… en dat was twee, …

Gisteren (vrijdag) om 10.45 uur geopereerd. Weer twee voor de prijs van één. Ze zijn in de aanbieding, zal wel met de kerst of ‘Black Friday’ deals te maken hebben. Geen idee, maar gelukkig heb ik deze weer gehad.

En nu de naweeën, want het ‘feest‘ is begonnen. Erg benauwd, veel hoesten en pijn. Met name pijn in de keel. De kleine buisjes waren op geloof ik. Dus de grotere XL buisjes maar gebruikt volgens mij. Nou ja, daar zijn pijnstillers voor he. En dat ‘stiller‘ gaat vanzelf met zo’n keel. Lekker rustig, niet.

Na de operatie nu toch echt eerst een tijdje op de IC doorgebracht (zuurstof en bloedingen monitoren) en pas om 14.45 uur terug naar de afdeling, met zuurstof. Dat was de vorige keer ook anders. Dat had ik toen niet nodig. Uiteindelijk wel aan het einde van de dag naar huis. Dat wilde ik graag.

Ik herstel snel, veel sneller en kan veel meer direct na zo’n operatie dan de gemiddelde patiënt zei de chirurg. Daarom mocht ik naar huis. En laten we eerlijk wezen, thuis slaap je gewoon beter dan op een kamer met (naast mijzelf) proestende en hoestende patiënten.

Naar Oostenrijk rijden lukt nu niet. Daar ben ik nu fysiek niet aan toe dus dan doen we dat morgen, zondag eind van de dag. Dan ben ik daar maandagmorgen.

En wat ik merk is dat de impact groot is. Ja, de impact is groot op mij, maar nog veel groter om mijn directe omgeving. Kijk, de rimpels die het in mijn gezicht gaat geven, beschrijven het verhaal van iemand die ziek is, daar heel direct de gevolgen van merkt en het ‘gewoon’ ondergaat. Het verhaal van de ziekte zelf, het vele onderzoek, de behandeling, het gebruiken van medicijnen (o.a. in de nachtelijke uren), de eenzaamheid, pijn, verwerking, het verdriet, noem het maar. Maar mijn directe omgeving heeft het er maar mee te doen he. En ik ben iemand die niet over zijn problemen heeft leren praten thuis. Ik ben een erg gesloten type die vaak, bagataliserend, relativerend en rationeel praat over wat er in hem omgaat praat. Het erg moeilijk vindt om over zijn gevoel, zijn gevoelens te praten. De meest gevoelige dingen die mij bezig houden hou ik graag voor mijzelf. Beetje (nou, beetje) egocentrisch ook wel en niet altijd eerlijk. Ik kan beter schrijven wat het met mij doet dan vertellen zeg maar. Ik zal vast niet de enige zijn die daarmee worstelt, maar ik wordt er gelukkig in begeleid. En het is vooral lastig voor mijn directe omgeving.

Het is lief van zovelen van u om, wanneer u mij ziet te vragen hoe het met mij gaat. Ontzettend lief zelfs, maar wellicht vooral goed uw aandacht de komende tijd vooral te richten op de twee voor mij zo belangrijke mensen die zich in mijn meest directe omgeving begeven. Juist hen te vragen hoe het nu met ze gaat, ook niet in de directe vraag m.b.t. mijn persoon, maar gewoon die vraag; ‘hoe gaat het nu eigenlijk met jou’. Of een hand, een korte strijk over de schouder, arm er omheen. Nou ja, u weet wat ik bedoel, nietwaar. En bovendien weet u waarschijnlijk veel beter hoe dat moet dan ik he. Komt bij dat ik er de komende anderhalve week niet ben, dus belangrijk er vooral voor hen te zijn denk ik.

Ikzelf ben benieuwd wat deze nieuwe strategie (meteen de bergen in) gaat brengen. Gaat vast goed komen. Ik laat het weten.

Geert

Circus gaat weer van start …

We zijn weer begonnen. Begonnen met het infuus (afgelopen dinsdag), overleggen met de internist (en geruststellen, want ik ga wel erg snel ‘uit’), overleggen met de chirurg en zelf voorbereiden op wat komen gaat. En er is een kleine verandering, namelijk dat er toch weer twee operaties tegelijk gedaan gaan worden. Of eigenlijk worden er gewoon twee ingrepen samengevoegd, zeg maar. Dus naast de Bronchiale Thermolastiek toch ook weer de Bronchoscopie. En die laatste als eerste. Wat ze willen doen is eerst kijken hoe de rechterkant er nu voor staat en of de luchtweg daar significant rustiger is als eerder. Bovendien halen ze daar weer een paar biopten weg om o.a. te kijken hoe het slijmvlies er mbt de ontsteking door die veel te vroeg van school ‘getrapte’ bloedcellen voor staat en daarnaast hoe dik de spierwand om de luchtweg nu is. Is die dikte aan het afnemen, o.a. ten opzichte van de linkerkant die ze morgen gaan onderzoeken en behandelen.

Ik ben redelijk hersteld van de vorige ingreep, maar ben tegelijkertijd fysiek en mentaal echt wel wat minder dan voor de vorige operatie. En het is niet alleen voor mij zwaar hoor. Het is voor ons alle drie een hele zware tijd.

