Oost, West, …

Het was goed! Ja, dat was het. Ik vond het zwaar, ik vond het lang, af en toe greep het alleen zijn mij enorm naar de keel, vaak was de discipline veel gevraagd, waren de dagen lang, was het opstaan lastig, stelde ik het naar bed gaan uit, …

En toch was het goed. Het was goed en ik denk dat de aanpak die ik gekozen heb (het vele wandelen, maken van skietouren en het hoog in de bergen zijn) erg succesvol is geweest. De vele onderzoeken, ook de onderzoeken die ik zelf gedaan heb, mijn kennis en ervaring over training, de kennis die ik de afgelopen 45 jaar opgedaan heb over mijn lichaam en de ervaringen van de afgelopen twee jaar hebben mij ertoe gebracht het zo te willen doen. Wellicht kan het nog beter, wie zal het zeggen, maar ik ben tevreden met het resultaat. Ik ben redelijk hersteld van de operatie, weliswaar moe, maar volgens mij voldoende hersteld voor de volgende ingreep. En de afleiding van twee lieve mensen (u komt er maar niet vanaf he!) deed mij goed.

En dit ‘kind van de bergen’ (en de winter niet te vergeten) had geluk hé. Sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw. Op sommige plekken 60 tot 70 cm. Zelf op de tourskies stond ik soms tot mijn knieën in de sneeuw. En het was koud. Ik was ook erg benieuwd hoe mijn luchtwegen daarop zouden reageren, maar dat viel gelukkig mee. Ook weer een waardevolle ervaring. Wel denk ik dat de droge lucht (koude lucht en de lucht hoog in de bergen is erg droog) wat irritatie van de luchtwegen heeft veroorzaakt. Maar ook dat viel mee.

Ik kreeg het maar niet voor elkaar de slaap te vatten vrijdagavond. Maar met op bed liggen rust je in ieder geval een beetje uit, dus blijven liggen. Oortjes in, muziekje, beetje afleiding. Vroeg op, uur of zeven, blog geschreven, even gebeld met Helga (of zij belde mij) en om een uur of elf gaan wandelen. Prachtig plekje gevonden daar (zie de foto), richting de top van de Königsleiten Spitze (2315 mtr). Twee en half uur, vaste routine, ijzeren discipline he, want … ik ben hier niet voor niets.

Uiteindelijk om vier uur (16.00 uur) huiswaarts getogen (foto onderweg). Ik had gedacht tot een uur of acht of negen door te kunnen rijden en dan even te gaan slapen. Maar … het ging hartstikke goed. Muziek, geen regen (en al helemaal geen sneeuw) en betrekkelijk rustig verkeer zorgde ervoor dat ik al om iets over twaalven thuis was. ‘Eigen haard is goud waard’, nietwaar!

Vanochtend, toen ik wakker werd het hele gezin in bed. Gezellig, wat een rijkdom! Da’s een betere manier van wakker worden dan de afgelopen twee weken.

Ik ben dankbaar voor de mogelijkheid die mij geboden is. Zo’n prachtig appartement, zoveel luxe ben ik helemaal niet gewend. En Königsleiten? Wat een prachtige plek, zonder meer, maar de omstandigheid gaf mijn verblijf daar een dubbel gevoel.

Nu voorbereiden op de tweede (eigenlijk derde) operatie. Vandaag weer wat oefeningen doen en even op een fiets zitten of zo. Anderhalve week …

Geert

Opnieuw leren ademhalen, twee weken tussen heimwee en hoop op herstel …

De afgelopen tweeënhalve week in Oostenrijk voelden als een noodzakelijke maar loodzware tussenstop op weg naar de volgende operatie. Alles draaide om herstel na de eerste operatie die ik op 7 november heb ondergaan, maar ondanks alle voorbereiding had ik niet verwacht dat het zó intens zou zijn. Het vertrek zelf was misschien nog wel het moeilijkste moment tot nu toe. Waar ik normaal rust vind in de bergen, waar de bergen mij normaliter energie geven en ik blij wordt, voelde dit vertrek alsof ik bijna letterlijk ‘huis en haard‘ achter liet en dus ook mijn veilige plekje bij Helga en Floor. Het gemis van thuis zat me dicht onder de huid.

Maar ik ben iedere dag opgestaan met de overtuiging dat ik iets moest doen aan mijn herstel - hoe klein ook - om vooruit te komen. Ik heb mezelf gedwongen naar buiten te gaan: te gaan wandelen, skitouren te maken, te blijven bewegen. Dat waren zeker geen heroïsche tochten, verre van zelfs. Het was soms gewoon rauw volhouden, doorzetten. Hoe was het ook weer? Iets van ‘Als je nooit een grens opzoekt, zul je ook nooit weten waar deze ligt’?  Die ga ik niet meer vergeten hoor.

