Logo Steunactie
  • Steunacties
  • Zo werkt het
  • Tarieven
  • FAQ
Taal · Language
NederlandsHuidige taal
EngelsDeze pagina in het Engels
Inloggen Start je actie
Logo Steunactie
  • Steunacties
  • Zo werkt het
  • Tarieven
  • FAQ
Taal
NederlandsHuidige taal
EngelsDeze pagina in het Engels
+31 (0)85 488 4765
Start je actie Inloggen
  • op 13-03-2026
    img 0471

    Regie …

    Regie hebben over jezelf, regie hebben over je leven, autonomie heet dat, is essentieel. Het is één van de grondbeginselen van de mensenrechten. De basis.

    Het bouwen van een huis op een slechte fundering is gedoemd te mislukken. Het huis zal ergens in de tijd als een kaartenhuis in elkaar vallen. Dat geldt ook voor ons. Wanneer de basis er niet is stort je ergens in de tijd een keertje in elkaar.

    Ik was eerder al aan deze blog begonnen, maar kreeg de lijn niet goed op papier. Volgens mij is dat nu gelukt.

    Iedereen heeft ergens in zijn of haar leven wel iets meegemaakt dat die basis aantast, verstoord. Dat ‘rommelt’ aan het hebben van regie over je leven, het ondermijnt je autonomie. En ergens verderop in je leven wordt je er keihard mee geconfronteerd. En vaak in situaties waarin het niet uit komt en/of je overgeleverd bent aan anderen. Wanneer je zelf niet meer weet wat te doen of hulpeloos moet toekijken. Ik ben daarin niet uniek. Nou, ik ben wel uniek hoor (net als ieder ander), maar ik ben tegelijkertijd geen haar beter dan ieder ander. Ook ik heb dingen meegemaakt waardoor ik, in mijn geval nu, overgeleverd ben aan anderen, een deel van mijn autonomie heb verloren, uit handen heb gegeven. De regie een beetje kwijt ben. Mijn verleden heeft mij geleerd hoe belangrijk het is regie te hebben, ik heb er op overleefd.

    Ik ben het ouderlijk huis vroeg ontvlucht. Hoewel ik, samen met mijn tweeling broer thuis de jongste was, ben ik als eerste het nest uitgevlogen, ontvlucht is wellicht een betere term. Ik heb er eerder iets van gezegd in mijn blogs. Ik en mijn vader konden niet zo goed met elkaar. Hij heeft ongetwijfeld de beste bedoelingen gehad hoor, dat geloof ik echt, maar wij botsten gewoon enorm. Wij leken teveel op elkaar denk ik. En op gegeven moment ben ik ‘thuis‘ ontvlucht. Veel te jong op eigen benen komen te staan en mij vanaf dat moment staande moeten houden in de grote boze mensenwereld. Dat was niet gemakkelijk, maar het heeft mij wel gevormd. En ik heb mij staande weten te houden, omdat ik geleerd heb de touwtjes in handen te nemen en te houden. Zelf regie te nemen.

    Ik nu ben door mijn aandoening in een wereld terecht gekomen die ik alleen vanaf de andere kant kende. Vanaf de kant van zorgverlener als bewegingstherapeut, op het revalidatie centrum in Utrecht. Ben daardoor grotendeels de autonomie over mijn lijf kwijtgeraakt of heb dit overgedragen aan artsen, de chirurg en de (ja ja) lieve mensen in de zorg daaromheen.

    Een levensles is het, zeker, maar wel een moeilijke. En weet u wat? Ik heb de afgelopen tijd gemerkt dat het eigenlijk helemaal niet goed is de touwtjes volledig uit handen te geven. De regie volledig over te dragen aan de zorg. En helemaal in mijn geval is het lastig. En ik denk dat iedereen die overgeleverd wordt of is aan zorg dit wel herkend of gaat herkennen. Ik ga proberen het uit te leggen.

