‘Kan niet …’

Mijn lijfspreuk is: ‘kan niet, bestaat niet’. Dat heb ik al eerder met u gedeeld, nietwaar.

Kijk, ik heb het geluk dat ik gezegend ben met een sterk lijf, een sterke eigen wil en mening en een goed netwerk van eigenlijk alleen maar hele lieve mensen. Mensen die mij op velerlei wijze gehopen hebben de behandeling die zo nauw aansluit bij mijn aandoening te krijgen, te mogen ondergaan zeg maar. En met ‘mogen’ bedoel ik dat ik ontzettend blij ben dat het achter de rug is. En dat terwijl het er een jaar geleden absoluut niet naar uit zag dat dit ooit zou kunnen plaats vinden.

Dat dat ook in Nederland zoveel tijd en energie moet kosten heeft mij verbaasd, nog steeds, maar het is gelukt. In totaal zes operaties die in drie keer zijn uitgevoerd (drie keer twee operaties dus).

Ik heb het overleefd en ik heb echt de indruk dat ik hier de positieve effecten van ga ervaren. Dat had ik al na de tweede twee operaties of ingrepen. Hoewel de spirometrie metingen (longfunctie) niet drastisch verbeterden, nam mijn inspanningscapaciteit juist fors toe. En daar was het mij precies om te doen.

De laatste twee ingrepen hebben op 9 januari j.l. plaats gevonden. De reactie van de luchtweg was er, en hoe, maar ik begin langzamaam maar zeker wat stabieler te worden. Weer wat op krachten te komen. Af en toe geef ik een les spinning, functionele krachttraining of begeleid ik iemand individueel. Zo blijf ik betrokken bij de werkvloer, de collega’s en het werk.

Nu de laatste fase. Een fase die in het teken staat van herstel, uitrusten en het laatste spreekwoordelijke zetje in de rug. Daarom binnenkort naar Davos om daar gedurende acht weken bij te komen, aan te sterken, uit te rusten en na te denken over hoe de periode daarna het werk weer op te pakken. Zoeken naar de juiste balans tussen werk, privé en ontspanning. En tot slot wellicht wisselen van medicatie, voor dat laatste ‘spreekwoordelijke zetje’.

Ik kan niet wachten om mijn normale leven weer op te gaan pakken.


Geert

Retourtje Veenendaal Poznan …

Gisteren, zaterdag meegedaan met spinning. Normaliter is sporten heerlijk om te doen, maar met deze mate van benauwdheid is het ‘benauwend’! Niet leuk, frustrerend en wellicht voor de andere deelnemers ook wel vervelend. Ik ga het eens navragen, want ik wil niet dat onze leden last van mij hebben. Mijn hartslag kwam ik weer eens niet boven de 110 uit, voelde mij opgezet door de ‘dynamische hyperinflatie’ zoals dat met een dure term heet en vanwege het vele hoesten een beetje opgelaten.

Bij ’dynamische hyperinflatie’ adem je lucht in (bijvoorbeeld 4,5 ltr), maar die hoeveelheid adem je niet daarna ook weer uit. Omdat de luchtweg tijdens het uitademen voor meer weerstand zorgt (ontsteking) duurt het langer om die hoeveelheid lucht uit te ademen dan de tijd die nodig was om het naar binnen te krijgen. En dan blijft er wat lucht achter. Wanneer je dat maar blijft doen zoals bij ‘dynamische hyperinflatie’ het geval is, zet de romp op. Blaas je jezelf een soort van op. Als een ballonnetje zeg maar. Maar geen punaise insteken zou ik zeggen! Hooguit ergens een knoopje inleggen?!

Het is niet anders. Ik heb het er maar mee te doen. Vanochtend (het is zondag eind van de dag wanneer ik dit schrijf) was het vroeg. Erg vroeg. En voor een hele boel anderen laat, want toen ik om 02.45 uur mijn auto bij het sportcentrum parkeerde kwamen er nog horden mensen de café’s uit, op weg naar huis. En ik ben het gewend he, geen hobby, maar ik wordt de afgelopen week gemiddeld genomen twee keer per nacht wakker om medicijnen te gebruiken. Dus voor mij is 02.45 uur redelijk ‘normaal’. Alleen de reden van nu was anders, want de vele medicijnen, medicinale zuurstof, sondevoeding, kleding (en wat al niet meer) die ik de afgelopen tijd voor de Oekraïense strijdkrachten opgehaald heb, moeten naar Oekraïne. Anders moeten we spullen gaan weggooien en daarvoor hebben we het niet verzameld. Dus ben ik vanochtend heel vroeg samen met Hans (van de Kreeke, collega van de spinning en functionele krachttraining lessen) die kant op gereden. Het is momenteel voor ons te gevaarlijk ook daadwerelijk Oekraïne in te gaan, dus hebben we alles afgeleverd bij onze contactpersoon (Pawel) in Poznan (Polen). Hij zorgt ervoor dat alle spulletjes de komende weken naar Kiev gebracht worden en alles wordt overgedragen aan de commandant van het militair hospitaal daar. Wij krijgen daar ongetwijfeld weer foto’s van die ik zeker met u ga delen.

