-
op 29-11-2025
Opnieuw leren ademhalen, twee weken tussen heimwee en hoop op herstel …
De afgelopen tweeënhalve week in Oostenrijk voelden als een noodzakelijke maar loodzware tussenstop op weg naar de volgende operatie. Alles draaide om herstel na de eerste operatie die ik op 7 november heb ondergaan, maar ondanks alle voorbereiding had ik niet verwacht dat het zó intens zou zijn. Het vertrek zelf was misschien nog wel het moeilijkste moment tot nu toe. Waar ik normaal rust vind in de bergen, waar de bergen mij normaliter energie geven en ik blij wordt, voelde dit vertrek alsof ik bijna letterlijk ‘huis en haard‘ achter liet en dus ook mijn veilige plekje bij Helga en Floor. Het gemis van thuis zat me dicht onder de huid.
Maar ik ben iedere dag opgestaan met de overtuiging dat ik iets moest doen aan mijn herstel - hoe klein ook - om vooruit te komen. Ik heb mezelf gedwongen naar buiten te gaan: te gaan wandelen, skitouren te maken, te blijven bewegen. Dat waren zeker geen heroïsche tochten, verre van zelfs. Het was soms gewoon rauw volhouden, doorzetten. Hoe was het ook weer? Iets van ‘Als je nooit een grens opzoekt, zul je ook nooit weten waar deze ligt’? Die ga ik niet meer vergeten hoor.
In de eerste week was ik de naweeën van de operatie absoluut nog niet te boven. Tijdens de eerste wandelingen had ik momenten dat ik letterlijk mijn longen uit mijn lijf hoestte. Op zulke momenten voelde herstel eerlijk gezegd nog heel ver weg. Ik heb op gegeven moment zelfs bedacht dat ik een longontsteking had.
Maar ergens vanaf het tweede weekend gebeurde er iets. Kwam er voorzichtig wat verandering. Er kwam wat lucht, wat meer stabiliteit. Ik voelde dat mijn lichaam míj weer een beetje begon te helpen in plaats van andersom. Het vechten werd meer een voor mij normaal afzien en uiteindelijk kon ik weer plezier beleven aan de momenten dat ik door de bergen aan het struinen was.
Nu, aan het einde van deze periode, durf ik te zeggen dat ik behoorlijk ben opgeknapt, dat er daadwerkelijk sprake is van herstel. ik ben nog niet de oude hoor - verre van zelfs - maar voor het eerst sinds de operatie weer iemand die vooruit durft te kijken en niet alleen maar aan het overleven is. Ik voel dat ik op weg ben om de tweede (of eigenlijk derde) operatie goed aan te kunnen. Kom maar op!
Wat mij vooral hoop geeft, is dat ik duidelijk merk dat mijn rechterlong minder protesteert dan voorheen. Zo’n bijzonder gevoel! Wellicht beeld ik het mij in hoor. Ik denk het niet, want ik ken dat lijf van mij heel erg goed. Heb dat vege lijf dingen laten doen waarbij ik met grote regelmaat de grens ver over gegaan ben. Weet hoe het reageert en heb de afgelopen twee jaar de signalen die het mij geeft goed verstaan. De eerste twee ingrepen - de bronchoscopie en de bronchiale thermoplastiek - hebben echt verbetering gebracht. Dat voel ik elke dag.
Waar voor mij het opzoeken van de grens, eroverheen gaan en kijken hoe lang dat goed gaat een vertrouwde bezigheid was, moet ik nu goed luisteren. Goed luisteren en de signalen van mijn lichaam oppakken en daarnaar handelen. Net even wat anders. Niet over de grens, maar tot de grens. En ik wordt daar steeds beter in merk ik.
Samen met twee lieve vrienden - Abel en Marco - heb ik ook een plekje gevonden waar ik direct na de volgende operatie kan verblijven. Dat betekent dat ik, anders dan nu, ik de dag na de operatie op 12 december weer richting de bergen vertrek om verder te herstellen. En ik hoop vurig dat deze tweede operatie wat minder heftige naweeën gaat geven. Anders dan nu, want ik wil kijken of de bergen mij kunnen helpen de eerste periode na de operatie gemakkelijker door te brengen en daardoor sneller te herstellen.
