Yves

Yves
Mady Claeys
Share this fundraiser via:

In 2019 is Dylan op 18 jaar plots overleden, op 17 mei 2022 is onze Yves , de papa van Dylan totaal onverwacht overleden

 
Available in:  English

Dylan, 18 years old, suddenly passed away in October 2019. His parents and sister are a little better when suddenly on May 17, 2022 the dad, our Yves, dies of a heart attack.  As if this wasn't enough suffering, now all the unexpected costs come, not normal!  We want to raise as much money as possible to help Fanny and Kyra!  This amount will serve to pay the inheritance tax on the property!

Dylan, 18 jaar is plots overleden in oktober 2019. Zijn ouders en zusje zijn met vallen en opstaan er een beetje over toen plots op 17 mei 2022 de papa , onze Yves overlijd aan een hartaderbreuk. Alsof dit nog niet genoeg leed is komen nu alle onverwachte kosten, niet normaal! Wij willen zoveel mogelijk centjes bij elkaar brengen om Fanny en Kyra te helpen!  Dit bedrag zal dienen om de successierechten te betalen van de woning!

2019 het jaar dat onze hell begon,we zijn onze zoon dylan 18 jaar kwijt omdat we niet wisten dat hij wolf parkinson white syndrome had en achter 50min reanimeren zijn hartje terug begon te kloppen maar tevergeefs zijn hersenen hebben te lang zonder zuurstof geweest en we konden hem niet meer redden

?

2022 het jaar dat we stilaan terug wat begonnen te leven

maar op 17mei heb ik en mijn dochter onze rots,onze steun,mijn beste vriend,een papa,mijn levenspartner en de man die hetzelfde verdriet had van mij moeten afgeven.

ik wil iedereen bedanken die ons al hebben geholpen

❤️

Uit naam van de ouders en zus

“Yooooo amigooooo....” (stilte)... “yooooo Padré...” blijft uit... mijn hart breekt, telkens weer...

De manier waarop je thuis kwam blijft door mijn hoofd spoken, en het doet pijn, véél pijn... Wetende dat dit ritueel zich nooit meer zal verderzetten. Ik kijk nog eens, maar de deur blijft dicht...

Ik zag jou die zaterdag bij ons thuis binnenstuiken met Kevin en we waren dolgelukkig dat je er was. Je maakte niet alleen ons blij met je verschijning maar ook je kleine vriend. De hele dag was je al aan het sturen naar mama: “zijn ze er al ???”... “laat mij iets weten als ze er zijn want dan kom ik direkt af”... “en ?? Zijn ze er al ??”... Wij wisten natuurlijk waarom je zo opgepept liep... Je had met je gouden hart en je laatste centjes een adidas-training gekocht voor je beste maatje en je liep al 2 weken op de toppen van je tenen om hem dit cadeau te doen. Je kwam binnen met een doos die gewoonweg niet op een normale manier door de deur kon en natuurlijk wéér op jouw manier: Overenthousiast, over en in Saint zijn mand, die zich op zijn beurt te pletter schrok... Zonder twijfel: We wisten dat je thuis was... “PAPA, PAPA !!! Kevin heeft ne box gekocht en ge gaat da de max vinden...” Als een bezetene die doos open om daar nu toch ne kloeft van ne luidspreker uit te halen... “En, en ?? Wa vinde ervan ?? De max toch ??” Ik dacht al bij mezelf: “Met wat zijn ze hier nu weer...” Papa, wacht tot wanneer dat ge het hoort, nie normaal... ik heb een liedje opgestoken in de Mediamarkt, iedereen stond naar ons te kijken en gans de winkel daverde !!!” De koffiemachine moest er bijna aan geloven toen je een stopcontact zocht want je was ondertussen ook al bezig met je kleine vriend zijn cadeautje... De luidspreker ingeplugged en dan, MUZIEK !!! Bassen om achterover te stuiken en je wist meteen aan mijn gezicht dat dit een schot in de roos was... Toen je even buiten stond met Kevin kon je het toch niet laten: “Moet mijn pa zien zitten, den breedsmoelkikker, zeker weten dat hij tegen volgende week ook ene heeft...” Je had gelijk, ik was al plannen aan het smeden... Mama werd al een beetje nerveus van het druk gedoe en uiteindelijk hebben jullie, weer op geheel eigen wijze en met welgekende horten en stoten alles terug in de doos gestoken. “Allee, maar kijk, we gaan wat gaan gamen en ik hoor of zie jullie morgen nog wel...” Even nog een snelle knuffel voor je kleine vriend en op dezelfde manier zoals jullie binnengekomen zijn, zijn jullie dan weer vertrokken. Ik keek naar mama en naar de rest, onze blikken waren duidelijk en het enige dat eruit kwam was: “Ja goeien appel, zo zot als een achterdeure zijn ze....”

Wat we dan niet wisten is dat in de komende uren zich een ware tragedie ging voltrekken...

