-
op 18-01-2026
Retourtje Veenendaal Poznan …
Gisteren, zaterdag meegedaan met spinning. Normaliter is sporten heerlijk om te doen, maar met deze mate van benauwdheid is het ‘benauwend’! Niet leuk, frustrerend en wellicht voor de andere deelnemers ook wel vervelend. Ik ga het eens navragen, want ik wil niet dat onze leden last van mij hebben. Mijn hartslag kwam ik weer eens niet boven de 110 uit, voelde mij opgezet door de ‘dynamische hyperinflatie’ zoals dat met een dure term heet en vanwege het vele hoesten een beetje opgelaten.
Bij ’dynamische hyperinflatie’ adem je lucht in (bijvoorbeeld 4,5 ltr), maar die hoeveelheid adem je niet daarna ook weer uit. Omdat de luchtweg tijdens het uitademen voor meer weerstand zorgt (ontsteking) duurt het langer om die hoeveelheid lucht uit te ademen dan de tijd die nodig was om het naar binnen te krijgen. En dan blijft er wat lucht achter. Wanneer je dat maar blijft doen zoals bij ‘dynamische hyperinflatie’ het geval is, zet de romp op. Blaas je jezelf een soort van op. Als een ballonnetje zeg maar. Maar geen punaise insteken zou ik zeggen! Hooguit ergens een knoopje inleggen?!
Het is niet anders. Ik heb het er maar mee te doen. Vanochtend (het is zondag eind van de dag wanneer ik dit schrijf) was het vroeg. Erg vroeg. En voor een hele boel anderen laat, want toen ik om 02.45 uur mijn auto bij het sportcentrum parkeerde kwamen er nog horden mensen de café’s uit, op weg naar huis. En ik ben het gewend he, geen hobby, maar ik wordt de afgelopen week gemiddeld genomen twee keer per nacht wakker om medicijnen te gebruiken. Dus voor mij is 02.45 uur redelijk ‘normaal’. Alleen de reden van nu was anders, want de vele medicijnen, medicinale zuurstof, sondevoeding, kleding (en wat al niet meer) die ik de afgelopen tijd voor de Oekraïense strijdkrachten opgehaald heb, moeten naar Oekraïne. Anders moeten we spullen gaan weggooien en daarvoor hebben we het niet verzameld. Dus ben ik vanochtend heel vroeg samen met Hans (van de Kreeke, collega van de spinning en functionele krachttraining lessen) die kant op gereden. Het is momenteel voor ons te gevaarlijk ook daadwerelijk Oekraïne in te gaan, dus hebben we alles afgeleverd bij onze contactpersoon (Pawel) in Poznan (Polen). Hij zorgt ervoor dat alle spulletjes de komende weken naar Kiev gebracht worden en alles wordt overgedragen aan de commandant van het militair hospitaal daar. Wij krijgen daar ongetwijfeld weer foto’s van die ik zeker met u ga delen.
Om 03.00 precies was ik bij Hans en zijn we gaan rijden. We waren iets voor twaalven ter plaatse, hebben met z’n drieën (of beter Hans en Pawel, zie de foto’s waarbij ik ook nadrukkelijk de handjes opgeborgen heb, want ik heb niet veel gedaan hoor, ik hoor het u denken ‘de luiaard!’) de spullen uitgeladen, kopje koffie en weer terug. We zijn als alles goed gaat, en waarom zou dat niet het geval zijn, tussen 21.00 en 21.30 uur weer thuis. Ruim 1700km in ongeveer 17 uur, inclusief uitladen. Keurig toch.
Ik heb beloofd dit te blijven doen zolang als het conflict duurt, dus ook al ben ik net geopereerd, ik blijf de Oekraïense strijdkrachten steunen. En dat doe ik niet alleen hoor, want naast Hans is er Erik (onze cliniclown), Bart-Jan, en Marc. Met z’n vijven (en af en toe gaat er een ‘gast‘ mee) proberen we de hulp consequent vol te houden. En dit keer is er enorm veel afgeleverd (zie de foto met Pawel en Hans). Idioot veel medicijnen, medicinale zuurstof, noodrantsoenen, etc. etc. die normaliter vernietigd zouden worden. Geeft veel voldoening dit een goede bestemming te kunnen geven. En naast deze vijf mensen zijn er links en rechts wat partijen en mensen die ons af en toe financieel of met materiaal ondersteunen (zoals Dirk Niekerk van ‘Jadiflow’, mijnheer en mevrouw van de Berg van ‘Autobedrijf van de Berg’ en een familiefonds). Zal ik het nog maar eens zeggen dan? Ok, dankbaar voor zoveel lieve mensen om mij heen!