In de eerste week was ik de naweeën van de operatie absoluut nog niet te boven. Tijdens de eerste wandelingen had ik momenten dat ik letterlijk mijn longen uit mijn lijf hoestte. Op zulke momenten voelde herstel eerlijk gezegd nog heel ver weg. Ik heb op gegeven moment zelfs bedacht dat ik een longontsteking had.

Maar ergens vanaf het tweede weekend gebeurde er iets. Kwam er voorzichtig wat verandering. Er kwam wat lucht, wat meer stabiliteit. Ik voelde dat mijn lichaam míj weer een beetje begon te helpen in plaats van andersom. Het vechten werd meer een voor mij normaal afzien en uiteindelijk kon ik weer plezier beleven aan de momenten dat ik door de bergen aan het struinen was.

Nu, aan het einde van deze periode, durf ik te zeggen dat ik behoorlijk ben opgeknapt, dat er daadwerkelijk sprake is van herstel. ik ben nog niet de oude hoor - verre van zelfs - maar voor het eerst sinds de operatie weer iemand die vooruit durft te kijken en niet alleen maar aan het overleven is. Ik voel dat ik op weg ben om de tweede (of eigenlijk derde) operatie goed aan te kunnen. Kom maar op!

Wat mij vooral hoop geeft, is dat ik duidelijk merk dat mijn rechterlong minder protesteert dan voorheen. Zo’n bijzonder gevoel! Wellicht beeld ik het mij in hoor. Ik denk het niet, want ik ken dat lijf van mij heel erg goed. Heb dat vege lijf dingen laten doen waarbij ik met grote regelmaat de grens ver over gegaan ben. Weet hoe het reageert en heb de afgelopen twee jaar de signalen die het mij geeft goed verstaan. De eerste twee ingrepen - de bronchoscopie en de bronchiale thermoplastiek - hebben echt verbetering gebracht. Dat voel ik elke dag.

Waar voor mij het opzoeken van de grens, eroverheen gaan en kijken hoe lang dat goed gaat een vertrouwde bezigheid was, moet ik nu goed luisteren. Goed luisteren en de signalen van mijn lichaam oppakken en daarnaar handelen. Net even wat anders. Niet over de grens, maar tot de grens. En ik wordt daar steeds beter in merk ik.

Samen met twee lieve vrienden - Abel en Marco - heb ik ook een plekje gevonden waar ik direct na de volgende operatie kan verblijven. Dat betekent dat ik, anders dan nu, ik de dag na de operatie op 12 december weer richting de bergen vertrek om verder te herstellen. En ik hoop vurig dat deze tweede operatie wat minder heftige naweeën gaat geven. Anders dan nu, want ik wil kijken of de bergen mij kunnen helpen de eerste periode na de operatie gemakkelijker door te brengen en daardoor sneller te herstellen.

Gister was het fantastisch weer. ‘Kaiserwetter’ noemen ze dat hier. Ik wilde eigenlijk een skietour van twee en half drie uur maken, maar heb mij door het weer laten verleiden toch weer helemaal naar boven te gaan. Bovenop de Königsleiter Spitze. En het was het waard hoor (zie de foto’s). Wat het op de meest effectieve manier herstellen betreft heb ik geluk he. Met de aandoening die ik heb is het hoog in de bergen zijn een enorm voordeel voor het herstel. En dan in deze omstandigheden, wetende dat ik echt een ‘kind van de bergen’ ben maakt het echt wel minder zwaar, vergoedt een hoop.

Eind van de middag naar huis. Eindelijk! Naar huis, naar Helga en Floor. Kan niet wachten! Maar eerst nog een wandeling. Tja, ik ben hier niet voor niets. Ik denk een uur of twee, twee en half. En dan inpakken en ….

Geert

Lifechanging …

Tja, hoe moet ik dat zeggen, en wil ik dat wel. Nou, weet u, ik wil het wel proberen.

De afgelopen twee jaar hebben de wijze waarop ik naar de wereld, naar mijn directe omgeving en naar mijzelf kijk verandert. Ik denk in positieve zin. Een meer realistische kijk op wie ik ben en waar ik voor sta. Dat laatste is iets wat overigens onveranderd is sinds 1992. Weet u het nog, het moment waarop ik van derde bij het NK wintertriathlon naar volledig verlamd in het ziekenhuis terecht kwam. Ik wil gewoon graag iets voor een ander betekenen of doen. Voor mensen met een beperking (in welke vorm dan ook), ouderen of hetgeen dat we voor de strijdkrachten in Oekraïne doen. Voor mij allemaal erg belangrijk. Maar ik ben de afgelopen twee jaar ook op een ander vlak verandert. In de zin van een meer realistisch kijk op mijzelf in relatie tot mijn toekomst.

