Lieve mensen,

Met veel twijfel schrijven we deze oproep, maar voor onze hond Akira willen we alles proberen.

Akira is een Japanse Akita (met heuse stamboom, aangekocht bij erkende officiële kweker met ouders die verschillende prijzen gewonnen hebben) zij is ondertussen 11 jaar oud en maakt al zo goed als haar hele leven deel uit van ons gezin. Toen ze ongeveer één jaar oud was, kreeg ze de diagnose van een ernstige auto-immuunziekte (SA). Wat begon met loslatende huid in haar oorschelpen die maar niet wou genezen mondde uit in iets wat we nooit hadden verwacht. Sindsdien heeft ze een lange en moeilijke weg afgelegd, met periodes van verbetering en terugval. Ze heeft, vermoedelijk door haar auto immuunziekte ook erg veel allergieën. Ze is zo goed als aan alles buitens- en binnenshuis allergisch, zelfs aan mensenschilfers en aan de meeste voeding.

Doorheen de jaren hebben we samen met onze dierenarts verschillende behandelingen geprobeerd. Uiteindelijk bleek ciclosporine het enige medicijn te zijn dat haar klachten echt onder controle kreeg. Dankzij hulp van derden konden we deze medicatie jarenlang toedienen, naast alle andere noodzakelijke kosten zoals speciale shampoos, probiotica, supplementen en aangepaste kwaliteitsvoeding.

Toen Akira enkele jaren geleden stabiel werd en de mogelijkheid om de medicatie voordeliger te verkrijgen wegviel, hebben we in overleg met de dierenarts besloten om de ciclosporine stop te zetten. Gelukkig bleef ze daarna nog enkele jaren redelijk stabiel.

Helaas gaat het de laatste tijd opnieuw bergaf. Akira heeft opnieuw last van pijnlijke, etterende wonden die niet genezen, chronische oogontstekingen, enorm droge huid, ontstoken talgklieren en ontzettend veel haarverlies. Het afgelopen jaar hebben we opnieuw al meer dan €2.000 uitgegeven aan onderzoeken, consultaties en behandelingen om andere mogelijke oorzaken toch maar uit te sluiten. Haar bloedwaarden, nierfunctie, gebit en algemene gezondheid werden uitgebreid gecontroleerd en gelukkig bleek daarvan steeds alles tip top in orde (op 3 tandjes die getrokken werden na), maar telkens kwamen we bij dezelfde conclusie uit: haar auto-immuunziekte is opnieuw zeer actief.

Volgens onze dierenarts is het opnieuw opstarten van ciclosporine de beste en meest aangewezen behandeling om haar levenskwaliteit opnieuw te verbeteren / stabiel te houden.

Normaal gezien zouden we alles op alles zetten om deze kosten zelf te dragen, zoals we dat altijd hebben gedaan. Helaas kregen we eind november 2025 ook zelf een zware tegenslag te verwerken. Mijn partner raakte betrokken bij een ernstig auto-ongeval door een vrachtwagen die door rood reed en hem vol in de vlank raakte, aan 90km/u, hij is sindsdien arbeidsongeschikt door het rugletsel dat hij opliep. Onbegrijpelijk en enorm frustrerend want hierdoor krijgt hij momenteel een uitkering die enkel nog maar zal dalen en op dit moment al meer dan 1200 euro minder dan zijn effectieve loon bedraagt. Als arbeider in een fysiek zware sector kan hij niet zomaar terugkeren naar het werk, wanneer zijn pijn zou verergeren door het werk te hervatten dreigen zelfs alle instanties met het feit dat zijn uitkering dan zal herleiden tot 0€, omdat hij zelf niet mag beslissen opnieuw terug te gaan werken zolang de instanties zelf geen groen licht geven. Zo staan we financieel en fysiek voor blok. We dragen uiteraard ook nog met veel liefde en zorg voor onze twee kleine kinderen van 5 en 9 jaar oud, onze poes Francine en 3 kippen.

De combinatie van het inkomensverlies, de reeds gemaakte dierenartskosten en de maandelijkse medische kosten voor Akira maakt dat we op dit moment financieel vastlopen.

Akira weegt vandaag nog amper 24kg, komende van 31kg en we zien haar gezondheid verder achteruitgaan. De ciclosporine die ze nodig heeft kost ongeveer €190 per 40 dagen, bovenop de kosten voor aangepaste voeding, supplementen en verzorgingsproducten. De ciclosporine werd sedert begin juni opnieuw opgestart.

Daarom zetten we, ondanks onze trots en met toch wat schaamte, deze crowdfunding op. Niet omdat we onze verantwoordelijkheid niet willen nemen, maar omdat we Akira nog een kans willen geven op een comfortabel en waardig leven zonder dat haar, noch onze andere dieren aan levenskwaliteit moeten inboeten omdat het financieel niet houdbaar blijft voor ons als baasjes. Een akita wordt gemiddeld 13 a 15 jaar oud maar we streven er naar om deze leeftijd met alle goede zorgen voorbij te raken.

We zouden al erg blij zijn om enkele maanden met de opbrengst te kunnen overbruggen, in de hoop dat ons leven dan ook opnieuw stabieler zal zijn en mijn partner terug het werk kan hervatten ( vermoedelijk slechts gedeeltelijk gezien zijn letsel ) en we er dan opnieuw financieel beter tegen aan kunnen.

Elke bijdrage, groot of klein, helpt ons om haar de behandeling te geven die ze nodig heeft. Kun je zelf niet bijdragen? Dan zijn we ook enorm dankbaar als je haar verhaal wilt delen.

Akira is van pup af aan al 11 jaar een geliefd lid van onze familie, ze is letterlijk de allerliefste Akita die we ooit gezien hebben, kan goed met alle andere dieren en kleine kinderen overweg en ze is een echte superlieve knuffelkont. Akira kwam van bij een erkende fokker waarvan de ouders echte prijzenwinnaars zijn dus haar ziekte kwam echt als een complete verrassing voor ons. Ze heeft ons door mooie en moeilijke momenten geholpen, en nu hopen wij hetzelfde voor haar te kunnen blijven doen.

Bedankt om ons verhaal te lezen en bedankt voor elke vorm van steun.

❤️ Akira en haar familie