-
op 13-02-2026
De Goden verzoeken?!
De Goden verzoeken? Hoezo? Om op vrijdag de 13de met je huisje op wielen richting het Zwitserse te rijden? Omdat er gisteren en vandaag ongeveer een meter verse sneeuw valt? Vragen om problemen?
Nou, we gaan het zien. Maar het is niet zonder reden hoor. Kijk, in de eerste plaats kan ik het natuurlijk absoluut niet maken om naar Zwitserland te rijden en mijn daar wonende tweelingbroer niet te gaan bezoeken. Toch? En daarnaast, sorry Job (zo heet mijn tweelingbroer), de belangrijkste reden, namelijk revalideren/herstellen. Herstellen uitrusten en werken aan ‘een nieuw begin’.
Ik ben de afgelopen paar dagen wat stabieler. Hoewel ik nog veel medicijnen gebruik, met name om te kunnen bewegen (en dat moet iedere dag even gebeuren, maar dat snapt u hé!), merk ik dat ik de laatste drie dagen wat minder van veel naar weinig of heen en weer ‘geslingerd’ word. Was mijn longfunctie vorige week donderdag nog iets meer dan 52%, de dag daarna in het ziekenhuis bijna 70% en afgelopen maandag weer 56% heb ik het idee dat het de laatste paar dagen wat minder op en neer gaat. Wat minder heen en weer slingert.
U moet weten dat een longfunctie van 50% echt een probleem is. Het is moeilijk uit te leggen, maar goed te zien en uit te leggen aan de hand van mijn inspanningscapaciteit. Wanneer ‘de boel open staat’ kan ik ruim boven de 90% (hartslag van rond de 160) van wat ik hoor te kunnen bereiken en hou ik een relatief hoge inspanningsintensiteit behoorlijk lang vol. Maar met 50% haal ik hooguit 60, nou vooruit 65% (hartslag 100 tot 110) en hou ik het nauwelijks vol. En dan is het ook zo dat ik inmiddels gewend geraakt ben aan die mate van benauwdheid tijdens inspanning. De meeste mensen zouden dan stoppen, of niet eens beginnen. Ik weet dat het op niveau houden van mijn inspanningscapaciteit enorm waardevol is. Veel meer mogelijkheden biedt deel te nemen aan het ‘normale’ leven dan op je gat gaan zitten. En hoe goed ik inmiddels ook begrijp en snap wanneer iemand met forse ventilatoire problematiek dat niet kan of wil, raad ik iedereen die dergelijke problemen toch vooral aan te blijven bewegen. Luister naar je arts, luister naar de fysiotherapeut, maar … af en toe een klein stapje verder dan je normaliter zou doen geeft lucht. Letterlijk! Doen hoor!
Voor ik vanavond vertrek (het is vrijdag de 13de terwijl ik deze blog schrijf) wi ik nog opmerken dat ik mij enorm blijf verbazen over de mate waarin de mensen in mijn omgeving (thuis, vrienden en op het werk in Veenendaal en Ede) meeleven. Bezorgt en belangstellend zijn. Dat raakt mij enorm, emotioneert mij af en toe ook wel. Daar gaan we weer: ‘Wat zijn er toch een hoop lieve mensen!’ Het heeft overigens ook een keerzijde. De bezorgdheid maakt dat mensen vaak tegen mij zeggen dat ik vooral rustig aan moet doen, beter moet leren luisteren naar mijn lichaam. De één roept dat nog harder dan de ander. Volgens mij goed om daar iets over te zeggen, schrijven in dit geval. De opmerkingen die gemaakt worden zijn lief, meer dan dat. Maar vaak worden die gemaakt vanuit een ander referentiepunt dan die van mij. Ik ga proberen het uit te leggen.
Kijk, ik ben (en blijf) een sporter in hart en nieren. Dat is wie ik ben, wat ik leef en wat ik uitdraag. En in mijn (ook recente) verleden stond dat veel van dat sporten in het teken van het verleggen van grenzen. Het verleggen van grenzen op een manier die de meesten van u niet kennen. Hardlopen door de bergen over afstanden van 120 km of meer, deelnemen aan sportevenementen waarbij je 50 tot 65uur achter elkaar aan het sporten bent moet je kennen (en kunnen) om te te begrijpen. Begrijp mij alstublieft niet verkeerd hoor. Niet om op te scheppen hé. Ik zeg het nog maar eens! Maar om aan te geven dat juist dat mijn referentiepunt is. Verder gaan dan waar de meesten van u niet eens aan willen denken of niet eens van het bestaan af weten. Ik vond dat leuk en ik was er best goed in.