Het sporten samen met anderen, het samen actief zijn, bezig zijn met je lichaam, gezondheid, vitaliteit en leefstijl geeft mij ongelooflijk veel plezier en energie. Ik vind het geweldig om dat samen met anderen te kunnen en mogen delen

Maar ik heb de afgelopen tijd toch ook en wellicht noodgedwongen, veel nagedacht over hoe ik daar de komende jaren mee om moet gaan. Ook ik word ouder, inmiddels 58 jaar. Ik vind dat onwerkelijk, 58. Dat ik al zo oud ben joh. Ik voel mij 40 of zo, terwijl ik mij anderhalve week geleden 70 voelde. Goh, wat voelde ik mij ziek zeg. En het zijn juist die momenten, dat zo ziek zijn, en de momenten waar het kaarsje bijna uit ging natuurlijk, die mij aan het denken hebben gezet.

Tot een week of wat geleden leefde ik mijn hobby. Leefde ik waar ik zo heilig in geloof, bewegen! Sporte ik 14 tot soms 18 uur per week. meest van de tijd samen met anderen en deels alleen. Alleen ter voorbereiding op de operaties. Maar er zit, en dat ben ik mij gegeven de situatie waar ik in terecht gekomen ben als geen ander gaan beseffen, een grens aan. Er zit een grens aan de mate waarin ik dit kan blijven volhouden. Nog afgezien van wat er uiteindelijk van mij overblijft na de drie operaties (of eigenlijk vier he).

Er moet dus ook nagedacht worden aan een voor mij meer realistische verdeling of balans tussen de mate waarin ik als trainer, als vitaliteitscoach of leefstijlcoach (geef het beestje maar een naam) concreet zelf (bege)leiding geef aan het sporten of juist meer een organiserende rol, een rol meer op de achtergrond op mij neem en anderen help het plezier van bewegen over te brengen op mensen die dat zo nodig hebben en willen. Ik ben daar de afgelopen maanden veel mee bezig. Het beheerst een groot deel van mijn gedachten, en nu helemaal op een plek waar ik alleen ben, waar ik volledig op mijzelf aangewezen ben en er alle ruimte en tijd is om daarover na te denken.

De tijd voor de operaties heb ik mij vaak afgevraagd, hoe lang ik het nog volhou. Wanneer gaat bij mij het licht uit, is de energie letterlijk op, val ik om. Dat is wonder boven wonder niet gebeurt. Waarom niet weet ik eigenlijk niet zo goed, maar ik heb er een soort van op zitten wachten om te vallen. Snapt u dat? En ik kreeg af en toe de indruk dat mensen om mij heen ook dachten; ‘hoe lang houdt hij dit vol?‘

En ik denk dat de energie om te blijven doen wat ik deed (alle sportlessen, leiding geven en gesprekken met deze en gene) voortkomt uit het feit dat ik er zoveel plezier aan beleef, omdat ik daar zo van hou en het bewegen, sporten en het plezier daarin overbrengen op anderen gedurende de afgelopen 30/40 jaar een essentieel onderdeel is gaan uitmaken van wie ik ben. Dat plezier gun ik anderen ook zo ontzettend graag. Da’s een plausibele verklaring toch? Een andere verklaring heb ik er zelf niet voor. U?

Mijn proces, het proces van zo ziek zijn en er alles aan willen doen om weer beter te worden dwingt mij na te denken over de komende jaren. Hoe nu verder. Ik zal met het nemen van hele concrete stappen en beslissingen nog een beetje pas op de plaats moeten nemen. Ik moet eerst bekijken wat er na de operaties van mij overgebleven is en op welke manier ik de moeheid die zich de afgelopen tijd van mij meester gemaakt heeft kan beteugelen, daar wel of niet overheen kan komen. Daar gaat nog veel tijd overheen, want ik ben er nog lang niet.

En ook vandaag toch ook weer de discipline opbrengen om de wandelschoenen aan te doen om een stevige wandeling te maken. Alles in het kader van herstellen, beter worden. Natuurlijk ga ik dat doen. Vanzelfsprekend (zie de foto’s). Geeft mij tegelijkertijd de kans ook vandaag weer na te denken over mijn toekomst. Hoe het zich gaat ontvouwen? Geen idee. Zodra ik het weet laat ik van mij horen.

Geert