Gister was het fantastisch weer. ‘Kaiserwetter’ noemen ze dat hier. Ik wilde eigenlijk een skietour van twee en half drie uur maken, maar heb mij door het weer laten verleiden toch weer helemaal naar boven te gaan. Bovenop de Königsleiter Spitze. En het was het waard hoor (zie de foto’s). Wat het op de meest effectieve manier herstellen betreft heb ik geluk he. Met de aandoening die ik heb is het hoog in de bergen zijn een enorm voordeel voor het herstel. En dan in deze omstandigheden, wetende dat ik echt een ‘kind van de bergen’ ben maakt het echt wel minder zwaar, vergoedt een hoop.
Eind van de middag naar huis. Eindelijk! Naar huis, naar Helga en Floor. Kan niet wachten! Maar eerst nog een wandeling. Tja, ik ben hier niet voor niets. Ik denk een uur of twee, twee en half. En dan inpakken en ….
Geert
-
op 26-11-2025
Lifechanging …
Tja, hoe moet ik dat zeggen, en wil ik dat wel. Nou, weet u, ik wil het wel proberen.
De afgelopen twee jaar hebben de wijze waarop ik naar de wereld, naar mijn directe omgeving en naar mijzelf kijk verandert. Ik denk in positieve zin. Een meer realistische kijk op wie ik ben en waar ik voor sta. Dat laatste is iets wat overigens onveranderd is sinds 1992. Weet u het nog, het moment waarop ik van derde bij het NK wintertriathlon naar volledig verlamd in het ziekenhuis terecht kwam. Ik wil gewoon graag iets voor een ander betekenen of doen. Voor mensen met een beperking (in welke vorm dan ook), ouderen of hetgeen dat we voor de strijdkrachten in Oekraïne doen. Voor mij allemaal erg belangrijk. Maar ik ben de afgelopen twee jaar ook op een ander vlak verandert. In de zin van een meer realistisch kijk op mijzelf in relatie tot mijn toekomst.
Het sporten samen met anderen, het samen actief zijn, bezig zijn met je lichaam, gezondheid, vitaliteit en leefstijl geeft mij ongelooflijk veel plezier en energie. Ik vind het geweldig om dat samen met anderen te kunnen en mogen delen
Maar ik heb de afgelopen tijd toch ook en wellicht noodgedwongen, veel nagedacht over hoe ik daar de komende jaren mee om moet gaan. Ook ik word ouder, inmiddels 58 jaar. Ik vind dat onwerkelijk, 58. Dat ik al zo oud ben joh. Ik voel mij 40 of zo, terwijl ik mij anderhalve week geleden 70 voelde. Goh, wat voelde ik mij ziek zeg. En het zijn juist die momenten, dat zo ziek zijn, en de momenten waar het kaarsje bijna uit ging natuurlijk, die mij aan het denken hebben gezet.
Tot een week of wat geleden leefde ik mijn hobby. Leefde ik waar ik zo heilig in geloof, bewegen! Sporte ik 14 tot soms 18 uur per week. meest van de tijd samen met anderen en deels alleen. Alleen ter voorbereiding op de operaties. Maar er zit, en dat ben ik mij gegeven de situatie waar ik in terecht gekomen ben als geen ander gaan beseffen, een grens aan. Er zit een grens aan de mate waarin ik dit kan blijven volhouden. Nog afgezien van wat er uiteindelijk van mij overblijft na de drie operaties (of eigenlijk vier he).
Er moet dus ook nagedacht worden aan een voor mij meer realistische verdeling of balans tussen de mate waarin ik als trainer, als vitaliteitscoach of leefstijlcoach (geef het beestje maar een naam) concreet zelf (bege)leiding geef aan het sporten of juist meer een organiserende rol, een rol meer op de achtergrond op mij neem en anderen help het plezier van bewegen over te brengen op mensen die dat zo nodig hebben en willen. Ik ben daar de afgelopen maanden veel mee bezig. Het beheerst een groot deel van mijn gedachten, en nu helemaal op een plek waar ik alleen ben, waar ik volledig op mijzelf aangewezen ben en er alle ruimte en tijd is om daarover na te denken.