    Kijk, uiteindelijk moeten zorgverlener en patiënt het samen doen. En hoewel, vooral van oudsher, er een soort van hiërarchie bestaat of zou moeten bestaan (want er zijn nog steeds veel, vooral conservatieve mensen die dat vinden) tussen arts en patiënt, ben ik het daar, in ieder geval vanuit mijzelf sprekende, ‘ernstig‘ mee oneens. Natuurlijk moet de arts professioneel kunnen blijven om de juiste observaties te kunnen doen en beslissingen te kunnen nemen. Maar dat staat echt volledig los van verschil in de onderlinge verstandhouding. Dat de arts op iets van een podium of zo zou moeten staan. In mijn geval heb ik juist behoefte aan meer gelijkwaardigheid. Wanneer de arts of chirurg van mij wil dat ik mij volledig bloot geef Is voor mij gelijkwaardigheid essentieel. Alsof je dat ‘blootstellen‘, bijvoorbeeld tijdens operaties al niet in voldoende mate zou doen! Kom op!

    En bij mij is het lastig. Ik voldoe niet aan het plaatje dat de arts bij deze aandoening heeft. De resultaten van de vele onderzoeken op de SEH begin 2024 lieten dat al zo nadrukkelijk zien. Ondanks een totaal in elkaar gevallen ventilatoir systeem bleven de parameters (saturatie, bloedgassen) in takt. Ondanks een longfunctie van 35/40% bleef ik hardlopen. En dat kan niet, dat zou onmogelijk zijn. Maar in mijn geval, … ‘kan niet …’

    En dus is het, in ieder geval voor mij, om de zorg te kunnen krijgen die ik nodig heb, van ‘levensbelang’ zou ik haast zeggen om gelijkwaardig met mijn arts te kunnen praten, sparren en overleggen. En tot nu toe heb ik het idee dat dat niet gebeurt. Ik heb daar zelf natuurlijk ook een rol in. Ik ben inmiddels al wat ouder en heb daardoor vanuit mijn opvoeding wat van die ‘oubollige’ normen en waarden meegekregen waaronder die afstand tussen arts en patiënt. Ik wil er geen excuus van maken, maar het heeft er wel voor gezorgd dat ik het, tot nu toe, lastig vond er ‘eigen regie over te houden’. En ik heb de afgelopen weken gemerkt dat ik daar vanaf moet. Dat heeft Davos mij geleerd. Dus ook die tijd, ook die beslissing was zeker niet voor niets. Mijn gesprekken daar met de artsen waren open, eerlijk, respectvol en gelijkwaardig. En dan neem ik de voor mij beste beslissingen. Voorbeeld? Neem het aantal zieken en quarantaine gevallen zou ik zeggen. Precies op het juiste moment weg!

    Ok, en dus moet de relatie tussen mij en mijn arts veranderen. Moet er meer gelijkwaardigheid zijn om de behandeling volledig tot zijn recht te laten komen. Moet ik dus de regie in belangrijke mate weer terugnemen. De autonomie over hoe om te gaan met mijn aandoening (en dat is het he, die aandoening is van mij en van niemand anders!) moet voor een belangrijk deel terug naar mij, ga ik weer voor een belangrijk deel in eigen handen terug nemen. En wanneer daar verandering van arts voor nodig is dan is dat zo. Dan zal ik daar op aandringen. Ook dat is regie terug nemen, terug nemen van autonomie.

    En ik wil het iedereen meegeven. Hou, al is het maar gedeeltelijk, regie bij jezelf. Je bepaald uiteraard zelf waar voor jou de balans ligt, maar geef de autonomie over je eigen lijf niet zomaar weg aan een arts, een chirurg, aan de zorg. Hooguit een klein beetje. Het ‘huis van jou zorg’ zal ergens in de tijd als een kaartenhuis in elkaar vallen wanneer je alle regie, alle autonomie uit handen geeft. Immers, regie of autonomie is de basis, het fundament en één van de grondbeginselen van de mensenrechten! 

     

    Geert

  • op 11-03-2026
    img 3771

    Van appartement naar houten hutje.

    Ja, ik ga ‘verhuizen’. De afgelopen anderhalve week verbleef ik in het Kaunertal, maar daar kon ik terecht tot en met donderdagmorgen 12 maart. Ik moet er om 10 uur uit zijn en rij dan naar een dal hiernaast, naar Leutasch, camping Leutasch. Daar heb ik een heel klein houten hutje gehuurd waar ik vijf dagen tot een week wil blijven.

