9 jaar geleden kwam Noa in ons leven. Een prachtige kruising tussen een Akita en een Mechelse herder, met een groot hart voor haar mensen, een speels karakter en een liefde voor lange wandelingen. Ze stal vanaf dag één onze harten. Iedereen die haar kende, wist hoe lief en trouw ze was voor de mensen die ze vertrouwde.

Noa had het moeilijk met andere honden. Dat wisten haar baasjes en zij hielden daar altijd rekening mee. Met training, voorzichtigheid en duidelijke grenzen leefden ze jarenlang zonder incidenten samen. Ze had haar karaktertrekken, maar boven alles was ze de liefste knuffelhond, Noa.

Na enkele jaren gingen haar baasjes elk hun eigen weg. Noa bleef wonen in het huis met tuin waar ze vertrouwd was. Later kwam er een nieuwe partner in het gezin, samen met twee kleine hondjes. Zoals gevreesd vond Noa het erg moeilijk om die verandering te aanvaarden. Uit voorzorg werden de honden gescheiden gehouden, maar je merkte dat Noa zich minder gelukkig voelde en zich steeds meer terugtrok.

Toen het gezin later uitbreidde met een baby, werd de spanning voor Noa uiteindelijk te groot. Er gebeurde een ernstig bijtincident met één van de andere hondjes. Vanaf dat moment werd duidelijk dat Noa niet langer veilig binnen het gezin kon blijven wonen. Ook met een baby in huis kon men het risico niet meer nemen.

Wat volgde was een wanhopige zoektocht naar een oplossing.

We zochten overal: bij vrienden, familie, kennissen, via sociale media… Maar voor een grote oudere hond met gedragsproblemen én gezondheidsklachten blijkt het ontzettend moeilijk om een geschikte plek te vinden. Noa kan enkel geplaatst worden in een rustig gezin zonder kleine kinderen of andere dieren.

Het asiel leek de enige optie, maar eerlijk gezegd zijn haar kansen daar klein. Grote seniorhonden met een moeilijk verleden worden helaas vaak over het hoofd gezien.

Daarom werd door haar baasjes beslist dat Noa zou worden ingeslapen, maar wij kunnen haar nog niet opgeven.

Momenteel verblijft Noa in een pension zodat ze veilig is en tijd krijgt. Dit betalen wij volledig zelf, omdat we koste wat kost willen vermijden dat haar leven eindigt terwijl ze nog zoveel liefde te geven heeft. Het pension kost €600 per maand en legt een zware financiële druk op ons gezin.

Ondertussen proberen wij alles op alles te zetten om haar eventueel zelf opnieuw een thuis te geven. We hebben een huis met tuin op het oog waar Noa eindelijk opnieuw rust zou kunnen vinden. Alleen duurt het, zelfs als alles goed verloopt, nog enkele maanden voor we daar terechtkunnen.

Daarom vragen wij hulp.

Misschien kunnen jullie financieel helpen zodat Noa veilig in het pension kan blijven tot wij haar zelf kunnen opvangen.

Misschien kennen jullie iemand met ervaring, een rustige thuis, een grote tuin en een warm hart die Noa tijdelijk of definitief een kans wil geven.

Misschien kunnen jullie dit verhaal gewoon delen zodat het de juiste persoon bereikt.

Ondanks alles wat gebeurd is, blijft Noa een hond die liefde verdient. Ze is geen “slechte hond”. Ze is een hond die moeilijk omging met stress en verandering, en die nu dreigt haar leven te verliezen omdat er nergens nog plaats voor haar lijkt te zijn. Wij hopen met heel ons hart dat iemand haar die tweede kans wil geven.

Bedankt om te lezen, te delen of te helpen. Elke steun, hoe klein ook, betekent ontzettend veel voor Noa.