De tijd voor de operaties heb ik mij vaak afgevraagd, hoe lang ik het nog volhou. Wanneer gaat bij mij het licht uit, is de energie letterlijk op, val ik om. Dat is wonder boven wonder niet gebeurt. Waarom niet weet ik eigenlijk niet zo goed, maar ik heb er een soort van op zitten wachten om te vallen. Snapt u dat? En ik kreeg af en toe de indruk dat mensen om mij heen ook dachten; ‘hoe lang houdt hij dit vol?‘
En ik denk dat de energie om te blijven doen wat ik deed (alle sportlessen, leiding geven en gesprekken met deze en gene) voortkomt uit het feit dat ik er zoveel plezier aan beleef, omdat ik daar zo van hou en het bewegen, sporten en het plezier daarin overbrengen op anderen gedurende de afgelopen 30/40 jaar een essentieel onderdeel is gaan uitmaken van wie ik ben. Dat plezier gun ik anderen ook zo ontzettend graag. Da’s een plausibele verklaring toch? Een andere verklaring heb ik er zelf niet voor. U?
Mijn proces, het proces van zo ziek zijn en er alles aan willen doen om weer beter te worden dwingt mij na te denken over de komende jaren. Hoe nu verder. Ik zal met het nemen van hele concrete stappen en beslissingen nog een beetje pas op de plaats moeten nemen. Ik moet eerst bekijken wat er na de operaties van mij overgebleven is en op welke manier ik de moeheid die zich de afgelopen tijd van mij meester gemaakt heeft kan beteugelen, daar wel of niet overheen kan komen. Daar gaat nog veel tijd overheen, want ik ben er nog lang niet.
En ook vandaag toch ook weer de discipline opbrengen om de wandelschoenen aan te doen om een stevige wandeling te maken. Alles in het kader van herstellen, beter worden. Natuurlijk ga ik dat doen. Vanzelfsprekend (zie de foto’s). Geeft mij tegelijkertijd de kans ook vandaag weer na te denken over mijn toekomst. Hoe het zich gaat ontvouwen? Geen idee. Zodra ik het weet laat ik van mij horen.
Geert
-
op 24-11-2025
Tja, lieve mensen om je heen hebben, ze zijn zo belangrijk …
Ik heb veel van wat tot nu toe nodig was om te komen waar ik ben zelf moeten doen. Uiteraard met advies van de artsen en thuis. Thuis, niet onbelangrijk! Van het wisselen van ziekenhuis, tot aan de eerste operatie onlangs. Precies uit de doeken doen wat er allemaal voor nodig was is een boek op zich. Wellicht dat dat boek er nog gaat komen. Ik weet het niet. Er zijn zo links en rechts een paar mensen die meelezen en hebben gezegd dat ik best aardig schrijf en ik een boek moet schrijven over alles wat ik heb meegemaakt. Ik heb er wel ideeën over, maar kan dat natuurlijk niet alleen. Daar heb je iemand voor nodig die meeleest en ervaring heeft met het schrijven van een boek. Mocht iemand zich geroepen voelen …
De afgelopen drie dagen waren fijn. Niet in de laatste plaats vanwege twee hele goede vrienden die de moeite namen om in de nacht van donderdag op vrijdag deze kant op te komen rijden om mij het afgelopen weekeinde van gezelschap te voorzien. Tja, met Marc en Erik was het zoveel gemakkelijker de dag aan te vangen en door te komen. Lieve mensen … Ja ja,. ik weet het, je moet niet aan de gang blijven met ‘je lieven mensen’. Maar toch he, wat moet je zonder. Wat moet je in een proces van ernstig ziek zijn, zoveel ziekenhuis bezoek, medicatie, operaties, verblijf in het buitenland, etc. etc. zonder lieve mensen om je heen. En naast Erik en Marc zijn er op de achtergrond nog twee lieve mensen ontzettend actief om mij van een goed verblijf op hoogte te kunnen voorzien direct na de tweede operatie over twee en halve week. Marco en Abel. Yep, daar gaan we weer hoor: lieve mensen!!!