Welterusten straks! Dat zal bij Hans en mijzelf wel goed komen na zo’n lange dag denk ik.
Geert
-
op 16-01-2026
Een man, een man, …
Ja, het was een slechte week. Vooral afgelopen weekeinde waarin we op meerdere momenten de gedachten hadden een ambulance te bellen. Uiteindelijk hebben we dat niet gedaan, maar relaxed was het niet. Ook maandag, dinsdag (ging het iets beter), woensdag, gisteren en vandaag nog fors benauwd geweest hoor. Dus, … uitrusten. Nou, niets van dat alles. Gemiddeld genomen twee keer per nacht wakker om medicijnen te gebruiken. Daar rust je níet van uit, maar put je uit! Wel merk ik dat ik nu wat stabieler word. Kortom, was een slechte week, maar ik krijg langzaam maar zeker wat hoop op nog iets meer stabiliteit de aankomende week. En aanstaande donderdag de intake voor Davos. Ik heb erg de neiging te zeggen dat men daar wellicht nog niet weet dat ik naar Davos ga, maar het moet toch duidelijk zijn dat ik, limks of rechtsom die kant op moet. Benieuwd naar het oordeel van de mensen van het NAD in Davos.
Daarnaast spelen er natuurlijk nog gewoon de dagelijkse dingen en … de problemen in Oekraïne waar wij vanaf het begin van de oorlog betrokken zijn bij het organiseren van hulp aan de strijdkrachten daar. En dat gaat net als de dagelijkse zaken ook gewoon door. De afgelopen maanden hebben we zoveel spullen bij elkaar geharkt dat het niet anders kan dan die nu weg brengen. Nog langer uitstellen kan betekenen dat we een deel van wat we hebben opgehaald moeten gaan weggooien. Dat kan niet de bedoeling zijn dus ga ik, samen met Hans vn der Kreeke (collega van het sportcentrum) in de nacht van zaterdag op zondag richting Oekraïne en hopen we in de nacht van zondag op maandag weer terug te zijn.
Naast de zorg van Hans heb ik alles wat nodig is bij mij om ervoor te zorgen dat het niet fout hoeft te gaan met mijn gezonheid. We hebben een grote bus te leen gekregen via ‘Autobedrijf van den Berg’ uit Barneveld, we hebben via een familie fonds en hele goede vriend wat financiële steun gekregen. Mees van Kruistum van ‘Mees Reclame’ uit Veenendaal heeft ons geholpen een sticker op de aanhanger te plakken die weergeeft wat we doen en waarom. Dank voor de inzet van (komt ie weer hoor) zoveel lieve mensen. Alle voorwaarden zijn dus aanwezig om te gaan rijden. Dat gaan we dan ook doen!
Hans is streng he, dus hij zal goed voor mij zorgen. Ik zou overigens niet gaan wanneer ik zou denken dat het lastig of wellicht niet mogelijk is hoor. Wees níet bang, gaat goed komen.
Nou, de foto’s deel ik met u wanneer ik terug ben.
Geert
-
op 13-01-2026
Amnesie …?
Is het geheugenverlies, of neem je gewoon snel afstand van de momenten waarop het wat minder comfortabel is? Ik denk het laatste.
Afgelopen jaar was het meer normaal, standaard dan uitzonderlijk. In de nacht, rond een uur drie à vier wakker worden omdat het systeem hunkert naar zuurstof. En dan de ‘lange’ route naar beneden aangaan, af en toe een tussenstop om uit te hijgen om uiteindelijk in de keuken de medicatie klaar te maken en op de stoel in de kamer gebruiken.