Rond een uur of 4 lagen mama en ik in bed en kregen we plots telefoon: “Euhm, Fanny... Dylan is onwel geworden en we hebben den ambulance gebeld”

Niet afwachtend en op automatische piloot sprongen we uit ons bed, in ons kleren en reden we als gek naar waar jij was, niet wetende wat ons te wachten stond. Toen ik naar boven liep had ik nog altijd geen flauw idee wat er aan de hand was, tot... ik in de kamer kwam... Mijn wereld zakte als een pudding in elkaar.... Jij, mijn zoon, mijn amigo... je lag daar... levenloos... Kevin aan je zij, het beste van zichzelf aan het geven om jou toch maar bij ons te houden, Iris aan je ander zijde en mama op de gang, hevig in paniek...

Je hebt je van je sterkste kant getoond en na meer dan drie kwartier, die aanvoelde als een eeuwigheid, is jouw hart weer beginnen bonzen... Ik zat verslagen in een hoekje van de kamer, opgelucht maar niet goed wetende wat er ging volgen... maar, je gouden hart was terug in volle gang, alles ging wel goed komen.

Slopende uren in het ziekenhuis... “Zijn leeftijd speelt in zijn voordeel” wist het ziekenhuispersoneel ons te vertellen... Ergens slaakten we een zucht van opluchting. Je was veilig in het ziekenhuis, wij even snel naar huis, beetje slapen of wat je slapen kan noemen en ‘s morgens om 8u snel bellen om te vragen hoe jouw nacht geweest was... “Dylan heeft een rustige nacht gehad meneer, geen extremen, geen problemen meer met zijn hart. Doe maar rustig, we hebben en houden hem onder controle...” wist de dame aan de andere kant van de lijn mij te vertellen. Mama op de hoogte gebracht en zoals altijd dacht mama aan dingen waar papa niet aan denkt. “Schat, we moeten achter een pyama voor onze vent (natuurlijk, want zoals papa slaap jij ook niet met een pyama want pyama’s zijn voor ouwe venten) en kousen, thermische kousen want hij heeft altijd koude voeten...” Wie ben ik om mama tegen te spreken ?? Vlug naar de winkel, en dan snel terug naar jou, onze vechter...

Dyl, ik kan met geen woorden omschrijven wat mama en ik voelden toen het volledige doktersteam binnenstapte om eens een “praatje” te doen met ons... Ik keek naar mama en mama keek naar mij, zonder woorden en ergens wetende dat dit niet het gesprek ging zijn waarop dat we gehoopt hadden maar toch, de moed erin houden... Even later kregen we dan het bericht dat, als de situatie zich in dezelfde lijn ging verderzetten, ze voor jou niets meer konden doen. De hel ging open...

24u verder kregen we dan de genadeslag, onwezenlijk, kapot van verdriet... jij was, ondanks jouw vechtlust, de verwoedde pogingen van Kevin, de verzorging van het ziekenhuis en de onvoorwaardelijke steun van familie en al jouw en onze vrienden, niet meer te redden. De nachtmerrie was werkelijkheid geworden.

Mama, Kyra, ik en vele anderen kunnen nog altijd niet vatten hoe het zó snel, zó verkeerd en zó is kunnen aflopen. Geen verwittiging, geen signaal, niets, nada... De waarom-vraag blijft zich maar herhalen... telkens weer, dag en nacht.... bij iedereen... vooral bij ons...

Opstaan en beseffen dat jij er niet meer bent is voor ons telkens weer binnenstappen in de hel...

Veel mensen konden op jou rekenen, je stond altijd klaar, soms een beetje te laat maar je stond er wel... “Ik fix dat wel !!” Riep je dan...

Respect voor jong en oud, voor alle kleuren van de regenboog, een massaal groot hart van goud...

Jouw korte leven en het onverwachte heengaan ervan hebben een zware impact op het leven van talloze mensen... en op dat van ons, zéker op dat van ons !! Dat het leven hard én oneerlijk is, is in jouw geval wel een ontegensprekelijk bewijs.

Mama weet het eventjes niet meer, maar ze houdt haar sterk, voor jou, voor je zus en ook voor mij... Ze ziet je zó graag dat het niet met woorden te beschrijven valt, ze mist je, ze wil je knuffelen, ze wil je kussen... Ze is er het hart van in. Onophoudelijke huilbuien vloeien over haar kaken als ze eraan denkt dat haren baby, haren Dylan, haar zeuneke niet meer naar huis zal komen, ze wil je terug, gezond en wel, speels, enthousiast en vol energie maar ze beseft dat ze je zal moeten missen tot het einde van haar dagen en dat doet haar pijn, veel pijn... De liefde die ze in haar hart draagt voor jou is onmetelijk. Ik ben er zeker van dat dit wederzijds is, getuige daarvan: ons gesprek van een tweetal weken geleden toen ik je weeral eens uitlachtte omdat je een mama’s kindje was. Toen ik zei dat je tot je dertigste bij mamatje ging blijven wonen was je enige reactie een binnenmonds lachje omdat je wist dat het waarschijnlijk wel zo ging zijn. Toen ik dan zei dat de mogelijkheid er wel in zat dat het ook tot je zeventigste kon zijn begon je iets luider te lachen... en mama op de achtergrond zo fier als een pauw want haar zeuneke, haren baby wou bij mama blijven, zijn mama’tje...

