragen om contact met mijn biologische vader. De eerste ontmoeting tussen mijn papa en ik was toen ik reeds 12 jaar was.

Ook mijn biologische vader bleek alcoholist te zijn en was opgenomen in een ziekenhuis om clean te worden. 

Op dit moment deed hij dat ook goed waardoor bezoek onder begeleiding al snel mocht zonder toezicht. 

Op mijn 14 jarige leeftijd liep ik weg uit het internaat en kreeg ik de kans van jeugdzorg om bij mijn papa in te trekken. Al snel bleek dat mijn papa financieel niet in staat was om zorg voor mij te dragen, al moet ik het mee geven, papa raakte altijd wel aan wat geld. Maar helaas ook op een illegal manier. 

Als jonge gast vond ik dat wel stoer en toonde ik intresse in deze activiteiten. Waardoor dat ik op een geven moment zelf mee met papa ging stelen om die avond toch maar iets te kunnen eten.

Uiteraard kwam jeugdzorg alweer snel in beeld en belande ik in en uit, gesloten instellingen  open instellingen, half open instellingen etc.

In die instellingen zaten vooral jongeren die zelf ook niet hun hand omdraaiden om kwaad uit te halen. Al snel keek ik op naar die mannen (misschien uit schrik, misschien uit gewoonte) en werden we vrienden. Weg lopen op de meest spectaculaire mogelijkheden uit gesloten instellingen bleek mijn specialiteit te zijn. 

Tijdens mijn ontvluchtingen bestal ik mensen, vocht ik met mensen. Ik deed eigenlijk niks goed. Ik was de weg en mijn rechtvaardigheid verloren.

18 jaar worden… Eindelijk van de jeugdzorg vanaf. Maar ik was niet klaar voor het echte volwassen leven. Ik kende trouwens  alleen criminalitei  in mijn leven.

In mijn jeugdperiode creëerde ik dan ook Borderline. Ik kon bepaalde mensen te graag zien, mensen waardoor ik door het vuur ging. Eigenlijk uit liefde voor hun, maar wat ik deed om hen te helpen was Uiteraard illegaal.

Zo leefde ik verder in illegale praktijken tot mijn 23 jaar. Tot de rechtbank besloot dat het genoeg was en ik naar de gevangenis moest.

Tijdens dat ik in de gevangenis zat moesten alle feiten die ik ooit pleegde (van klein tot groot) nog behandeld worden op de rechtbank.

Conclusie 10 jaar gevangenis, 7 jaar rijverbod en hoge boetes waarvan ik achterover viel.

Van 2010 tot 2020 heb ik dan ook in de gevangenis gezeten.

En laat me duidelijk zijn! !TERECHT!

De eerste 4 jaren van mijn gevangenis periode waren voor mij moeilijk om mij aan te passen. Ook binnen het gevangenissysteem deed ik alles opzettelijk verkeerd om aandacht te krijgen en me bezig te kunnen houden.

Op mijn 16e leeftijd heb ik paniek aanvallen gecreëerd die nooit meer over zijn gegaan en waar ik dagelijks meer en meer last van had.

Door alle stress kon ik op een bepaald moment niet meer functioneren en sloot ik mezelf op in mijn cel. 

Ik was getrouwd met een dame (waar ik reeds van gescheiden ben in het jaar 2014). Voor mij is dit het punt geweest dat ik depressief werd en uiteindelijk een poging tot zelfdoding had ondernomen.

Door deze poging kwam ik in contact met de psychiater in de gevangenis. 

Ik weet niet wat of hoe die man het heeft gedaan maar met enkele woorden trok hij mijn aandacht. De klik was er al helemaal dat ik tijdens een huilbui omarmt werd door de psychiater en dat ik in zijn armen huilde. Wat toen door me heen ging was liefde, boosheid en verdriet terzelfdertijd.

Mijn gedrag veranderde al snel en ik begon het vertrouwen te winnen van verschillende ambtenaren die er werkten. Ik greeg doelen en ronde met succes enkele studies af waaronder elektriciteit, lassen en zelf mijn middelbare diploma via middenjury.

Veel tijd om na te denken wat ik wou doen als ik vrij kwam, kwam ik tot de conclusie dat ik als ervaringsdeskundige aan de slag wou.

Ik zou dit doen via een kroeg te openen die bedoeld is voor jongeren met een problematische opvoedingsituatie. Ikzelf zou als een soort van straathoekwerkeren-cafe baas functioneren. Met de tijd hoopte ik te kunnen samen werken met psychologen en eventueel een psychiater die de jongeren psychische zouden kunnen begeleiden terwijl ik een soort van vertrouwenspersoon kon zijn.

In mei 2021 was het dan zo ver. Ik opende de deuren van café het Kempenland in het westvlaamse Ardooie. Ik kreeg alle vergunningen als bij wonder toegekend weleenswaar het belangrijkste horecavergunning van de gemeente kreeg ik op proef gedurende 4 maanden en zou daarna geëvalueerd worden.

Het cliënteel groeide beetje per beetje, en mijn doel leek niet zo ver af want het cliënteel waren jongeren.

Zoals de bedoeling was werd mijn proefvergunning geëvalueerd.

Maar mijn vergunning werd niet verlengd.

De reden blijkt te zijn dat ze vier maanden er voor geen vergunning hadden mogen geven omwille van een gerechtelijke veroordeling in het jaar 2007 voor HELING VAN STERKE DRANKEN.

Alle andere veroordeling zijn niet van toepassing om geen vergunning te verlenen.

Ik heb de zaak verplicht moeten sluiten en heb contact opgenomen met een advocaat. Mijn enige mogelijkheid is om beroep te doen op niveau van De Raad Van State.

Helaas kost deze procedure zo veel en de kosten voor de advocaat zouden ook gemakkelijk kunnen oplopen tegen enkele duizenden euro's.

Daarom vraag ik op eerlijke manier aan de mensen, die mijn verhaal lezen (mijn verleden absoluut niet goed te keuren) maar een project als deze te steunen.

Ik weet waar het fout liep in mijn leven. Ik heb (hoe ouder ik werd, hoe meer ik de keuzes zelf maakte) zelf ook verantwoordelijkheid in mijn verleden. Maar als de thuissituatie van kleins af aan juist werd aangepakt had ik misschien sneller dingen kunnen inzien en begrijpen.

Ik hoop dat mensen mij financieel willen steunen om naar De Raad Van State te stappen om op deze manier mijn doel te helpen waarmaken. Ik kan en wil iets betekenen voor jongeren!

Alvast bedankt voor de mensen die willen helpen hoe klein of hoe groot het bedrag ook is.

 

 

Nieuws

Collectanten

Laden...
5 dagen geleden gestart
54x bekeken
Website widget
Voeg een donatieknop van deze actie toe aan een website of blog

Actie georganiseerd door:

Kevin Laforce

Kevin Laforce

0 donaties
€ 0 van € 10000 ingezameld

Doneer Zet deze actie in gang en wees de eerste die deze actie steunt!

Donaties

 
Toon alle donaties
5 dagen geleden gestart
54x bekeken
Website widget
Voeg een donatieknop van deze actie toe aan een website of blog