Om 03.00 precies was ik bij Hans en zijn we gaan rijden. We waren iets voor twaalven ter plaatse, hebben met z’n drieën (of beter Hans en Pawel, zie de foto’s waarbij ik ook nadrukkelijk de handjes opgeborgen heb, want ik heb niet veel gedaan hoor, ik hoor het u denken ‘de luiaard!’) de spullen uitgeladen, kopje koffie en weer terug. We zijn als alles goed gaat, en waarom zou dat niet het geval zijn, tussen 21.00 en 21.30 uur weer thuis. Ruim 1700km in ongeveer 17 uur, inclusief uitladen. Keurig toch.

Ik heb beloofd dit te blijven doen zolang als het conflict duurt, dus ook al ben ik net geopereerd, ik blijf de Oekraïense strijdkrachten steunen. En dat doe ik niet alleen hoor, want naast Hans is er Erik (onze cliniclown), Bart-Jan, en Marc. Met z’n vijven (en af en toe gaat er een ‘gast‘ mee) proberen we de hulp consequent vol te houden. En dit keer is er enorm veel afgeleverd (zie de foto met Pawel en Hans). Idioot veel medicijnen, medicinale zuurstof, noodrantsoenen, etc. etc. die normaliter vernietigd zouden worden. Geeft veel voldoening dit een goede bestemming te kunnen geven. En naast deze vijf mensen zijn er links en rechts wat partijen en mensen die ons af en toe financieel of met materiaal ondersteunen (zoals Dirk Niekerk van ‘Jadiflow’, mijnheer en mevrouw van de Berg van ‘Autobedrijf van de Berg’ en een familiefonds). Zal ik het nog maar eens zeggen dan? Ok, dankbaar voor zoveel lieve mensen om mij heen!

Welterusten straks! Dat zal bij Hans en mijzelf wel goed komen na zo’n lange dag denk ik.

Geert

Een man, een man, …

Ja, het was een slechte week. Vooral afgelopen weekeinde waarin we op meerdere momenten de gedachten hadden een ambulance te bellen. Uiteindelijk hebben we dat niet gedaan, maar relaxed was het niet. Ook maandag, dinsdag (ging het iets beter), woensdag, gisteren en vandaag nog fors benauwd geweest hoor. Dus, … uitrusten. Nou, niets van dat alles. Gemiddeld genomen twee keer per nacht wakker om medicijnen te gebruiken. Daar rust je níet van uit, maar put je uit! Wel merk ik dat ik nu wat stabieler word. Kortom, was een slechte week, maar ik krijg langzaam maar zeker wat hoop op nog iets meer stabiliteit de aankomende week. En aanstaande donderdag de intake voor Davos. Ik heb erg de neiging te zeggen dat men daar wellicht nog niet weet dat ik naar Davos ga, maar het moet toch duidelijk zijn dat ik, limks of rechtsom die kant op moet. Benieuwd naar het oordeel van de mensen van het NAD in Davos.

Daarnaast spelen er natuurlijk nog gewoon de dagelijkse dingen en … de problemen in Oekraïne waar wij vanaf het begin van de oorlog betrokken zijn bij het organiseren van hulp aan de strijdkrachten daar. En dat gaat net als de dagelijkse zaken ook gewoon door. De afgelopen maanden hebben we zoveel spullen bij elkaar geharkt dat het niet anders kan dan die nu weg brengen. Nog langer uitstellen kan betekenen dat we een deel van wat we hebben opgehaald moeten gaan weggooien. Dat kan niet de bedoeling zijn dus ga ik, samen met Hans vn der Kreeke (collega van het sportcentrum) in de nacht van zaterdag op zondag richting Oekraïne en hopen we in de nacht van zondag op maandag weer terug te zijn.

Naast de zorg van Hans heb ik alles wat nodig is bij mij om ervoor te zorgen dat het niet fout hoeft te gaan met mijn gezonheid. We hebben een grote bus te leen gekregen via ‘Autobedrijf van den Berg’ uit Barneveld, we hebben via een familie fonds en hele goede vriend wat financiële steun gekregen. Mees van Kruistum van ‘Mees Reclame’ uit Veenendaal heeft ons geholpen een sticker op de aanhanger te plakken die weergeeft wat we doen en waarom. Dank voor de inzet van (komt ie weer hoor) zoveel lieve mensen. Alle voorwaarden zijn dus aanwezig om te gaan rijden. Dat gaan we dan ook doen!

Hans is streng he, dus hij zal goed voor mij zorgen. Ik zou overigens niet gaan wanneer ik zou denken dat het lastig of wellicht niet mogelijk is hoor. Wees níet bang, gaat goed komen.

Nou, de foto’s deel ik met u wanneer ik terug ben.

Geert