Amnesie …?

Is het geheugenverlies, of neem je gewoon snel afstand van de momenten waarop het wat minder comfortabel is? Ik denk het laatste.

Afgelopen jaar was het meer normaal, standaard dan uitzonderlijk. In de nacht, rond een uur drie à vier wakker worden omdat het systeem hunkert naar zuurstof. En dan de ‘lange’ route naar beneden aangaan, af en toe een tussenstop om uit te hijgen om uiteindelijk in de keuken de medicatie klaar te maken en op de stoel in de kamer gebruiken.

Maar ik was het al een soort van vergeten. Geen dementie of zo, maar een soort van ’amnesie’ of geheugenverlies denk ik. Het is voor de meeste mensen de normaalste zaak van de wereld de nacht consequent ‘te bedde‘ door te brengen. Ik was dat ook gewend. Altijd een goede slaper geweest. Zelfs zo dat ik op het station, in de auto, achterin mijn ‘rijdende huisje’ (rijdend wel te verstaan) met het grootste gemak de oogjes kon sluiten en een werkelijk fantastische imitate van ‘Doorn Roosje’ ten toon spreidde. Maar nu lukt mij dat niet meer. Net als een groot deel van het afgelopen jaar weer iedere nacht wakker, soms twee keer, rond een uur of twee, drie of vier de weg naar beneden zien te vinden voor medicijnen om daarna eigenlijk niet meer te kunnen slapen. Hetzij door de onrust die de medicatie met zich meebrengt, hetzij door het uren lang achter elkaar hoesten. En dat hoesten kost dan ook nog eens bakken met energie, ik hou er Helga en Floor mee wakker en krijg er spierpijn van. Pfff …

Slapen is belangrijk. Slapen doe je om uit te rusten en te verwerken. Ik kom, alweer, niet aan beide toe. Moet het doen met een uur of drie tot drie en half per nacht en rust dus niet uit en verwerk niet goed. En gegeven de situatie is juist dat nu zo ontzettend belangrijk. Hopen dat ik daar straks in Davos  aan toe kan komen.

En er is wederom een complicatie opgetreden. Een vriendje van de vorige bacterie denk ik, de stafylococcen bacterie (zie de foto). Is met zijn vriendjes een plekje om te wonen gaan zoeken op mijn slijmvlies. In mijn luchtweg nota bene. De rotzakken! Zijn ze nu helemaal gek geworden!!! En waarom heeft mevrouw Faber er nu niet gewoon voor gezorgd dat deze asielzoekers niet al lang het land uitgezet zijn? Dat ‘kind’ heeft haar werk gewoon niet serieus genomen joh. Beloofde van alles, maar er is helemaal niets, maar dan ook helemaal niets van terecht gekomen. Wat voor partij was dat ook alweer? Wat een stelletje raddraaiers zijn het toch. Dat u het weet he!

Alle gekheid op een stokje, het is een lastig ‘beestje’ hoor. Normaliter onschuldig, u draagt zelf ongetwijfeld een paar soortgenoten van die van mij bij u. Maar in mijn situatie, als zwaar verzwakt ‘vogeltje‘ dat op het punt staat uit het nest te vallen, kan het gevaarlijk zijn. Dus nog wat medicijnen erbij. Nou mijn ontbijtje heeft veel kleurtjes en er komt nog een kleurtje bij. Als het maar werkt he.

Oh, en uiteraard weer een tromboflebitis erbij, op de plek waar het infuus dit keer is ingebracht, net boven de pols, want met slechts één complicatie neem ik geen genoegen he. En ik maar denken dat ze zo blij zijn met mijn aderen vanwege de grootte en de eenvoud voor het aanleggen van een infuus. Nou, niets is minder waar. Of ze kunnen gewoon niet mikken he, daar in Amsterdam. Beetje hetzelfde probleem als Ajax denk ik dan maar.

Het is nu dinsdag terwijl ik dit schrijf. Ik voel mij ziek, erg ziek, slaap slecht, erg slecht en gebruik vrachtwagen ladingen aan medicijnen. Ik hoop dat het de komende dagen beter wordt, want het word nu toch echt tijd om wat uit te rusten.

Geert

The day after …

Succesverhaal of … was er meer? Nou, er was meer, nee is meer.