Ik merk echt dat er verschil is tussen links en rechts. Bijzonder nietwaar? Dat je kunt voelen dat de rechter long minder geïrriteerd is dan links. Toch voel ik het echt.

Morgen vroeg op. Erik brengt mij weg, ik mag zelf niet rijden en hij haalt mij zaterdag ergens op de dag weer op. Wat een lieve vriend is hij toch he?

Ik wil graag ruim van tevoren aanwezig zijn. Drink daar liever met ‘cliniclown‘ nog een kopje koffie dan dat ik precies op tijd of iets te laat aanwezig ben.

Nou, we gaan het meemaken. Morgen eind van de dag al wat van mij laten horen gaat denk ik niet lukken. Zaterdag laat ik zeker wat van mij horen.

Geert

Sinterklaasje, bonne, bonne, bonne, …

Vrijdag was het vijf december, en … roetpiet heeft het niet over zijn (of haar) hartje kunnen krijgen mij in de zak te stoppen, op de boot te gooien en naar Spanje te sturen. Tja, een ernstig, ongeneeslijk zieke oude man in de zak stoppen. Durf je wel? Nee dus. Dus ik wandel nog even in het Veenendaalse rond deze week. Vanaf dinsdag begint het circus weer met als eerste het infuus en vrijdag de injectie en derde operatie.

Ik dien mij vrijdagochtend vroeg te melden. Al om 09.00 in het ziekenhuis in Amsterdam. Erik (cliniclown) gaat mij brengen, blij mee. Hoe laat de operatie precies plaats vind hoor ik later die ochtend. We (wijzelf, maar in het ziekenhuis ook) gaan er vanuit dat het een soortgelijk verloop krijgt als zeven november j.l. en dat ik diezelfde avond of uiterlijk de volgende ochtend weer ‘nach hause’ mag. En dan zaterdag eind van de dag weer twee weken naar Oostenrijk. Blijft eenzaam hoor. Zelfs met zoveel lieve mensen om mij heen. U moest er maar aan gaan wennen, die lieve mensen. Maar waarschijnlijk heb ik het ook over u he! Steek die maar in uw zak!

De eerste twee weken na de eerste twee operaties waren zwaar. Daarom ga ik het nu anders doen. Het verschil met de vorige keer Oostenrijk zit hem vooral in het feit dat ik niet eerste een thuis blijf, maar de volgende of dezelfde dag (beetje afhankelijk van wanneer ze mijn vrij laten) naar Oostenrijk. Mijn belangrijkste beweegreden (ik gooi er maar weer eens een woordspelinkje in) is dat die eerste week het zwaarst was. Pas de tweede week, en toen was ik al in Oostenrijk, knapte ik langzaam aan wat op. Daarom nu de strategie enigszins gewijzigd en direct naar de bergen. En hoog. Hoewel het appartement op rond 1350mtr staat kun je daar naar ruim 3000 meter hoogte (de gletsjer). Kijk, toen ik uit Sölden terug kwam (vlak voor de eerste twee operaties) was ik beter, fysiek sterker dan momenteel. Wellicht dat het echt heel hoog in de bergen datzelfde zetje voor de laatste ingreep gaat geven.

Tegelijkertijd heeft mijn verblijf, maar zeker ook de operaties heel veel gebracht. Veel meer stabiliteit, ook al hebben ze pas een klein deel van de rechterlong behandeld. Toch geeft dat al enorm veel verlichting, heb ik daarmee veel meer lucht. Beter cadeau had de lieve Sint mij niet kunnen geven. Geen gedicht, maar lucht. Een gedicht is vaak ook maar gebakken lucht nietwaar. Doe mij de zuurstof maar!

Die laatste ingreep vindt negen januari plaats. Inmiddels is er een verwijzing gestuurd naar Davos en is de intake procedure in gang gezet. Wellicht wordt ik aankomende week al gebeld. Ik hoop het. Ook deze stap ging weer niet vanzelf. Het lijkt of voelt wel dat je ontzettend aan het zeuren of zo bent bij de artsen. Dat vind ik jammer en ik vindt het niet goed. Het frustreert mij mateloos merk ik. En niet alleen mij. Ik merk aan Helga ook dat zij inmiddels van de artsen verwacht dat zij zich wat meer pro-actief opstellen. Tja, ik ben bang …

Overigens zou je verwachten dat ze zich inmiddels realiseren wie ze voor zich hebben. Ik ben geen belanghebbend persoon hoor, geen invloedrijk mens, ik ga ook echt niet onvriendelijk of brutaal lopen zijn en ik ga absoluut geen ruzie maken, vloeken of lopen tieren, maar ‘kan niet …’. 

Nou ja, eerst aankomende week maar eens aanzien. Eerst dinsdag het infuus. Benieuwd of Peter (goede oude sportvriend, speelde afgelopen week Sinterklaas bij de dansschool van zijn dochter, zie de foto) er dinsdag is. Durf heb nauwelijks nog te vragen, maar ga het wel doen. En dan vrijdag de operatie. Ontzettend benieuwd hoe het gaat verlopen. Ik laat (uiteraard) van mij horen, lieve mensen!

Geert