Abel is een oud (met de nadruk op oud!) collega van mijn tijd op revalidatie centrum De Hoogstraat in Utrecht. Ik bewaar fantastische herinneringen aan de eindeloze keren dat we in weer en wind van Veenendaal naar Uitrecht en terug togen op onze met twee tassen beladen fiets. En met weer en wind bedoel ik ook weer en wind. Vooral de keren dat het gesneeuwd had (dat deed het in die tijd nog) waren memorabel (tja, daar zit zijn naam weer in he!). En vergis je niet hoor, ruim 37 km heen en weer terug. Op gegeven moment heb ik het nota bene heen en terug lopend gedaan. Tja, enigszins verdwaasd was ik wel he. Nou, laat ik zeggen verloren in de sport. Maar dan ook totaal verloren. Het kon niet op in die periode. En daar is Abel een belangrijk persoon in geweest.
En Marco? Marco is een aanstekelijk mens. Aanstekelijk en gewoon een prettig mens. Sociaal dier. Hele goede langlaufer en da's een belangrijk deel van waar wij elkaar van kennen. Vasa Sport (het bedrijf van Marco) organiseert langlauf reizen. Van eenvoudig, langlauf training tot … bijzonder uitdagend. Neem de ‘Vasaloppet’. Een heroīsche tocht in Zweden over 90km. Als dat geen uitdaging is. En dus moest ik daarheen he, meedoen. Waarom? Nou eenvoudig toch, 'uitdagend'. Schitterende tocht, in de nacht, de ‘Natvasan’. Werd voor het eerst ook ‘s nachts georganiseerd. Nog uitdagender, dus … in de nacht. Vanzelfsprekend! En wat ook wel heel bijzonder is is dat ik daar Marc heb leren kennen. Kijk, de ‘Natvasan’ mag je niet alleen doen. Moet met twee. Dus was mijn vraag in de groep of er iemand is die … De zin kon ik niet afmaken. Vingertje van Marc ging direct omhoog. Welnu, da’s Marco. Goede organisator, groot netwerk, verstand van zaken en fijn mens. Heel veel dank Marco en Abel! Echt super wat jullie voor mij gedaan hebben.
En nu? Nu zijn de ‘hulptroepen’ huiswaarts getogen. Door de sneeuw, want sneeuwen deed het vannacht in Duitsland zeg. Harder dan 50km/u op de snelweg ging niet. Ook niet achter de strooiwagens (zie de foto). Vanochtend rond 08.00 kwamen ze pas aan. Gister om 19.00 uur weggereden (zie foto met mijn schaduw en wegrijdend busje). Ja hoor, gaan we weer, lieve mensen!
En dus weer alleen. Tja, het hoort bij het proces denk ik. Is ook niet zo gek natuurlijk. Ik ben immers ziek. Het zijn mooie herinneringen aan een weekeinde met afleiding (zie foto’s). Herinneringen van een drietal wandelingen en touren om te herstellen. Wellicht was de laatste iets teveel van het goede, maar zoals een goede vriendin schreef; ‘Als je nooit een grens opzoekt, zul je ook nooit weten waar die ligt!’ Mooi he!
Het is hier prachtig en het gaat vanmiddag weer sneeuwen. Er komt morgen en woensdag nog eens 30 tot 35 cm sneeuw bij. Maar het blijft wel erg eenzaam voelen. En het afscheid nemen van vrienden valt mij zwaar. Maar goed dat Helga dan de perfect timing bezit om mij te bellen. Yep, wat een lieverd Is zij toch!
Nou, vandaag een rustige wandeling. Ik denk rond het stuwmeer.
Geert
Niets gevonden voor
Controleer de spelling of blader door alle acties.
Geverifieerde actiebeheerder
De identiteit van de rekeninghouder en de bankrekening waarop de donaties worden uitbetaald, zijn officieel geverifieerd.
Deze controle gaat over wie het geld ontvangt, niet over het verhaal van de actie.
Steunactie Donatiegarantie
Wordt misbruik vastgesteld en is het geld nog niet uitbetaald aan de organisator? Dan krijg je je donatie terug.
Geldt zolang er nog niet is uitbetaald en binnen de termijn van je betaalmethode. Zie de volledige garantie.