Ja, afgelopen vrijdag vloog ik er doorheen alsof er nauwelijks wat gebeurt is. Ikzelf was verbaasd hoe het ging, maar Helga en Floor (en wellicht de chirurg) nog meer. Niemand, en eerlijk ook ik niet, had verwacht dat ik na de zwaarste van de drie ingrepen zo gemakkelijk mijn onderstel weer kon gebruiken. Binnen een half uur op eigen kracht het toilet kon bezoeken en binnen een uur de trap af liep. Weet u het nog? Vijf verdiepingen. Nou weet ik ook wel dat dat voor u niets voorstelt, maar na zo’n ingreep is dat best bijzonder. Niets aan het handje dacht ik. Nou, niets is minder waar. Peter, de chirurg had gelijk hoor. Het is absoluut de zwaarste van de drie. Daar werd ik gisteren (zaterdag, ‘the day after’) fijntjes mee geconfronteerd. Potverdikkeme zeg, ik heb moeten werken als een bouwvakker om wat lucht binnen te krijgen. Gisteravond heel erg getwijfeld of we 112 zouden bellen, zo slecht ging het.

Ik heb uiteindelijk besloten een eigen strategie te volgen. De strategie die het ziekenhuis ongetwijfeld ook gekozen zou hebben. En hoewel de veiligheid van het ziekenhuis verleidelijk was (alleen al het idee dat er specialisten in de buurt zijn die op je letten en er direct zijn wanneer het helemaal fout gaat) heb ik meer dan anders de vernevelde medicatie gebruikt (het zware geschut zeg maar) en daarna de dagelijkse medicijnen. In de hoop dat die gecombineerd met de hoge dosis prednisolon die ik krijg voldoende zou zijn.

Daarna mijn eigen bedje opgezocht, achterkantje wat de hoogte in en kijken wat er gebeurt. Kijk, in het ziekenhuis op de afdeling longziekten is het overdag prima vertoeven hoor, maar ‘s nachts … da’s een heel ander verhaal. De hele nacht hoestende en proestende mede patiënten waardoor iets van slaap geen enkele kans maakt. En waarschijnlijk zou ik aan die herrie mijn spreekwoordelijke steentje hebben bijgedragen. Neem van mij aan, het geluid van het vuurwerk (dat gelukkig voor de laatste keer zo massaal de lucht in ging) geeft minder ergenis dan de hele nacht wakker gehouden worden door het gehoest en geproest net op het moment dat de slaap wilde gaan intreden.

Tja, dus ik ben weer met twee voetjes op deze aarde gezet. En hoe! Even op niet mis te verstane wijze in de realiteit gezet zeg maar. Flinke klap om de oren. Ja Geert, dit was de zwaarste jongeman!

Ik hoop en ga er maar even vanuit dat het vandaag (zondag) langzaam wat beter wordt. Vanochtend was ik iets stabieler, ik kan al iets langer zonder het zware geschut in te zetten en hoop maar dat dit stukje herstel vandaag doorzet.

Wellicht leuk om te vertellen. Ik heb de chirurg, Peter (ik mag Peter zeggen he, wij tutoyeren) gevraagd of ik de laatste katheter mee kan en mag nemen (zie de foto, oh, en het is schoongemaakt hoor, geen viezigheid te zien van er zich in mij afspeelt). Mee naar huis. Een relikwie waar ik, samen met een hele goede vriend die ook meubelmaker is, iets bijzonders mee ga doen. En die geef ik een ‘luchtig’ plekje in ons sportcentrum of mijn kantoor. Een soort van ‘luchtbrug’ van afscheid nemen van de dingen waar ik zo enorm van hou naar iets terug krijgen van juist die dingen. Het sporten, sporten met anderen en anderen laten meegenieten van het plezier daarin en wat het voor je gezondheid kan betekenen.

Kom ik zeker nog op terug.

Geert

Bijzonder, extreem, apart … ?

Zegt u het maar. Wat het is.

De derde was de zwaarste zei de chirurg. Dat zal zo zijn hoor, maar iedere patiënt reageert natuurlijk anders. En daarin ben ik (gelukkig) geen uitzondering. Eindelijk eens ‘normaal’ zeg maar.

Ik was keurig op tijd in het ziekenhuis. Maar ja, we sliepen naast de deur he. Voel mij hier al zo thuis dat ik naast de deur slaap. Het gastenverblijf is geweldig. Naast de u inmiddels zo bekende hele lieve mensen een prachtige omgeving en inrichting (zie de foto’s van vanmorgen vroeg) een fijne sfeer waar je, vooral ook als patiënt een beetje tot rust kunt komen. Smaakvol, gezellig, doe of je thuis bent. Dat idee.

