We zijn zo blij en trots, een zusje er bij! Alles leek goed te zijn tot de 20 weken echo. Helaas bleek onze dochter een groei achterstand te hebben, waardoor er vele onderzoeken werden gestart. We gingen van het ene naar het andere ziekenhuis. Ook werden er bloedonderzoeken gedaan. Daarop was niks te vinden. Het leek erop dat ze te klein was maar verder niks aan de hand. Dus we moesten genieten van het hier en nu werd er gezegd. Het kon zo ineens afgelopen zijn. Zo intens verdrietig maar we gingen positief door. We werden goed in de gaten gehouden. Donderdag 7 mei ik had wederom een echo, blij dat ik weer ons meisje mocht bewonderen. Maar daar kwam de klap er was geen hartje meer te vinden. Er werden meerdere artsen bij geroepen ook zagen ze dat er weinig vruchtwater was. Zo intens verdrietig mocht ik naar huis, met m'n meisje die dood in mijn buik zat. Niet meer ging door groeien. Het besef dat ik haar nooit meer groter ga zien worden. Welke kleur ogen, wat voor mooie haren ze zal krijgen. Haar handje vast houden naar school. Niks alles was ineens weg. Ik moest me voorbereiden op een bevalling en dat op moederdag het ziekenhuis had besloten. Zo verdrietig maar ook dankbaar dat ik ben dat ik haar heb mogen dragen en zien. En dan moet je alles gaan regelen, tot schrik blijkt onze verzekering niks te willen dekken omdat ze nog geen 24 weken was. Nee ze was 23 weken en 5 dagen. Nu moeten we het zelf betalen wat een klap er bovenop. Dinsdag 12 mei hebben we haar begraven. ( voor mijn zusje in overleg) het gaat om mijn tantezegger.