    Ik was hartstikke blij met het appartement, omdat ik daar direct nadat ik het in Davos wel had gezien terecht kon en Reggi (de Nederlandse eigenaresse) mij net als de vorige keer voor een aangepaste prijs de ruimte geeft (letterlijk) om te herstellen. Dank je wel Reggi!

    En ik ben blij dat ik niet meer in Davos ben. Niet alleen, omdat de definitie van maatwerk daar een andere is dan de definitie die door de zorgautoriteit gehanteerd wordt, maar ook omdat het voltallige groepje waarmee ik daar verbleef ziek geworden is. En met hen nog 10 revalidanten. De enige die niet ziek geworden is ben ik. Ik wist dat mijn timing goed is, maar dat ik zo’n vooruitziende blik heb verbaasde ook mij. Kijk, het weer kan door mij in enige mate beïnvloedt worden, dat is bij een aantal goede vrienden bekend, maar het min of meer ’onderbewust’ in de toekomst kunnen kijken is een talent waarvan ik mij pas sinds deze week bewust ben.

    Mijn belangrijkste eerste doel is uitrusten. Bijkomen van de vermoeidheid van twee jaar gebroken nachten. Gebroken nachten van het iedere keer weer ‘s nachts om een uur of drie de trap af strompelen om medicijnen te gebruiken. Na de laatste operatie weken lang zelfs twee keer per nacht. En dat uitrusten begint te lukken en de lichtwegen lijken redelijk te herstellen van de laatste operaties. De afgelopen anderhalve week slaap ik gemiddeld negen uur per nacht en de nachtrust is ook van een goede kwaliteit. Ik was vergeten hoe lekker het is om uit te kunnen slapen. Heerlijk!

    Maar morgen eerst een klein stukje rijden, naar Leutasch, voor mij een bekende omgeving. Bekend, omdat ik, in de tijd voor ik ziek werd een paar keer in Leutasch geweest ben. Voor langlaufwedstrijden die ik samen met Marc (goede vriend) in de periode tussen 2017 en 2023 deed. Het appartement waar ik nu mag zijn is groot, ruim 60mtr2 terwijl het hutje waar ik naartoe ga ongeveer 25mtr2 is. Ruim drie keer kleiner, maar dat maakt mij niet uit hoor. Het heeft voldoende comfort om ook aankomende week lekker te kunnen uitrusten, wat te gaan wandelen en wellicht een paar skitouren te maken.

    Halverwege of eind van volgende week verhuis ik dan richting Nederland en maak ik een tussenstop in de Ardennen. Langzaam richting zeeniveau en kijken wat de luchtwegen doen.

    En er valt voor mij nog wel wat te wensen, want ook vandaag merkte ik tijdens een korte ontspannen wandeling dat er diep in de longen (luchtweg) nog wat ‘gesputter’ zit. Dat er nog wat ‘ontstekingsachtige‘ klachten zijn en dus ben ik mij aan het voorbereiden om, wanneer ik terug ben in Nederland in overleg met mijn arts, te gaan switchen naar een ander medicijn (Tezepelumab in plaats van Dupilumab). Dat medicijn pakt de ontstekingen veel eerder in het proces en op meerdere gebieden aan. Ik kan het uitleggen, maar da’s veel te ingewikkeld. Maar gewoon even van mij aannemen dat dat zo is, ok? Ik voel ook heel goed dat mijn luchtwegen, vooral diep in de longen nog instabiel zijn en die instabiliteit kan met dit medicijn in bedwang gehouden worden. Overigens kan ik met de zwaardere medicijnen al best weer heel veel hoor. Met relatief hoge intensiteit gedurende meerdere uren actief zijn of sporten lukt dan eigenlijk best goed.

    En ik ben natuurlijk aan het nadenken geweest hoe ik mijn werk straks weer kan gaan oppakken. Ik bespreek dat samen met Erik en Helga en zal straks stapsgewijs een deel van de praktische werkzaamheden gaan oppakken en dat ook op een andere manier gaan doen.

