-
op 17-02-2026
De kop is er af.
De eerste week zou in het teken staan van gesprekken. Gesprekken met de verschillende behandelaren en onderzoek. Dat onderzoek begint morgen. Hoewel ik vandaag al wel een paar kleine onderzoekjes bij de fysiotherapeut heb gehad. En wat die gesprekken betreft? Niets aan gelogen. In totaal vijf uur gesprekken gehad met de longarts, fysiotherapeut, verpleegkunde, gastvrouw en … bewegingsagoog.
Ik schreef het gisteren al. Ik ben mijn carrière begonnen als bewegingsagoog. En bovendien op een revalidatiecentrum. Er lijkt sprake van enige gelijkenis, nietwaar? Maar let op, want Wijnand (zo heet de bewegingsagoog) is trailrunner. Nog meer gelijkenis. En Wijnand is bijzonder geïnteresseerd in inspanningsfysiologie. Zo heeft hij zijn minor besteed aan het afnemen van inspanningsonderzoeken. Yep, nog meer gelijkenis, goed gezien hoor!
En we hebben het met al deze mensen vooral gehad over wie is Geert (goeie vraag zeg!). Wat is zijn achtergrond en wat zijn zijn doelen. Met de arts heb ik uiteindelijk afgesproken dat ik met de bewegingsagoog een plan ga maken voor wat betreft het fysieke deel. Ik heb Wijnand (bewegingsagoog) later op de dag voorgesteld dat ik voor mijzelf een plan ga schrijven zoals ik dat voor iemand anders in exact mijn situatie zou samenstellen. Dat ga ik vrijdag met hem bespreken en dan gaan we daar vanaf volgende week maandag mee aan de slag.
En met Maatschappelijk werk, de longarts en wellicht de psycholoog ga ik nadenken over balans. Balans in werk en privé. Wellicht andere uitdagingen, waarschijnlijk minder sportlessen geven en/of de sportlessen op een andere manier gaan geven. En dar betrek ik dan Helga en Erik bij om het samen concreet te maken en te gaan organiseren.
En buiten. Buiten valt sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw. Goeie genade zeg, wat kan hier een bende poedersuiker over de bergen uitgestort worden zeg. Alleen vandaag al ruim een halve meter. Met gisteren erbij 70 tot 80cm. Bizar. En iedereen die ik hier sprak vertelde mij dat dit hier in dit gebied de eerste echte fatsoenlijke hoeveelheid sneeuw is. Tja, ze hadden mij natuurlijk even kunnen bellen he Stef!
Ik heb er een paar mooie plaatje bijgevoegd. Prachtig is het, wonderschoon, maar … ik mag er geen gebruik van maken met mijn tour-skies. Maar natuurlijk heb ik die latten bij mij, vanzelfsprekend zelfs. Alleen mag ik er de komende weken geen gebruik van maken. Hmmm … Het alternatief, want dat is er natuurlijk wel, is dat ik de sneeuwschoenen van het NAD mag gebruiken. Vooruit maar.
Wordt vervolgd.
Geert
- op 17-02-2026
-
op 17-02-2026
D-Day, bar en boos!
Ja ja, ik weet het. Dit heb ik al geschreven. Maar niet alles. En omdat er om 09.00 uur de volgende dag een bericht uitgaat naar iedereen die mij volgt heb ik bedacht het nogmaals, maar nu mijn hele verhaal van gisteren, nogmaals met u te delen.
Hoe dat komt? Nou, laat ik mij er maar vanaf brengen door te zeggen dat het een voor mij hectische dag was. Hectisch in die zin dat het gister toch weer een lange reis was (ruim vijf uur), ik mij als eerste van de nieuwe groep patiënten heb aangemeld (yes, die is binnen!) en je in een oord als deze veel nieuwe indrukken opdoet. En het weer hier boven in de bergen is bar en boos (zie de tweede foto). Maar goed dat ik wat eerder was, want nadat het gister (maandag) al de hele ochtend heeft gesneeuwd ging het om vier uur in de middag weer sneeuwen en het is nog niet gestopt.
