Nog één keer de hoogte in …

… en dan … naar huis. Naar huis, mijn eigen bed, Helga en Floor, vertrouwde omgeving.

Ik heb voordat de operaties met een dag en tijd bezegelt werden een plan gemaakt. Een plan waarvan ik, vanuit verschillende studies en ervaringen en meningen van artsen wist dat het het meest effectieve is met deze aandoening. Dat betekende voor de eerste operatie de bergen in om de ontsteking rustig te krijgen en mijn longcapaciteit omhoog. Want met een te lage longcapaciteit waren de operaties eenvoudigweg niet mogelijk. En vervolgens na iedere operatie terug naar de bergen om op de kortst mogelijke termijn de irritatie die de operatie op het slijmvlies geeft rustig te krijgen en te herstellen zodat er tevens geen contra-indictie zou gaan ontstaan voor de tweede en later derde operatie.

In totaal was dit de derde reis. De eerste keer waren negen dagen in Sölden, de tweede zeventien dagen in Koningsleiten en nu tien dagen in Feigten. Morgen kerstavond, dan thuis net als met de kerstdagen. Dan de eerste week van januari even kijken wat ik wel en niet kan. Hopelijk ook wat werken, maar dat gaan we wel zien. En dan de laatste reis, maar wel de langste, naar Davos. Ik had niet gedacht dat ik het zo moeilijk zou gaan vinden, zo lang alleen zijn. Het is mij de afgelopen weken enorm tegen gaan staan. Ik vind het erg zwaar merk ik. Maar het is voor het goede doel he.

Wat ik deze week ook ben gaan inzien is dat ik veel zieker ben dan ik er uit zie. Aan de buitenkant zie je niet zoveel aan mij. Zeker niet wanneer ik mijn medicijnen netjes gebruik. En wat niemand ziet, ook thuis niet, is de tijdsinvestering en discipline die nodig is om zoveel en zo langdurig medicatie gebruik te blijven volhouden. Veel keuze heb je natuurlijk niet, dat zal duidelijk zijn, want zonder de medicatie kun je niet zoveel. Het is een soort van onzichtbare handicap waarvan de impact voor de buitenwereld moeilijk zichtbaar is en het voelt alsof ik soms in een totaal andere wereld leef dan de mensen om mij heen. Ik kan mij ook goed voorstellen dat het voor mijn directe omgeving soms lastig in te schatten is hoe ziek ik ben. Dat maakt het thuis soms ook wel eens lastig en ingewikkeld. Dat kun je natuurlijk niemand kwalijk nemen he.

Afgelopen weekeinde waren Erik en Marc hier. Jawel, twee lieve mensen. Hele lieve vrienden. Komen iedere keer wanneer ik de bergen in trek om te herstellen een paar dagen op bezoek. Goed is dat he! Was gezellig en de afleiding was welkom. We hebben uiteraard samen de hoogte opgezocht (ruim 3000 mtr) en gebruik gemaakt van de mogelijkheden hier. Dus naast het optrainen en herstellen ook leuke dingen zoals skietouren. De perfecte combinatie van trainen en leuke dingen als skiën. En het kost níets he. Je loopt op de skies omhoog (geen lift) en je skied over de piste naar beneden. Twee keer een prachtige afdaling gedaan met Marc (ruim 5 km, zie de foto’s). En juist tijdens het omhoog lopen zie je hoe groot het verschil is met Marc en Erik. En hoe ziek ik dus ben.

En vandaag de laatste keer. Wederom op skies omhoog lopen en via de piste naar beneden. En daarna eind van de dag naar huis. Eindelijk, zin in.

Geert

Dat ongrijpbare in de sport …

Het is januari 2004 (als ik het mij goed herinner). Ik ben samen met mijn teamgenoot Herco Huurnink in Oostenrijk, net als nu. We willen de alternatieve Elfstedentocht rijden. Voor de tweede keer. We zijn goed voorbereid dus hebben er zin in en het is vroeg, erg vroeg wanneer het startschot van de wedstrijd voor B en C rijders valt. Ruim 200km wachten ons en bij de start is het koud en donker.

Na bijna 100km rijden we beiden op kop en wachten tot iemand het van ons overneemt. Niemand, niemand die het overneemt. We kijken achterom en komen tot onze schrik tot de ontdekking dat we samen met een Fransman op kop rijden, met achter ons een gat van een paar honderd meter voor de anderen volgen. ‘Wat doen we?’, vraag ik Herco. ‘Maar gewoon blijven rijden‘ zegt hij en dus rijden we door. En rijden we door. En rijden we door. En de komende kilometers lijkt het allemaal als vanzelf te gaan. Het kost geen moeite om die 40km/u te blijven schaatsen. Alsof ik geduwd wordt, geduwd door een  onzichtbare kracht waardoor het niet ten koste van mijn eigen energie lijkt te gaan.