    Nou, morgen eerst ‘verkassen’ en dan nog een weekje in de bergen verder uitrusten en nadenken.

     

    Geert

  • op 07-03-2026
    img 3697 img 3692 img 3683

    Het op een rijtje krijgen van gedachten tijdens het (hard)lopen in de bergen …

    Ja ja, nu gaan we de diepte in. Wanneer u dit niet aan kunt, direct stoppen met lezen zou ik zeggen. Maar, wanneer u, net als ik, nieuwsgierig bent naar gedachten die voortkomen uit het fysiek actief zijn, uit een deel van je lichaam dat voor je brein aan het nadenken is tijdens het leveren van inspanning, vooral blijven lezen.

    Want ja, het kan, dat je lijf voor je brein aan het nadenken is. Dat heb ik niet van mijzelf hoor, maar het was zo herkenbaar toen ik er onlangs over las. En ik doe het al heel lang, dat nadenken vanuit het fysiek bezig of actief zijn. En zonder dat ik mij daar bewust van was. Al sinds ik 13 was. In die tijd, inmiddels 45 jaar geleden, was ik of voelde ik mij thuis een buitenbeetje. En dat (buiten) beentje (of beentjes) hebben toen bedacht maar wat aan fysieke inspanning te gaan doen. Vanaf die tijd liep ik iedere avond, meestal rond 21.00 uur ongeveer 10km hard. En tijdens dat hardlopen, iedere avond hetzelfde rondje, heel overzichtelijk, kon ik, kon mijn lijf, mijn gedachten op een rijtje krijgen. Meestal niet dezelfde dag. Vaak gingen er dagen overheen voor mijn lijf de gedachten van het thuis niet begrepen worden, gedachten van verdriet en gedachten van eenzaamheid op een rijtje kon krijgen. En weer enige tijd later, mijn CIOS (Centraal Instituut voor de Opleiding van Sportinstructeurs in Arnhem) tijd denk ik, werden tochtjes van 10km tochten van 30/40km en nog verder. En terugkijkend, terug denkend aan die vaak heel moeilijke tijd deed ik dat om de boel, om de dagelijkse realiteit te ontlopen. Letterlijk!

    Vlak na mijn CIOS tijd woonde ik in Varsseveld. Ik was net een vriendinnetje armer, maar thuis werd dat niet persé als een gemis gezien. Vlak daarna werd ik ernstig ziek. Dat syndroom van Guillian Barré waar ik u eerder iets van verteld heb. Van ellenlange hardloop ‘overdenkingen’ door dat lijf van mij naar verlamd van top tot teen, niet wetende wat er aan functionaliteit terug zou komen. En het bijzondere toen was dat ik er geen moment bij stil stond (goede beeldspraak volgens mij) dat ik niet meer zou kunnen sporten, hardlopen of ook maar iets dat een relatie met inspanning te maken heeft, weer zou kunnen doen. Laat staan werk, want mijn werk was en is sport, bewegen, fysieke inspanning. En terwijl de specialist mij ernstig op het hart probeerde te drukken dat ik er rekening mee moest houden gedurende langere tijd, maanden, in het ziekenhuis te verblijven gaf ik in niet mis te verstane woorden aan, dat deze hooggeleerde vriendelijke man, Dr. Oeij (niet gelogen!), het verkeerd zag. Dat ik geen maanden, maar hooguit weken in het ziekenhuis zou verblijven. En ik had gelijk. Maar natuurlijk had ik gelijk! Kan niet …

    En alle functies kwamen terug, en … ik kreeg een nieuw vriendinnetje (Helga), kon weer steeds meer zelf en uiteindelijk, toen ik weer nagenoeg alles kon, gingen we samen de bergen verkennen. Met z’n tweetjes, of een groep gelijkgestemden tijdens de vele bergsportcursussen die we samen deden. Wat een heerlijke tijd was dat zeg. Eindelijk iemand die mij begreep, die samen met mij op stap wilde. Samen vanaf de camping in La Fouly (Zwitserland) richting de Aiguille de La Neuve, waar we bij Cabanne de La Neuve moesten omkeren, omdat we niet wisten hoe we een gletsjer veilig konden oversteken. En daarom dus de éne na de andere cursus, tot en met ‘Touwleider II’ waarmee ik zelfstandig groepen de bergen, in rots, sneeuw en over gletsjers mee kan nemen.

