Help een alleenstaande mama na zwaar verkeersongeval

❤️ Ik heb nooit gedacht dat ik ooit om hulp zou moeten vragen

Soms zie je aan iemand niet hoeveel pijn er achter een glimlach schuilt.

Van buitenaf lijkt het misschien alsof ik gewoon verderga. Ik werk, zorg voor mijn kinderen, betaal mijn rekeningen en probeer mijn leven draaiende te houden.

Maar achter die glimlach zit iemand die ondertussen helemaal op is mentaal en fysiek.

Op 22 december 2023 veranderde mijn leven door een zwaar verkeersongeval met blijvende neurologische schade waarbij ik niet in fout was. Wat ik toen nog niet wist, was dat de gevolgen jaren later nog steeds iedere dag aanwezig zouden zijn. En de illusie rijker dat je als slachtoffer geholpen wordt…..

Ik heb blijvende neurologische klachten en pijn. Ik moet nog steeds naar dokters, specialisten en behandelingen ondergaan. Dingen die vroeger vanzelfsprekend waren, kosten mij vandaag ontzettend veel energie.

Maar ik ben blijven doorgaan.

Want ik ben een alleenstaande mama. En als mama heb je soms het gevoel dat je niet mag instorten. Je moet blijven opstaan, blijven werken en blijven zorgen, ook op dagen waarop je lichaam en hoofd eigenlijk iets anders zeggen.

Ik heb altijd gezegd: “Ik kom er wel door.”

Maar ondertussen zijn mijn financiële reserves volledig op. Mijn spaargeld, waar ik jarenlang voor gewerkt en gespaard heb, is opgegaan aan medische kosten, behandelingen, dokters, advocaten en alles wat dit ongeval met zich heeft meegebracht. Ik moet heel regelmatig thuisblijven van het werk omdat mijn lichaam niet meer kan en rust nodig heeft.

En terwijl ik probeer overeind te blijven, wacht ik nog steeds op een schadevergoeding.

De juridische procedure duurt ondertussen bijna drie jaar en is opnieuw uitgesteld tot maart 2027. Tot vandaag heb ik nog geen enkele vergoeding van de tegenpartij ontvangen, ondanks de schuldvraag en medische bewijzen vastgelegd zijn van blijvende schade en ongemakken..

Maar mijn leven kan niet wachten tot maart 2027.

De rekeningen blijven komen. De winter komt eraan…. En ik zou zo graag kunnen blijven zeggen: “Maak je geen zorgen, mama regelt het wel.” Maar mama kan niet meer…..

Maar deze keer weet ik het zelf niet meer.

Niet omdat ik niet wil werken. Ik werk nog steeds. Niet omdat ik niet probeer. Ik probeer iedere dag. En zeker niet omdat ik geld wil voor luxe. Ik heb al heel lang geen luxe of ontspanning meer.

Alles wat binnenkomt, gaat naar het noodzakelijke. Proberen werken en betalen…. Toch kom ik nu op een punt waarop zelfs dat niet meer genoeg is.

Daarom doe ik iets wat ik nooit had gedacht te moeten doen:

ik vraag om hulp.

Met schaamte, maar ook met hoop.

Ik vraag geen geld om mijn leven mooier te maken. Ik vraag hulp om mijn leven weer even draaglijk te maken. Om mijn medische behandelingen te kunnen blijven betalen, mijn rekeningen niet verder te laten oplopen en ervoor te zorgen dat mijn kinderen deze winter niets essentieels tekortkomen.

Om misschien eindelijk eens een nacht te kunnen slapen zonder wakker te liggen met de vraag:

“Hoe ga ik dit allemaal betalen?”

Misschien kun jij €5, €10 of €20 missen. Misschien kun je helemaal niets missen. Dat begrijp ik. Iedereen heeft zijn eigen zorgen…..

Ik heb altijd geprobeerd degene te zijn die anderen helpt. Nu moet ik voor één keer toegeven:

ik heb zelf hulp nodig.

En geloof me… dat is voor mij ontzettend moeilijk.

Maar ik doe het voor mijn kinderen. Zij zijn, net zoals ik, niet verantwoordelijk voor wat er in december 2023 is gebeurd. Zij verdienen het om gewoon kind te kunnen zijn, zonder te merken hoeveel zorgen mama achter haar glimlach probeert te verbergen.

Ik wil niet rijk worden. Ik wil geen medelijden.

Ik wil alleen even ademruimte.

Tot mijn juridische strijd eindelijk voorbij is en ik mijn leven stukje bij beetje weer kan opbouwen.

Elke bijdrage betekent voor mij iets. Misschien is het voor jou een klein bedrag, maar voor mij kan het betekenen dat een rekening betaald wordt, de mazout gevuld kan worden, mijn kinderen warme winterschoenen hebben of een medische behandeling kan doorgaan.

Of misschien gewoon… één nacht minder wakker liggen.

❤️ Dankjewel om mijn verhaal te lezen.

Dankjewel als je wilt helpen. Dankjewel als je wilt delen. En dankjewel als je alleen maar even aan ons denkt.

Ik vraag vandaag om hulp omdat ik er alleen niet meer uitkom. En enorm teleurgesteld ben in 

En misschien is dat niet zwak. Misschien is dat juist sterk. ❤️