Tegen het middaguur begint het warm te worden, wordt het ijs zachter met als gevolg dat ik 40km voor de finish met mijn rechter schaats in een scheur terecht kom. Voor ik er erg in heb lig ik op het ijs. Herco en de Fransman rijden door, natuurlijk. Herco wordt tweede, ik derde. Ja, ja, die Fransoos wint.

In de sport wordt vaak gesproken over ‘pieken’. Kent u dat? Dit was zo’n voor mij persoonlijk moment van ‘pieken’. Een voor sporters heerlijk gevoel van absoluut niet moe kunnen worden. Door kunnen gaan zo lang als je wilt, zo hard als je wilt. Heerlijk is dat.

Afgelopen dinsdag ben ik hier in het Kaunertal naar een Alm gelopen, ‘Verpeil Alm’. Was de eerste wandeling die ik hier maakte en het was direct best een pittige. Deed er één uur en 45 minuten over. Helemaal niet ontevreden hoor. Gisteren dezelfde wandeling nogmaals gemaakt en nu deed ik er 55 minuten over. De helft van de tijd van dinsdag. En daarna doorgelopen naar de ’Verpeil Hütte’ (Zie foto van de hut).

En het bijzondere was dat ‘sporters’ gevoel. Dat gevoel van ‘pieken’. Het was er weer. Na heel lange tijd. Het kunnen vasthouden van een tempo waarvan je weet dat het geen kinderachtig tempo is en je ondanks dat niet moe wordt.

Moraal van het verhaal? Volgens mij is het herstel ingetreden. Dit is geen toeval meer, dit ging te gemakkelijk om gehinderd te zijn door de effecten of naweeën van de operatie van afgelopen vrijdag.

Toch blijft het als lopen in de duinen hoor. Twee stappen omhoog, ééntje naar beneden. Daarom vandaag rustig aan gedaan. Eenvoudige skietour gemaakt op de Kaunertaler Gletsjer. Belangrijkste doel vandaag was echt hoog in de bergen zijn. En dat is gelukt, ruim 3100 mtr (zie foto’s). Toch altijd een beetje mee oppassen na zo’n operatie, omdat de saturatie (hoeveelheid zuurstof in het bloed) behoorlijk kan zakken wanneer je te snel op grote hoogte bent na zo’n operatie. Is niet gebeurt, maar ik was wel duidelijk meer benauwd dan afgelopen dagen.

Morgenochtend komen Erik (onze cliniclown) en Marc. Fijn om samen met anderen te zijn. Ik ga niet lopen klagen hoor. Ik ben vooral blij dat ik het plan zoals ik mij dat heb voorgesteld kan uitvoeren. Maar het alleen zijn valt mij met de dag zwaarder. Dus het is heerlijk om weer wat fijne vrienden te zien en te spreken. Zin in!

Geert

Radio stilte … ?

Een paar dagen radiostilte betekent niet dat het per definitie slecht met mij gaat. Maar ik loop niet over van enthousiasme. Mixed feelings zal ik maar zeggen. Gisteren was ik wel wat enthousiaster. Mijn eerste wandeling was meteen best pittig. Ik was het niet direct van plan, maar het ging gewoon goed. Ik kon mijn hartslag ook zonder veel problemen behoorlijk hoog krijgen. Eigenlijk had ik het idee dat ook de linkerkant door de operatie van afgelopen vrijdag al wat beter was, wat minder reageerde.

Maar … vandaag werd de feestvreugde wat getemperd. Ging gewoon veel minder goed. Nou ja, is niet anders. Hoort erbij denk ik. Beetje lopen als in de duinen. Twee stappen omhoog, één naar beneden. Alleen zijn de duinen hier wat hoger.

En dan de complicaties he. Yep, weer ééntje. Ik denk dat, door de lengte van het traject, door alle spanningen die het met zich meebrengt, mijn weerstand is afgenomen. En dus een vervelende bacterie erbij. En … antibiotica. Dat overleven we ook wel weer he.

Vandaag rustig aan gedaan. Naar de stuwdam gelopen. Was best ver, maar niet zwaar. Ruim drie uur, vijfhonderd hoogtemeters of zo, 18km. En rustig aan, omdat ik veel benauwder was dan gister.

Gister was een ‘verademing’. was heerlijk, vandaag was wat minder, morgen … Geen idee, maar de afwisseling zou mooi zijn. Dus, morgen gaat het weer beter.

Geen idee wat ik morgen ga doen. Wellicht fietsen of zo. Of naar een hutje wandelen. Of … ‘w’ill see'.

Op naar morgen dan maar.

Geert