    En de hardloop tochten van 30/40km werden steeds langer, steeds extremer. Ik had wat te bewijzen he. Naar de mensen die mij op deze wereld hebben gezet en mijn broers. Dat ik wel degelijk wat kan. Van 30/40km ging ik naar 35/40km ‘s ochtends heel vroeg naar mijn werk op revalidatiecentrum De Hoogstraat. Van Veenendaal naar Utrecht, waar ik werkzaam was, en later nota bene heen en terug. En nog later de 100km van Winschoten en al die andere, voor velen erg extreme escapades waar ik aan deelgenomen heb. Tot het mijzelf bewijzen er niet meer hoefde te zijn. Toen, toen waren er louter de bergen. De mij zo geliefde bergen.

    En dat is ook waar ik nu ben, de bergen. Niet om mij voor te bereiden op een operatie, niet om prestaties te leveren, niet om extreme dingen te doen, maar om te ontspannen. Om te wandelen, de éne voet voor de andere zettend, opletten waar je die voeten plaatst, waardoor ik alleen maar bezig kan zijn met ‘nu’ en het lijf voor mijn brein aan het nadenken is. En dan kom je beneden om alles weer net iets meer dan voor je wegging op een rijtje te hebben staan. Hoe ik straks mijn werk en privé beter in balans breng met een veranderde belastbaarheid van mijn luchtwegen. Waar voor mij zingeving zit in de dingen die wij doen of de dingen die ik eerder deed en hoe ik daarmee inhoud ga geven aan de rest van mijn leven.

    En genieten he, genieten van de omgeving en daardoor ontspannen. Zo belangrijk na twee jaar van ingewikkelde gevechten om het krijgen van de juiste zorg.

    En nu, nadat ik dit geschreven heb en dit, deze blog u bereikt ga ik de bergen, die mij zo dierbaar zijn, weer in. Die éne voet voor de andere zettend, ‘lijfelijk denkend richting balans’, ontspannen en genieten (zie de foto’s). En boven, maakt niet uit waar, drink ik wat, eet ik een appeltje en dan wandel of ren ik naar beneden.

     

    Geert

  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 9
  • 10
  • 11
Populair:
Nu populair
Alle resultaten voor →

Niets gevonden voor

Controleer de spelling of blader door alle acties.

Esc sluiten · ↵ alle resultaten

Geverifieerde actiebeheerder

De identiteit van de rekeninghouder en de bankrekening waarop de donaties worden uitbetaald, zijn officieel geverifieerd.

Deze controle gaat over wie het geld ontvangt, niet over het verhaal van de actie.

Steunactie Donatiegarantie

Wordt misbruik vastgesteld en is het geld nog niet uitbetaald aan de organisator? Dan krijg je je donatie terug.

Geldt zolang er nog niet is uitbetaald en binnen de termijn van je betaalmethode. Zie de volledige garantie.

Steunactie Donatiegarantie

Open in nieuw venster
Laden...
Zie onze 763 reviews op ★Trustpilot
Logo Steunactie Over ons In de media Veiligheid & Betrouwbaarheid Blog Algemene voorwaarden Privacybeleid Cookiebeleid

Contact

+31 (0)85 488 4765 Contactformulier Helpcentrum (FAQ) Steunactie Donatiegarantie
Donateurs Belangen Website van het Jaar 2026: juryprijs

Deel ons

Volg ons

Veilig betalen · SSL-beveiligd, verwerkt door Mollie
iDEAL Creditcard PayPal Overboeking Bancontact KBC/CBC-Betaalknop Belfius Pay Button P24 Betaal per Bank
Steunactie is een initiatief van Sponsor Europe B.V. · © 2026 Alle rechten voorbehouden SSL-beveiligd
App version
Commit
004571c073b9d276ad39545f80676acb9d036d78
Server
f078b05d0e0a
Environment
production

Helpcentrum

Direct antwoord op al je vragen

Open in nieuw venster