Maar ik was het al een soort van vergeten. Geen dementie of zo, maar een soort van ’amnesie’ of geheugenverlies denk ik. Het is voor de meeste mensen de normaalste zaak van de wereld de nacht consequent ‘te bedde‘ door te brengen. Ik was dat ook gewend. Altijd een goede slaper geweest. Zelfs zo dat ik op het station, in de auto, achterin mijn ‘rijdende huisje’ (rijdend wel te verstaan) met het grootste gemak de oogjes kon sluiten en een werkelijk fantastische imitate van ‘Doorn Roosje’ ten toon spreidde. Maar nu lukt mij dat niet meer. Net als een groot deel van het afgelopen jaar weer iedere nacht wakker, soms twee keer, rond een uur of twee, drie of vier de weg naar beneden zien te vinden voor medicijnen om daarna eigenlijk niet meer te kunnen slapen. Hetzij door de onrust die de medicatie met zich meebrengt, hetzij door het uren lang achter elkaar hoesten. En dat hoesten kost dan ook nog eens bakken met energie, ik hou er Helga en Floor mee wakker en krijg er spierpijn van. Pfff …
Slapen is belangrijk. Slapen doe je om uit te rusten en te verwerken. Ik kom, alweer, niet aan beide toe. Moet het doen met een uur of drie tot drie en half per nacht en rust dus niet uit en verwerk niet goed. En gegeven de situatie is juist dat nu zo ontzettend belangrijk. Hopen dat ik daar straks in Davos aan toe kan komen.
En er is wederom een complicatie opgetreden. Een vriendje van de vorige bacterie denk ik, de stafylococcen bacterie (zie de foto). Is met zijn vriendjes een plekje om te wonen gaan zoeken op mijn slijmvlies. In mijn luchtweg nota bene. De rotzakken! Zijn ze nu helemaal gek geworden!!! En waarom heeft mevrouw Faber er nu niet gewoon voor gezorgd dat deze asielzoekers niet al lang het land uitgezet zijn? Dat ‘kind’ heeft haar werk gewoon niet serieus genomen joh. Beloofde van alles, maar er is helemaal niets, maar dan ook helemaal niets van terecht gekomen. Wat voor partij was dat ook alweer? Wat een stelletje raddraaiers zijn het toch. Dat u het weet he!
Alle gekheid op een stokje, het is een lastig ‘beestje’ hoor. Normaliter onschuldig, u draagt zelf ongetwijfeld een paar soortgenoten van die van mij bij u. Maar in mijn situatie, als zwaar verzwakt ‘vogeltje‘ dat op het punt staat uit het nest te vallen, kan het gevaarlijk zijn. Dus nog wat medicijnen erbij. Nou mijn ontbijtje heeft veel kleurtjes en er komt nog een kleurtje bij. Als het maar werkt he.
Oh, en uiteraard weer een tromboflebitis erbij, op de plek waar het infuus dit keer is ingebracht, net boven de pols, want met slechts één complicatie neem ik geen genoegen he. En ik maar denken dat ze zo blij zijn met mijn aderen vanwege de grootte en de eenvoud voor het aanleggen van een infuus. Nou, niets is minder waar. Of ze kunnen gewoon niet mikken he, daar in Amsterdam. Beetje hetzelfde probleem als Ajax denk ik dan maar.
Het is nu dinsdag terwijl ik dit schrijf. Ik voel mij ziek, erg ziek, slaap slecht, erg slecht en gebruik vrachtwagen ladingen aan medicijnen. Ik hoop dat het de komende dagen beter wordt, want het word nu toch echt tijd om wat uit te rusten.
Geert
Niets gevonden voor
Controleer de spelling of blader door alle acties.
Geverifieerde actiebeheerder
De identiteit van de rekeninghouder en de bankrekening waarop de donaties worden uitbetaald, zijn officieel geverifieerd.
Deze controle gaat over wie het geld ontvangt, niet over het verhaal van de actie.
Steunactie Donatiegarantie
Wordt misbruik vastgesteld en is het geld nog niet uitbetaald aan de organisator? Dan krijg je je donatie terug.
Geldt zolang er nog niet is uitbetaald en binnen de termijn van je betaalmethode. Zie de volledige garantie.