Het lot heeft er anders over beslist.

Ik beloof je dat ik mijn uiterste best zal doen om ze beiden zoveel en zo goed mogelijk te beschermen nu jij er niet meer bent om mij daarbij te helpen, want dat deed je... helpen, ook al beseften we het niet... Soms met kleine, dagdagelijkse dingen zoals een koffie maken voor mama, eventjes meehelpen met de afwas...

Ik heb geprobeerd om jou te beschermen maar ben gefaald...

Ik had bijna altijd voor alles een oplossing maar dit ging boven mijn petje, ver boven mijn petje...

Sorry buddy, duizendmaal sorry... en dan nog is het niet genoeg gezegd...

Een kerel zoals jij verdiend beter. Nooit geen vlieg kwaad gedaan, altijd behulpzaam. Steeds bereid om bij te springen waar nodig en dan nog meestal nog zonder iets in de plaats terug te vragen. Je vuil maken vond je niet erg, integendeel... Mama kreeg er soms grijs haar van als je weer eens binnenstapte met de modder tot aan je enkels... maar ze vond het niet erg, want haar zeuneke was thuis, thuis bij zijn lieve mama’tje waarvan hij toch nog altijd net iets meer mocht doen...

Vriendje, ge zijt mijne amigo, mijne mongol, mijne dombo en tal van andere kleurrijke bijnaampjes... maar je ge zijt vooral mijne zeune, mijn beste maatje, mijne prachtige gast, mijn evenbeeld... Geen idee hoe ik nu verder moet zonder jou, maar ik hou me sterk, voor jou, voor mama en voor zus...

Voor mama ben je haar alles, écht haar alles... geen klanken die kunnen zeggen hoe graag ze je ziet. Zonder spijt heeft ze haar tiener- en twintigerjaren opgegeven om je te verzorgen en je te laten opgroeien tot de kerel die je nu was. Gesprekken aan tafel tussen jullie, waar ik zelfs niets van wist, vulden haar hart... gesprekken die ze nu zal moeten missen.

Ook al heb ik zelf veel verdriet, ik wou dat ik nog een stukje van het hare zou kunnen overnemen want ik geloof niet dat er iemand is die hetzelfde voelt wat zij nu voelt...

Het liefst zou ik je gewoon willen terugbrengen en zeggen: “Het was maar een droom... “ helaas, was het maar een droom...

Zus houd zich sterk, extreem sterk... Ongelooflijk en wederom niet met woorden te omschrijven !!!

Haar grote broer is er nu niet meer om haar te beschermen maar ze is er rotsvast van overtuigd dat alles goed komt.

Ze heeft verdriet, veel verdriet maar ze laat het niet merken, om ons te helpen... Haar eigen wegcijferen is iets wat ze van jou geleerd heeft, van haar voorbeeld, van haar grote broer, van haar redder in nood, van haar held...

Ruzie maken deden jullie als de besten maar als er 1 van de 2 niet in de buurt was:

“Waar is Dylan ??”...”Waar is Kyra ??”.... jullie konden elkaar niet missen...

Zus ziet je enorm graag en is bij jou aan je zijde gebleven tot jouw laatste moment vriend, iets waar mama en ik zwaar van onder de indruk waren. Ze wou bij jou zijn, bij haar broer, haar held die ook altijd klaarstond voor haar toen ze het moeilijk had... De rollen waren nu eens omgedraaid en ze had daar geen probleem mee.

Onze bewondering voor jullie beiden, ons 2 schatten van kinderen, is nu nóg groter...

Het woord perfectie mag komen bovendrijven.

Een ontegensprekelijk gegeven is dat je zal verderleven in vele harten, harten die je veroverd hebt zonder dat je het soms zelf niet in de gaten had, niet alleen bij ons, niet alleen in de buurt maar over de hele wereld, zelfs tot in Aruba... Gewoon door te zijn wie je was, een kerel met een hart van goud !!!

Je kan zonder twijfel trots zijn op jezelf met wat je bereikt hebt in je korte maar krachtige leven en wij kunnen met veel trots zeggen: “Ik ben fier op mijn broer, we zijn fier op onze zeune, onze held, onze mooiste engel...”

Normalerwijze loopt een zoon in de voetstappen van zijn vader, vanaf nu loop ik verder in jouw voetstappen want ik weet dat het de goede zijn...

Kom nu maar snel terug naar huis ventje, we wachten op u... en voor de rest van ons verdere leven zal je bij ons blijven... Wij waren met 4, wij zijn met 4, wij blijven met 4...

Veel liefs maar met een massa aan verdriet

Mama, papa en je lieve zus...

en Sargeant Joker, vergeet vooral niet :

PAIN IS EVERYWHERE BUT A JOKER LIVES FOREVER !!!

Updates

Loading...

Collectors

Loading...
Started on 05/06/2022
Viewed 13145x
Website widget
Add a widget of this fundraiser to a website or blog

Fundraiser organised by:

Mady Claeys

Mady Claeys

 

Donations

 
Show all donations
Started on 05/06/2022
Viewed 13145x
Website widget
Add a widget of this fundraiser to a website or blog