-
op 29-01-2026
Wat zeg ik nou!? kan niet …
Ik zei het toch! Niet dan?
Ik eindigende mijn vorige blog met de opmerking ‘dat er een datum is’. En die datum was 2 maart. Was, want het wordt twee weken naar voren gehaald. Ik had er al enigszins op gezinspeeld nietwaar? Dat er iemand uit kon vallen en dat ik dan gebeld kon worden. Welnu, ik had gelijk. Ik zei het toch! ‘Dat kan niet bestaat niet’ doet het best goed hé! Ik kan het aanraden hoor. Die lijfspreuk heeft mij veel gebracht. Zeker de afgelopen twee en half jaar.
Want, de afgelopen twee en half jaar heeft mijn leven volledig op z’n kop gezet. Bracht mij in een wereld waar ik als zorgverlener bij betrokken was in mijn tijd als bewegingstherapeut op revalidatie centrum “De Hoogstraat’, niet als patiënt.
Ondergedompeld worden in zorg en overgeleverd zijn aan zorgverleners is een andere wereld. Kijk, alleen maar lieve mensen hoor. Van mijn arts (Merv. Weersink) tot aan de chirurg (Dhr. Bonta) tot aan de anastesioloog, de verpleegkundigen van de afdeling longzieketen (Flora, wat een lieve mensen werken daar zeg) of de OK tot aan de mensen van de planning. Echt waar, alleen maar lieve mensen. Ja ja, ik weet het, ik heb het vaker gezegd.
En eindelijk word ik daadwerkelijk wat stabieler. Merk ik dat dat mechanische deel (die gladde spiervezels) minder actief is. En ik dus meer actief kan zijn. En daar is het allemaal om te doen, nietwaar. Daar staat wel wat tegenover. Zo was ik afgelopen week samen met Petra (één van onze sporters, maar wel een hele lieve!) aan het hardlopen. Ja ja, u hoort het goed, hardlopen. Dat ging helemaal niet slecht, maar ik kreeg er wel een rekeningetje van gepresenteerd. Slecht geslapen (benauwd) en een een slechte dag daarna. Maar weer een dag later (vandaag, donderdag) ging het weer wat beter.
Ok, de datum is verplaatst, is nu 16 februari geworden, maar ik hoop toch van harte dat ik aankomend weekeinde al die kant op mag. Dat er morgen of dit weekeinde nog gebeld wordt, omdat er iemand is uitgevallen. Dat is voor die persoon vervelend (en dat meen ik oprecht hoor), maar voor mijzelf hoop ik dat ik zo snel mogelijk die kant op mag.
Nou, voor nu dus 16 febdruari. Ik rij dan vrijdag de 13de (als dat maar goed gaat) die kant op. Ga dan eerst op bezoek bij mijn tweeling broer (die woont in Zwitserland) en rij dan maandag de 16de door naar Davos.
Ik heb er geen zin in, maar weet dat dit essentieel is om alles wat gebeurt is, de veranderde fysieke gesteldheid en de uitputting te boven te komen. Wat mij dat gaat brengen, hoe ik dat beleef, wat ik meemaak deel ik via deze site.
Wordt vervolgd.
Geert
-
op 26-01-2026
Spannend …
Ja, ik vind het spannend!
Afgelopen donderdag had ik de intake voor een mogelijk traject in Zwitserland. In Davos. Eerst een gesprek met de longarts die moest bepalen of ik in aanmerking kom voor een traject daar. Haar conclusie was: ‘Lijkt mij goed wanneer u deze kant op komt mijnheer van Dijk’.
Ik was er graag afgelopen week geweest. Dan had ik ‘ons aller Donald‘ gevraagd even een lesje spinning met mij mee te doen. Is goed voor hem en de rest van de wereld. Ik denk namelijk niet dat hij dat had overleefd.
————-
Ik wil om te beginnen van de gelegenheid gebruik maken die boeven van farmaceuten vriendelijk doch dringend te verzoeken medicijnen iets van een smaakje te geven waarmee het innemen ervan voor de patiënt wat draaglijker wordt. Hoe krijgen ze het voor elkaar om alle medicijnen die ik krijg van een smaak te voorzien waardoor ik ‘s nachts al ga opzien tegen de inname ervan in de ochtend. Eerst zelf van die narigheid snoepen lijkt mij, dan een fatsoenlijk smaakje toevoegen, ho ho eerst nogmaals ‘proeven‘, ja slik maar door en dan (als het binnen te houden is) pas op de markt brengen. Hoe moeilijk kan het zijn?
—————
Ik vind dit een spannende laatste fase. Spannend, omdat nu de confrontatie pas echt gaat komen. De confrontatie met wat deze veranderde fysieke waarheid betekent voor mijn toekomst. Voor mijn werk (het sporten met groepen waar ik zo enorm van hou), voor de fysieke uitdagingen waar ik zo aan ‘verslaafd’ geraakt ben de afgelopen 45 jaar en natuurlijk wat het allemaal gaat betekenen privé en sociaal. Wat kan ik straks nog wel, wat kan ik niet meer en wat is verstandig.
Overigens denk ik dat men het zelf ook niet goed weet. Hoe om te gaan met mijn aandoening en beperkingen in relatie tot het sporten dat ik graag doe. Tijdens ons huwelijk verwoorde mijn tweelingbroer het goed: ‘Niets was mooier dan wanneer zijn lichaam al lang “nee” riep, door te gaan en er nog een flinke schep bovenop te doen’. Dat is en blijft een belangrijk deel van wie ik ben. En daar komt mijn lijfspreuk ook vandaan denk ik (‘Kan niet …’). Het is wie ik ben, het is een belangrijk stukje DNA van mijn identiteit. En wat gebeurt er met je wanneer je een klein stukje van het meest essentiële DNA weghaalt? Kan ik straks zijn wie ik was? Herken ik mijzelf straks nog wanneer ik in de ‘spiegel’ kijk? Welnu, dat vind ik spannend.