En vanuit dat licht bekeken is het dagelijks sporten (of bewegen) zoals ik dat nu doe, absoluut rekening houden met het zo ernstig ziek zijn. In de bezorgdheid van velen van u hoor ik dat daar (dat vele sporten) veel van de bezorgdheid uit voort komt. Ik ben van mening dat ik het, in ieder geval tot nu toe, juist heel goed gedaan heb. Ja, ik ging ook wel eens te ver, maar wie de grens nooit opzoekt weet ook niet waar deze ligt hé. Van wie heb ik dat ook weer?
Nou, wellicht begrijpt u het nog steeds niet, maar ik vond het nodig te proberen iets van uitleg te geven over wat de achtergrond van dat vele sporten, juist nu, is en voor mij betekent en doet. Waar het vandaan komt.
Vanavond rijden, morgenochtend Zwitserland. Ruim anderhalve meter sneeuw de komende week. Zin in? De sneeuw ja, twee maanden revalideren nee, absoluut niet. Ik zie er als een berg tegenop, maar weet dat het moet. Belangrijk is. U hoort van mij.
Geert
-
op 07-02-2026
Moeilijke patiënt, ik?
Afgelopen weken heb ik gemerkt dat het allemaal niet vanzelf gaat. Understatement zou ik zeggen. Ik maak mij daarom zorgen. zorgen om het feit dat we met elkaar (het team om mij heen en uiteraard ikzelf) niet de spreekwoordelijke vinger lijken te kunnen leggen op waar 'de schoen wringt'. De mate van instabiliteit is zorgwekkend, want de éne dag geeft het longfunctie onderzoek een ronduit slechte score (53%) en een dag later eigenlijk best goed, hoopgevend (69%) met een reversibiliteit (of ‘instabiliteit score’) die weliswaar nog aan de hoge kant is (significant) maar wel aan het afnemen is ten opzichte van de vorige keer.
Ik was gisteren weer de hele dag in het ziekenhuis. Het is mij deze keer niet gelukt het ziekenhuis ‘op stelten’ te krijgen, maar daar wordt aan gewerkt hoor. Wat wel gelukt is, is dat mijn hoofdbehandelaar geschrokken is. Daar waar zij na de resultaten van het eerste onderzoek gisteren (longfunctie) een positieve toon aansloeg wist ik die binnen een paar minuten ‘plat te slaan’ zeg maar. Ja, daar ben ik dan weer goed in he. Zo heeft iedereen wel iets van talent, en dit is de mijne.
Ik had, gelukkig, de dag daarvoor zelf ook onderzoek gedaan, en de resultaten daarvan waren vele malen slechter (53%). Maar goed dat ik dat onderzoek gedaan heb, want anders was ik een soort van ‘met een kluitje in het dinges’ weer weggestuurd denk ik. Het grote verschil in de resultaten levert bij mij, naast dat ik er erg bezorgt om word, vragen op. En uiteraard hebben we die vragen van mij samen doorgenomen, maar een antwoord kwam er niet. Daarom aanvullend onderzoek in de vorm van bloedonderzoek (zit die bacterie nog teveel in de weg) en sputum onderzoek (zitten er nog van die 'onvolwassen' bloedcellen op het slijmvlies). In het eerste geval wederom antibiotica en in het tweede geval toch een switch naar een ander biological overwegen schat ik in.
Maar nu eerst voorbereiden op twee maanden rust, want daarvan had mevrouw Weersink nu wel in de gaten dat het belangrijkrijk is daar iets aan te gaan doen. ‘U ziet er uitgeput uit meneer van Dijk’. En dat klopt hoor, ik ben op, of voel mij op. Ik kan nog wel wat, probeer nog steeds iedere dag wat aan bewegen, sporten en kracht oefeningen te doen en ik heb daar ook nog de energie voor, maar ik ben op.
Benieuwd wat de onderzoeken opleveren. Ik laat het weten.
Geert
-
op 04-02-2026
De kop is eraf.
Inmiddels heb ik contact met verschillende mensen die vanuit het Nederlands Astmacentrum Davos voorbereidingen treffen voor het daar te doorlopen traject van acht weken. De kop is eraf!
Zo heb ik afgelopen week uitgebreid contact gehad met de verpleegkundige vanwege de medicatie die via het infuus toegediend moet worden en de diëtiste. Daardoor krijg ik ook enigszins inzicht in hoe het traject er ongeveer uit gaat zien.
