Een veilig dak boven mijn hoofd: Mijn enige kans op herstel en een toekomst
Mijn naam is Lémoni, ik ben 20 jaar oud en ik sta er al mijn hele leven compleet alleen voor.

Achter de voordeur waar ik opgroeide, woedde er 19 jaar lang een nachtmerrie van fysieke, verbale en emotionele mishandeling, ernstige verwaarlozing en misbruik. Op mijn 18e ben ik gevlucht, daarna duurde het nog een jaar om volledig los te komen van de daders. Ik heb geen familie om op terug te vallen; mijn verleden heeft mij eenzaam en zonder sociaal netwerk achtergelaten. Pleegzorg vindt geen gezin voor mij, erg genoeg geldt dit voor vele kinderen en volwassenen. En helaas is de zorg en justitie niet voorbereid op bepaalde casussen zoals deze.

De tol die deze 19 jaar van overleven van mij heeft geëist, is gigantisch. Ik leef met zware Complexe-PTSS, ernstige hechtingskwetsuren/-problematiek en fysieke klachten zoals PMDD en PDS. Mijn artsen en behandelaars zijn heel duidelijk: herstel is medisch mogelijk, maar behandeling heeft pas kans van slagen als ik een veilige, stabiele en stressvrije leefomgeving heb. En precies daar loopt het vast. Waardoor hulpverleners mij momenteel ook niet willen behandelen.

Gevangen in het systeem
Ik wil niets liever dan herstellen, mijn studie oppakken en een zelfstandig bestaan opbouwen. Maar het huidige systeem biedt geen opvang, geen passende woonvorm en geen financiële bescherming voor iemand in mijn situatie:
 

• Geen medische vergoeding: De intensieve zorg, medicatie en therapieën die ik dringend nodig heb, worden niet terugbetaald. Mijn spaargeld is op.
• Onbetaalbare huur: Mijn uitkering en kindergeld vallen weg of worden verlaagd. Zodra ik ga studeren, verlies ik mijn inkomen en val ik terug op hooguit een leefloon. Hiervan een particuliere huurwoning, energie en zorg betalen is rekenkundig onmogelijk.
• De vicieuze cirkel: Zonder financiële rust, geen stabiele woning. Zonder stabiele woning, geen medische behandeling. Zonder behandeling, geen herstel, school of werk.

Instanties zoals het OCMW, CAW, de mutualiteit, het VAPH en het DOP, lopen vast op mijn dossier. Er zijn simpelweg geen hokjes of subsidies voor de situatie waarin ik door mijn ouders ben gestort.

Waarom deze crowdfunding?
Geld voor alleen een paar maanden therapie lost de kern van het probleem niet op: de maandelijkse huurdruk(en falen van het systeem) blijft mijn herstel en studiekansen blokkeren.
​Mijn enige echte uitweg is een eigen, kleine en bescheiden plek (een klein appartementje of studio). Een plek zonder het zwaard van Damocles van een onbetaalbare huur. Een veilige basis waar de vaste lasten zo laag zijn dat ik:

• Rust en veiligheid ervaar om eindelijk met mijn intensieve zorgtraject te starten.
• Kan studeren zonder de constante angst om op straat te belanden.
• De zorg kan betalen die ik nodig heb voor herstel.
• De energie vind om de juridische stappen te kunnen blijven zetten die nodig zijn tegen mijn verleden.

​Ik vraag niet om luxe. Ik vraag om een fundament. Een kans.

Hoe jij kunt helpen
19 jaar lang is mij alles afgenomen. Ik weiger mijn toekomst ook nog te laten afnemen door een systeem dat me laat vallen.
​Met jouw bijdrage help je mij aan de medische zorg die ik nu nodig heb en aan de opbouw van een financiële buffer voor die veilige, vaste plek. Elke euro brengt mij een stap dichter bij een leven waarin ik niet meer hoef te overleven, maar eindelijk mag leven en studeren. Studeren voor psycholoog/psychiater/orthopedagoog/… voor andere kinderen is mijn wens.

​Kun je niet financieel bijdragen? Het delen van deze pagina helpt mij eveneens enorm.

​Uit diepste dankbaarheid,
Lémoni