Wij strijden al 3 jaar tegen deze instantie (al drie jaar zijn wij hun prooi), onze kinderen zijn ten onrechte uit huis geplaatst. Hoe kunnen zij niet aan waarheidsvinding doen, waarom komen ze niet met een deugdelijk onderzoek en tonen zij geen daadwerkelijke feiten? Kortom, omdat ze dat niet doen, hebben en kunnen laten zien.

Dit alles is zoals zij zelf al toegeven op basis van vermoedens, maar dan zou je denken dat de rechtbank hier niet achter kan staan. Helaas is niets minder waar, de rechtbank gaat mee in hun verhaal en luistert totaal niet naar de feiten van ouders. Wanneer ik aangeef in de rechtbank ik heb alle tegen bewijzen/ feiten, willen de rechters dit niet eens inzien. Dat doet er niet toe hoor ik dan. (Maar in een moordzaak of verkrachting, moet je toch ook feiten en bewijzen aanleveren, anders kun je toch nooit de juiste dader aanwijzen?) Dit vinden ze dan een vreemde vergelijking. 

Dit is voortgekomen uit jaloezie en valse aantijgingen van mijn ex, die een narcist is, manipulatief en intimideerde. Zelf zo erg dat hij tegen zijn eigen zoon zegt, “ik ga mama helemaal kapot maken & als je mama nog 1 x ziet dan gaat ze de gevangenis in”. Jeugdzorg keurt dit goed, terwijl ik 10 jaar lang alleen voor hun heb gezorgd. Maar tijdens mijn vierde zwangerschap, had ik een zwaar medisch advies gekregen, waarbij de woorden van de rechter ook niet werden nageleefd. Dus ik dacht het goede te doen voor en mijn twee oudste kinderen, mijn gezondheid en die van de baby, door de omgang om te draaien tijdelijk. Maar dat werd door jeugdzorg niet gewaardeerd, die kwam ineens aan met een spoed uithuisplaatsing.

Mijn kinderen hebben nu allemaal een trauma ontwikkeld (de oudste is de weg kwijt, de tweede heeft volgens hun PTSS en de derde is verminkt/ letsel toegebracht en heeft een trauma, de andere twee zijn nog te klein), door het handelen van jeugdzorg. Zij willen en kunnen dit zelf niet eens inzien, ze maken ervan dat het mijn schuld is dat de kinderen (geen contact hebben met mij) na de omgang reageren wanneer zij in de auto worden gezet. Ze geven te kennen niet te weten waar dit gedrag vandaan komt, maar ik weet het wel. Als ik ze ermee confronteer kijken ze me raar aan en maken ze ervan omdat het door jou komt moet je ze nog maar minder gaan zien.

In totaal heb ik vijf kinderen, waarvan ik 2 al twee jaar niet heb gezien, dit wordt tegengehouden door mijn ex en jeugdzorg. 2 zie ik dus nog maar 1 x in twee weken en de baby elke week 1 uur. Er werd anderhalf jaar al gevraagd en gecommuniceerd om verlenging van omgang, maar deze maken het alleen maar korter. 

Afgelopen juli heb ik een zitting gehad voor mijn jongste er was niets meer aan de hand (vermoedens gaf jeugdzorg aan), de rechter stond (zo dacht ik aan mijn kant) maar draaide later dus weer naar jeugdzorg. Waarom hij nog langer uithuisgeplaatst wordt was, omdat wij te weinig contact met hun hebben (terwijl ik er elke week ben en anderhalf jaar positieve omgangs verslagen en vaak mail contact heb maar dan geen antwoord krijg). Ik heb de rechter toen de directe vraag gesteld, waar hier de levensbedreigende situatie voor de kinderen dan is, want dat heeft niets te maken met je opvoed kwaliteiten van de kinderen. En hoe het kan dat wij twee en half jaar voor de kinderen kunnen zorgen, ik in verwachting ben van een meisje na drie jongens, onze dochter is geboren en ineens worden alle kinderen uithuisgeplaatst en is alles mis. Ze kon mij op deze vragen geen antwoord geven! 

Ik ben met dit alles ook al naar de koning gestapt, staatsecretaris van justitie en veiligheid, de tweede kamer, de media, Kees van der Spek, Thijs Zeeman, Alberto Stegeman en Tim Hofman.

Wij vragen om steun, zodat ik met een gespecialiseerde advocaat die jeugdzorg ervaring heeft, dit gevecht aan kan. Normaal vragen wij hier nooit om, maar nu weten wij geen raad meer. Alstublieft help ons en onze kinderen? 😇