Geachte

we heten Kajetan en ewelin en Dit is misschien de moeilijkste brief die we ooit hebben gemaakt.

We hadden nooit gedacht dat we ooit om hulp zouden moeten vragen… maar we weten het niet meer alleen.

Door omstandigheden die we niet hebben kunnen tegenhouden, zijn er schulden ontstaan. We hebben alles geprobeerd om dit zelf op te lossen. Elke dag opnieuw.

Toch staan we nu op het punt om ons huis kwijt te raken. Het huis waar onze kind Eliz slaapt ,lacht en zich veilig zou moeten voelen.

De angst, de stress en de onzekerheid zijn elke dag aanwezig. Het idee dat we straks geen plek meer hebben om thuis te noemen, breekt ons.

Daarom vragen we, met pijn in ons hart, om hulp. Elke bijdrage — hoe klein ook — geeft ons ademruimte en hoop.

Als je niet kunt doneren, helpt delen al enorm.

Dank je wel… voor het luisteren, voor het meeleven, en voor alles wat je voor ons wilt betekenen.”

we zijn bereid om ook documenten te sturen naar iemand die ons wilt helpen

we zijn hard werkende ouders helaas is er iets gebeurd waardoor we de weg kwijt zijn geraakt en niet meer op de rechte pad kunnen komen