Ik ben van origine bewegingstherapeut en was in die hoedanigheid tien jaar werkzaam binnen revalidatie centrum ‘De Hoogstraat’ in Utrecht. En nu moet ik mij, aan de andere kant van de medaille (leek mij de juiste term tijdens de Olympische Spelen) onderdompelen in een revalidatietraject, als patiënt.
Maar nu terug naar gisteren, maandag 16 februari.
En toen was het 16 februari. D-day zeg maar. De dag die komen zou. Terwijl ik deze blog schrijf is het maandagochtend. Ik was het afgelopen weekeinde, en ook vandaag nog, maandagochtend, bij mijn tweelingbroer in Zwitserland (Aproz, vlakbij Nauders). We hebben de dagen doorgebracht met bijpraten en actief zijn. Zaterdag een klein beetje (anderhalf uur) en gisteren wat langer (twee en half uur). Het eerste uur gisteren zat ik mij af te vragen of ik er wel goed aan doe om acht weken te gaan revalideren. Het ging eigenlijk helemaal niet zo slecht. Hoewel mijn broer een geheel ander postuur heeft dan ik (zie de foto), sport hij veel (tour skiën). Het eerste uur was ik hem vrij gemakkelijk de baas, maar dat tweede uur, mijn hemel zeg. Daar ging ik weer. Langzaam van een hartfrequentie van 120-125 (wat echt mijn maximum was) terug naar 100 tot 105. Pfff … wat kan die benauwdheid mij letterlijk in de weg zitten zeg. Wordt je ingehaald door je tweelingbroer die, laat ik het netjes houden, echt een paar kilo zwaarder is dan ik. Hmmm …
Blijft mij mateloos frustreren merk ik. Maar het is niet anders. En of dat nog niet genoeg was begon de wond die ik op mijn scheenbeen had behoorlijk op te spelen. Uiteindelijk gaat zo’n open wond, wanneer de skieschoen maar blijft schuren, pijn doen he. De eerste dag, was een korte tour, ging nog wel. Maar de tweede dag (zondag), met in het achterhoofd dat ik de eerste week het terrein niet af mag (moeten ze mij wel een enkelband geven vrees ik), ben ik maar gewoon door gegaan. De dood of de gladiolen zullen we maar zeggen. Ruim twee uur omhoog gestiefeld en daarna in 30 minuten naar beneden. Was heerlijk! En het viel wederom mee. Pijnlijke wond, dat wel, maar niet heel erg kapot.
Vanochtend schreef ik het eerste deel van dit bericht. Het tweede deel schrijf ik nu, in het begin van de avond. Ik ben inmiddels jn het NAD (Nederlands Astmacentrum Davos) en It op mijn kameretje het tweede deel te schrijven. En terwijl ik dit schrijf merk ik op dat het buiten ontzettend hard sneeuwt. Maar dan ook echt heel hard!
Ik meldde mij om 16.00 uur hier in het centrum en was de eerste. De andere patiënten zijn met het vliegtuig aangekomen en kwamen een half uurtje later binnen. Heb hen nog niet gezien of gesproken. Morgen de kennismaking met het team hier en de overige patiënten. Zin in deze fase? Nee, absoluut niet. Angst voor? Nee, absoluut niet. Ga ik ervoor? Absoluut! Waar ga ik dan voor? Welnu, meer stabiliteit in de aandoening (minder heen en weer geslingerd worden, word er zeeziek van joh!), uitrusten en nadenken. Ik ben benieuwd hoe men hier tegen mijn doelen aankijkt of welke doelen we gezamenlijk gaan stellen. Ik laat het weten.
Geert
Niets gevonden voor
Controleer de spelling of blader door alle acties.
Geverifieerde actiebeheerder
De identiteit van de rekeninghouder en de bankrekening waarop de donaties worden uitbetaald, zijn officieel geverifieerd.
Deze controle gaat over wie het geld ontvangt, niet over het verhaal van de actie.
Steunactie Donatiegarantie
Wordt misbruik vastgesteld en is het geld nog niet uitbetaald aan de organisator? Dan krijg je je donatie terug.
Geldt zolang er nog niet is uitbetaald en binnen de termijn van je betaalmethode. Zie de volledige garantie.