Aan de andere kant heb ik de afgelopen tijd een soort van ‘aan den lijve ondervonden’ dat deze fase wellicht de belangrijkste is. Ik kan moeilijk onder woorden brengen hoe moe echt moe zijn voelt. Ellendig, kl…, nou dat zeg maar. En het gekke is dat ik nog steeds, zelfs na bijna twee en half jaar ernstig ziek zijn waarin eigenlijk louter gebroken nachten mijn slaap bepaalde, de energie heb om te sporten. Dat gaat weliswaar de éne keer beter dan de andere (afgelopen zaterdag was werkelijk dramatisch, een soort van dieptepunt), maar toch, ik kan het blijven doen. Zo hou ik mijn fysieke gesteldheid zoveel als mogelijk op peil.
Ik ben benieuwd wat er overblijft van de dingen die mijn leven zo bepaald hebben. Het zoeken naar de grens van wat ik kan heeft mij veel gebracht. Ik heb al die jaren dankbaar gebruik gemaakt van die fysieke mogelijkheden. Zowel in mijn werk (het verbouwen van de lokatie waar we ons bedrijf momenteel voeren terwijl de zaken in het oude pand aan de Plesmanstraat gewoon doorgingen) als privé (de alternatieve elfstedentocht in Oostenrijk, de Dutch Extreme, de Trans Holland Triatlon, de Eco-Challenge in Argentinië, het NK 100km hardlopen in Winschoten, de vele ultra trails in de Alpen en België en niet te vergeten skitouren en bergbeklimmen).
Het plaatje dat een tijdlijn is van wat ik de afgelopen periode mee maak, heb ik aangepast. Aangepast met data en een winterse omgeving in Davos. En niet te vergeten mijn rijdende huisje in plaats van een vliegtuig.
Er staat een datum in mijn agenda waarop ik mij mag melden in Davos, namelijk twee maart. Echter, wanneer er iemand uitvalt (en dat gebeurt regelmatig gaf men aan) dan bellen ze mij. Dus ik hoop dat ik deze week of volgende week een telefoontje krijg. Mijn rijdende huisje staat klaar. Zodra het kan rij ik die kant op. Naar het winterse Davos.
Oh, en mocht ik, bij toeval, ‘ons aller Donald’ alsnog tegen het vege lijf lopen pak ik hem bij z’n nekvel en gaan we een stukje fietsen! Dat zal ehm leren!
Geert
-
op 22-01-2026
‘Kan niet …’
Mijn lijfspreuk is: ‘kan niet, bestaat niet’. Dat heb ik al eerder met u gedeeld, nietwaar.Kijk, ik heb het geluk dat ik gezegend ben met een sterk lijf, een sterke eigen wil en mening en een goed netwerk van eigenlijk alleen maar hele lieve mensen. Mensen die mij op velerlei wijze gehopen hebben de behandeling die zo nauw aansluit bij mijn aandoening te krijgen, te mogen ondergaan zeg maar. En met ‘mogen’ bedoel ik dat ik ontzettend blij ben dat het achter de rug is. En dat terwijl het er een jaar geleden absoluut niet naar uit zag dat dit ooit zou kunnen plaats vinden.
Dat dat ook in Nederland zoveel tijd en energie moet kosten heeft mij verbaasd, nog steeds, maar het is gelukt. In totaal zes operaties die in drie keer zijn uitgevoerd (drie keer twee operaties dus).
Ik heb het overleefd en ik heb echt de indruk dat ik hier de positieve effecten van ga ervaren. Dat had ik al na de tweede twee operaties of ingrepen. Hoewel de spirometrie metingen (longfunctie) niet drastisch verbeterden, nam mijn inspanningscapaciteit juist fors toe. En daar was het mij precies om te doen.
De laatste twee ingrepen hebben op 9 januari j.l. plaats gevonden. De reactie van de luchtweg was er, en hoe, maar ik begin langzamaam maar zeker wat stabieler te worden. Weer wat op krachten te komen. Af en toe geef ik een les spinning, functionele krachttraining of begeleid ik iemand individueel. Zo blijf ik betrokken bij de werkvloer, de collega’s en het werk.
Nu de laatste fase. Een fase die in het teken staat van herstel, uitrusten en het laatste spreekwoordelijke zetje in de rug. Daarom binnenkort naar Davos om daar gedurende acht weken bij te komen, aan te sterken, uit te rusten en na te denken over hoe de periode daarna het werk weer op te pakken. Zoeken naar de juiste balans tussen werk, privé en ontspanning. En tot slot wellicht wisselen van medicatie, voor dat laatste ‘spreekwoordelijke zetje’.
Ik kan niet wachten om mijn normale leven weer op te gaan pakken.
Geert
Niets gevonden voor
Controleer de spelling of blader door alle acties.
Geverifieerde actiebeheerder
De identiteit van de rekeninghouder en de bankrekening waarop de donaties worden uitbetaald, zijn officieel geverifieerd.
Deze controle gaat over wie het geld ontvangt, niet over het verhaal van de actie.
Steunactie Donatiegarantie
Wordt misbruik vastgesteld en is het geld nog niet uitbetaald aan de organisator? Dan krijg je je donatie terug.
Geldt zolang er nog niet is uitbetaald en binnen de termijn van je betaalmethode. Zie de volledige garantie.
