Daar stond ze dan hopeloos aan de deur gezet, we dachten hier komt ze even op adem en alles komt weer goed.

Niets is minder waar, de woorden je mag ze hebben en houden klinken nog steeds helder in mijn oren.

Dat 3 dagen later haar volledige inboedel in de hal staat Is te zot voor woorden.

Daar sta je dan 17j,er werd al maanden niet meer voor je gekookt…..

Naar school zonder brooddoos.

Schoenen en kleren die jezelf moest bekostigen…

ik begrijp niet dat een mama haar kind zo kan behandelen.

Je kwam met een  klein hart, je kreeg mijn kamer  en ik deelde het bed met mijn eigen dochter.

Er is nog werk aan de winkel, je eigen slaapplekje maken….

Eentje waar je tot rust kan komen, je rugzakje is al goed geladen…  

Ik zal mijn best doen om deze wat lichter te maken. 

Ik ben nu al trots op je,

Hoe je openbloeit en ons in vertrouwen neemt, dat je geen echte liefde hebt gekend…..

Ik zal bewijzen wat liefde is en zal je pijn verzachten, dat beloof ik.

Hopelijk met wat hulp, kunnen we in een korte periode je eigen plekje waar maken.

Dit is voor mijn plusdochter, papa en ik wonen nog niet samen. 

Maar hier wil ze zijn, met jullie hulp kan ik haar haar veillig plekje vol liefde geven.

Helpen jullie mee?

Alvast bedankt van een zeer bezorgde plusmama( zelf 3 sloebers).

Werk als nachtverpleegkundige en doe nog flexijob bij…..

Maar voor dit project heb ik helaas wat financiele hulp nodig.