Op 24 december 2022 voelde ik hevige pijn aan mijn ribben; ons zoontje was enorm wild. Ik wist dat er iets niet goed was en heb direct naar het ziekenhuis in Gent gebeld met de vraag of we mochten komen. Omdat ik een doppler thuis had, moest ik echter eerst de batterijen vervangen. Mijn man deed dit terwijl ik zei: "Hij doet me echt pijn." De doppler vond echter maar een lage hartslag.

De vroedvrouw zei: "Je maakt je teveel zorgen, binnen een week is je bevalling. Hij is gewoon groot en het is daar klein vanbinnen, dat is de reden dat hij zo wild is." Ik vroeg of ik de dokter mocht spreken; ik wilde op controle komen om te weten of alles oké was. Was het oké, dan was het goed, maar was het niet oké, dan waren we er op tijd bij. Ze begon te lachen. "Ja," zei ze, "het is duidelijk dat u nog niet veel weet over bevallen."

Ik schrok me een ongeluk. Toen ik de dokter aan de lijn kreeg, deed ik hetzelfde verhaal. "Dokter, mag ik alstublieft langskomen? Hij is echt wild en mijn ribben doen pijn." Ze antwoordde: "Mevrouw, de papa is 1m86, we hadden al gezegd dat jullie baby ook groot zou uitvallen." Ik zei dat dit kon, maar dat ik toch op controle wilde komen. Ze zei: "Sorry, maar dat zal niet gaan, want ik heb een feestje en ik moet daar zijn. Ik heb nu geen tijd." Ik vroeg of iemand anders mij kon helpen. "Nee, dat zal niet gaan," zei ze, "want het zit allemaal in je hoofd. Binnen een week heb je hem in je armen."

Op 25 december om 6 uur ’s morgens voelde ik niets meer. Het schoppen was gestopt. Onze gel voor de doppler was op en bij de apotheek moest deze besteld worden; die zou er pas om 6 uur ’s avonds zijn. Wij hebben tot dan gewacht, maar mijn man zag dat het met mij ook niet goed ging. Hij haalde de gel en zocht naar een hartslag, maar we hoorden niets, terwijl we hem de hele zwangerschap direct konden vinden. Mijn man riep zijn naam — normaal reageerde hij dan met een felle stamp — maar zelfs dat gebeurde niet. Mijn man zei: "Kom, we gaan naar de spoed in het ziekenhuis hiernaast."

Daar moesten we wachten... en wachten. Toen we eindelijk aan de monitor werden gelegd, vonden ze geen hartslag van hem, alleen die van mij. Ze haalden het echo-apparaat erbij. Ik lag daar met een vreselijk voorgevoel. Thuis had ik al gezegd: "Ik denk dat ons zoontje dood is," maar mijn man wilde het niet geloven. Uiteindelijk deden ze gel op mijn buik. Het echoscherm was zwart. Geen kleur, geen rood, geen beweging. Het was muisstil in de kamer. Ze vertelden ons dat onze jongen kort daarvoor was overleden.

We waren te laat.

De dokters startten de bevalling op, maar er kwam geen beweging in. Ik verging van de pijn. Na 36 uur besloot ik toch voor een epidurale verdoving te gaan, die uiteindelijk vijf keer versterkt moest worden. Na 70 uur wachten waren we doodop. Op 30 december 2022 om 15:40 uur was het eindelijk zover. De verpleging maakte alles klaar en zei: "Mama, persen." Ik perste alsof mijn leven ervan afhing en na vijf minuten was hij daar. Ze hadden zelden iemand die zo vermoeid was een baby zien uitpersen op vijf minuten tijd.

Ons zoontje werd geboren: 3 kilo en 51 cm. Hij zag er volkomen normaal uit. De stichting Boven de Wolken kwam langs om prachtige foto's van ons te maken. Daarna is mijn man in slaap gevallen met ons zoontje in zijn armen. Ik keek ernaar en de tranen liepen over mijn wangen. Ons ventje was overleden, maar het was alsof hij sliep.

Achteraf werd de oorzaak duidelijk: hij was die dagen dat ik naar het ziekenhuis belde zo onrustig omdat hij aan het stikken was. Hij had de navelstreng drie keer om zijn nekje. Had die dokter niet voor het feestje gekozen en hadden die dames ons niet uitgelachen, dan hadden ze ons kindje kunnen redden met een keizersnede.

Toen we hem moesten achterlaten in het ziekenhuis, brak ons hart. Thuis stond alles klaar: zijn bedje, het park, de buggy, de doopsuiker. De dag dat ik naar huis kwam, belde de dokter die haar feestje belangrijker vond. Ze vroeg of we kwaad waren en zei dat ze het niet wist; ze dacht dat ik het me inbeeldde. Mijn man riep op de achtergrond: "Je hebt onze zoon vermoord door je feestje!"

Ondertussen blijven de medische facturen komen. Ik heb zelf diverse aandoeningen (epilepsie, hartpatiënt, spierziekte, artroze) die veel geld kosten. We willen een rechtszaak aanspannen, maar pro-deo advocaten durven het niet aan tegen een groot ziekenhuis. Terwijl de gynaecoloog een splinternieuwe praktijk heeft gebouwd in Sint-Denijs, staan wij stil.

Wij willen gerechtigheid voor onze zoon. We willen dat zij gestraft wordt voor haar nalatigheid. Een rechtszaak kost echter veel geld en we hebben medische experts nodig omdat artsen goed beschermd zijn. We hopen oprecht dat er mensen zijn die ons willen helpen om deze fout aan te pakken, zodat dit nooit meer iemand anders overkomt. Onze dankbaarheid zou enorm zijn.

Veel liefs,

De ouders, Tatiana en Nico 🤞🤞🤞🫶🫶🫶🙏🙏🙏