Ik ben een ‘vreemde eend in de bijt’ heb ik begrepen. Vreemd, omdat mijn verleden met extreme sporten een groot contrast is met wat men gemiddeld genomen aan actieve patiënten meemaakt. En wat wel bijzonder is, is dat er in Davos ook een ultra trail georganiseerd wordt. Een ultra trail is een hardloop wedstrijd, hoog door de bergen waarbij de deelnemers via kleine bergpaadjes afstanden langer dan de marathon lopen, en die van Davos is twee keer de marathon (ruim 80km dus). Deze wedstrijd heb ik in 2010 gelopen, de versie van ruim 80km, en ik was de snelste Nederlander (ruim 80km met 3900 hoogtemeters in 9 uur en 23 minuten). Wat ik zeg he, het contrast met nu is wel erg groot!
De eerste week staat vooral in het teken van kennismaken. Kennismakende gesprekken met de verschillende behandelaren en het doen van onderzoek. Aan het einde evan die week wordt, aan de hand van de gesprekken en onderzoeken duidelijk hoe mijn traject er uit komt te zien. Maatwerk dus. Aan de andere kant is er ook een soort van rode draad. Een rode draad die bestaat uit een structuur in de vorm van ontbijt, allerlei activiteiten en therapieën, middag eten (iets dat in Zwitserland anders is dan over het algemeen hier in Nederland, want in Zwitserland eten ze tussen de middag warm), daarna weer verschillende activiteiten en therapieën en wellicht iets van een rustmoment en tot slot avond eten.
Voor mij zijn een paar dingen interessant, omdat die nauw aansluiten bij mijn persoonlijke doelstellingen. Daarbij zijn uitrusten, het zoeken naar hoe mijn fysieke belastbaarheid verandert is en het zoeken naar een andere, meer bij mijn belastbaarheid passende balans tussen werk en privé voor mij denk ik de meest essentiële. Veel van de specialismen die in Davos aan de orde gaan komen zijn denk ik aanvullend en versterken het effect richting de doelstellingen die ik mij gesteld heb. Ik denk dat bijvoorbeeld voeding (diëtiek) een belangrijke meerwaarde kan hebben bij de ventilatoire limitering die ik vaak meemaak op basis van een ontstekingscomponent. Met andere woorden, hoe kan voeding helpen ervoor te zorgen dat het risico op het opspelen van ontstekingen op het slijmvlies van mijn luchtwegen verminderen? Dat vind ik persoonlijk een interessant vraagstuk. Dat zal Helga ook vast heel interessant vinden.
Ik vertrek volgende week vrijdag. Vrijdag de 13de. Leek mij wel een gepaste datum, nietwaar? Dan ben ik zaterdagochtend al in Zwitserland en ga ik twee dagen op bezoek bij mijn tweelingbroer. Hij woont in Zwitserland en als ik daar dan toch moet zijn is het goed en leuk daar even langs te rijden bedacht ik mij. De maandag daarop meld ik mij in het revalidatiecentrum.
Dat wordt de tweede keer in mijn leven dat ik ga revalideren. De eerste keer (1992, na het syndroom van Guillian Barré)) had ik daar geen enkele voorstelling van. Wist ik absoluut niet wat mij te wachten stond. Nu is dat anders. In de tussentijd ben ik ruim 10 jaar werkzaam geweest op een revalidatiecentrum, ben ik iets ouder (hoewel je dat nauwelijks ziet hoor) en heb ik veel ervaring opgedaan in het begeleiden van mensen op veel terreinen die een relatie hebben met revalideren. En nu ga ik mij onderdompelen of overleveren aan een regime waar ik normaliter zelf als behandelaar deel van uitmaak.
Benieuwd, maar ook wel spannend wat dit traject mij gaat brengen.
Geert
Niets gevonden voor
Controleer de spelling of blader door alle acties.
Geverifieerde actiebeheerder
De identiteit van de rekeninghouder en de bankrekening waarop de donaties worden uitbetaald, zijn officieel geverifieerd.
Deze controle gaat over wie het geld ontvangt, niet over het verhaal van de actie.
Steunactie Donatiegarantie
Wordt misbruik vastgesteld en is het geld nog niet uitbetaald aan de organisator? Dan krijg je je donatie terug.
Geldt zolang er nog niet is uitbetaald en binnen de termijn van je betaalmethode. Zie de volledige garantie.
