Tot Muren Deuren Zijn is een korte film van Sanne ten Broeke.

In een dystopische samenleving waar vrouwen worden verhandeld als schoenen, belandt Fiene bij Jack. Een jongen gevormd door de algoritmes van de manosfeer. Hun dagelijks leven volgt een strak ritueel, waarin controle en gehoorzaamheid de norm zijn. Terwijl de regels steeds nauwer sluiten, begint Fiene ze van binnenuit voorzichtig open te snijden.

Deze film speelt zich af in een fictieve wereld, maar is duidelijk geworteld in het nu. Wat gebeurd er met een samenleving, wanneer men niet meer samenleeft.

We staan op een kantelpunt. Vrijheid verdwijnt zelden in één klap, maar slijt stap voor stap weg. We zien het om ons heen, vrouwenrechten worden teruggedraaid, polarisatie groeit en online worden jongens dagelijks blootgesteld aan ideeën waarin vrouwenhaat steeds normaler wordt. Niet luid en zichtbaar, maar stil, via herhaling, comfort en algoritmes.

Tot Muren Deuren Zijn is een waarschuwing voor alle onwetendheid, die volgens mij in ons allemaal zit, maar ook een uitnodiging.
Een uitnodiging om niet weg te kijken.

De film onderzoekt wat er gebeurt wanneer een generatie, opgegroeid in digitale overvloed, snelheid en constante prikkels, langzaam het vermogen verliest om zich echt in een ander te verplaatsen. Wanneer empathie optioneel wordt. Wanneer betrokkenheid plaatsmaakt voor gemak.

De film verbeeldt het stille gevaar van digitale overconsumptie en online indoctrinatie. Jonge mannen die zo diep in hun eigen bubbel leven dat hun blik vernauwt en daardoor ontvankelijk worden voor simplistische vijandbeelden, toxische mannelijkheid en extremistische rolmodellen. Onderdrukking wordt in deze film niet verhuld achter abstracte taal, maar letterlijk voelbaar gemaakt. De kijker kan niet wegkijken.

Ik vertel dit verhaal vanuit mijn eigen generatie.
Niet vanuit historische vrouwenstrijd of politiek op afstand, maar vanuit het nu. We spreken veel over vrouwenhaat en ongelijkheid, maar zelden richten we ons op de jongere generatie zelf. Jongeren die verdoofd door eindeloos consumeren en online helden zoals Andrew Tate, langzaam afdrijven van empathie.

Door de realiteit te vervormen tot een tastbare wereld, worden onzichtbare structuren zichtbaar.

Mijn doel is dat de kijker na afloop denkt:
“Dit mag nooit normaal worden.”
En begrijpt dat onderdrukking niet begint met geweld, maar met desinteresse.

Maar ja een film maken kost nou eenmaal geld. Nu zijn er al super veel lieve crewleden die mij willen helpen met het maken van deze film, maar al die mensen hebben natuurlijk wel budget nodig om mee te kunnen te werken. Alle equipment te huren, de wereld realistisch te maken, de acteurs aan te kleden.

Het grootste deel zal uit eigen zak komen, daarom help je mij met iedere bijdrage om deze wereld samen overtuigend tot leven te brengen.