Ik stond om 14.15 uur op de planning en werd uiteindelijk ietsje later, rond 14.30 uur na aanvullende medicatie (om de luchtweg goed open te zetten) naar boven gebracht. De afdeling longziekten bevind zich op de vijfde verdieping (altijd goed om mensen met piepende en krakende longen via de trap de vijfde verdieping op te laten sjouwen nietwaar) en de afdeling waar je wordt voorbereid op de operatie, de uitslaapkamer, de Intensive Care en de operatie kamers zelf zijn op de zesde verdieping gesitueerd. Ziet er echt prachtig uit, maar daar mag je natuurlijk geen foto’s van maken. Ik heb een foto van internet geplukt. De operatiekamer waar ik lag ziet er ongeveer uit als deze. En het personeel daar is soortgelijk als op de tweede foto (humoristisch, lief en vrolijk).

Blijft iedere keer, ook nu weer, indrukwekkend om daar de kamer op gereden te worden, en je dan volledig overleveren aan de mensen daar. Negen man (en vrouw natuurlijk) sterk die je volledig als een soort van verlate kerstboom behangen met stickers (ECG, ja ja, ik heb een hartje), bandje voor de bloeddruk, saturatiemeter, uiteraard infuus en weet ik wat nog meer.

Oh, en goed om te melden dat ik gisteren tot 9 kwam! Met tellen bedoel ik he. Nieuw PR zullen we maar zeggen he. Vanuit interesse wil ik graag weten wat er nu precies met je gebeurt wanneer je het slaapmiddel (Propofol)  toegediend krijgt. Ik ga proberen het te duiden.

Eerst wordt het infuus, de grootste, want er moet veel medicatie door kunnen stromen, in je arm geduwd. Voel je niets van hoor, wees niet bang. Wanneer je als verlate kerstboom volledig bent opgetuigd (inclusief piek) wordt als eerste zuurstof via een masker (de piek) toegedient om het bloed volledig met zuurstof te verzadigen. Dat is omdat de behandeling via de mond en luchtweg uitgevoerd wordt en je daardoor tijdelijk geen lucht kunt krijgen tijdens de operatie. Daarna wordt er een verdovingsmiddel toegediend. Dat is om het bloedvat te verdoven, want de Propofol (slaapmiddel) toedienen is pijnlijk. Daarna nogmaals verdoving (maar dat zal wel met dit ‘schuimpje‘ te maken hebben verwacht ik, ze weten hier inmiddels wat voor ‘vlees’ ze met mij in de kuip hebben he) en tot slot het slaapmiddel, de Propofol. Dan gaan we tellen. ’één, twee, drie … ‘. Bij ‘zes’ begon ik te merken dat de omgeving verandert, vervaagd, beweegt. Bij ‘zeven’ ga ik mij verzetten en ‘negen’ heb ik eigenlijk niet afgemaakt.

Ik ga die momenten nooit meer vergeten. Het behangen worden met van alles en nog wat, het toedienen van van alles en nog wat, het doen van van alles en nog wat … maar ook de indrukwekkende ruimte, en … (ja ja) de vele lieve mensen!

Ik kwam om 16.15 uur weer bij, veel sneller dan de vorige keer. En hoewel dit de zwaarste ingreep was ging deze mij eigenlijk het gemakkelijkst af van alle drie. Tja, ‘bijzonder, extreem, apart …’, zegt u het maar. Ik liep binnen een half uur weer zelfstandig naar het toilet, daarna de trap af (even om uw geheugen op te frissen, vijf verdiepingen he!) en liep rond 17.30 gezellig met Helga en Floor het ziekenhuis uit. De beide dames hadden hier geen rekening mee gehouden. Snap je dat nou? Kennen ze mij nu nog niet? ‘Kan niet …’

Na het eten met Helga een wandeling gemaakt en ergens wat gedronken. Het is voor ons allemaal erg veel geweest de afgelopen twee/twee en half jaar. Beetje bijgepraat, af en toe best emotioneel ook hoor, maar goed om te doen. De komende tijd vaker samen maar eens ’bijkletsen’ zeg maar. We hebben allebei ons eigen verhaal he. Allebei onze eigen indrukken opgedaan en daar allebei op onze eigen manier betekenis aan gegeven. Goed om te delen! En mooi!

Vanochtend wel erg benauwd, medicijnen gebruikt, nog wat proberen te slapen, maar dat lukte niet, dus dan maar schrijven. Vind ik leuk, goed om te doen en ik heb het beloofd he.

Anderhalve week. Dan weet ik wat het vervolg wordt. Aankomende week benieuwd naar mijn herstel en mijn inspanningscapaciteit. Maar eerst maar even rustig aan doen.

Geert