Dreitausend und merh …

Ja, ben in ‘Österreich‘, nietwaar!  Gisteren Erik en Stef een soort van in de watten gelegd. Ik vind het ook gewoon hartstikke fijn dat zij de moeite hebben genomen om helemaal deze kant op te rijden om bij mij te zijn. En dus had ik eer gister wat voorbereid zeg maar. Ik was de dag daarvoor aan de andere kant van Sölden dan waar ik maandag was, naar boven gelopen voor een kleine en eenvoudige wandeling en een ’klettergarten’ en een ‘grilplatz’ tegengekomen. Ik ben klim- en bergsportinstructeur en dus bracht het mij op het idee om samen met mijn ‘vrienden’ in de ‘klettergarten’ een klettersteig te gaan doen en met hen te gaan abseilen. Leuk toch. Daarna zijn we naar beneden gelopen en hebben de beide heren de BBQ etenswaren die ze mee hadden genomen ingepakt en hebben we midden in het bos, bij het ondergaan van de zon en bij temperaturen onder nul een groot vuur gestookt (lekker warm) en hebben we daarop het eten klaar gemaakt (Zie de foto’s).

Vandaag zijn we met tourskies (skies met stijgvellen eronder) op de Rettenbachgletsjer omhoog gelopen en hebben Stef en ik een paar prachtige afdelingen gemaakt op de ‘Tiefenbachgletsjer’ (dezelfde gletsjer waar ik vorig jaar zo onfortuinlijk tegen het ijs ben geskied door een jonge Belg). Wat een prachtig gebied is het toch (wederom, zie de foto’s).

Het heeft grote voordelen om dit vandaag te doen. Hoe hoger ik in de bergen ben, hoe beter ik herstel en volgens mij komt het de stabiliteit enorm ten goede. Het was dan ook van begin een onderdeel van het plan tijdens mijn verblijf hier.

En ik heb ook echt de indruk dat ik veel stabieler ben dan toen ik wegging. Het blijft wonderlijk. Afgelopen zondag overdag en ‘s nachts tijdens het rijden in totaal 5 keer de zwaardere medicijnen gebruikt. Giater en vandaag niet één keer.

Morgen hebben we afgesproken een rustige dag in te lassen. Eerst maar eens goed uitslapen/uitrusten, goed ontbijten (maak ik klaar voor de heren), wellicht een stukkie fietsen (we hebben alle drie een ATB bij ons), stukje wandelen, we zien wel.

Ik ben heel erg benieuwd wat de onderzoeken aanstaande maandagochtend gaan laten zien. Ben ik voldoende stabiel? Direct na de onderzoeken overleg met het medisch team en dan hopelijk plannen!

Geert

Thats what friends are for???

Woensdag, de derde dag van mijn verblijf hier in Oostenrijk. Alleen, tot nu toe dan. En ik heb de sterke indruk dat ik aan het herstellen ben, dat ik wat stabieler word. Waar ik dat aan aflees? Nou simpel, de hoeveelheid van m.n. de zwaardere medicijnen die ik gebruik. De gecombineerde Ipratropium en Salbutamol die ik mijzelf verneveld (wolkje) toedien. Vorige week donderdag gebruikte ik die bijvoorbeeld nog vijf keer, vrijdag vier, zaterdag vijf keer, zondag drie keer en ‘s nachts tijdens de reis naar Oostenrijk twee keer. Gemiddeld vier á vijf keer per dag dus. En nu dan, hoor ik u denken? Nou maandag drie keer (is al wat minder he!), gister twee keer en vandaag … niet één keer. Magisch he, die berglucht. Minder schimmels, minder pollen en minder vervelende bacteriën dat maakt dat de ontsteking enigszins tot rust komt. En vannacht goed geslapen!

Maar dat hadden we ook afgesproken nietwaar. Ik moet stabieler worden en gelukkig lijkt het ook nu weer te lukken. En de afgelopen drie dagen alleen, maar ja, dat begint er een beetje bij te horen. Alles voor het ‘hogere’ (wel een passende term hier in de bergen) doel. Met vandaag een hele rustige wandeling van 2,5 uur.

En morgen komen de hulptroepen. Een tweetal goede vrienden, Erik en Stef. Hoewel, goede vrienden? Kijk, ik vind het super lief en fijn dat ze komen hoor, maar ben tegelijkertijd ook erg op mijn hoedde kan ik u vertellen. Ik leg het uit.

Vorig jaar, ongeveer om dezelfde tijd (paar weekjes later) hadden beide heren het lumineuze idee geopperd om mij mee te nemen de bergen in naar Sölden. Yep, Sölden. De bergen in waar ik zo enorm van houdt, en dat weten zij. Even ertussenuit, even wat rust na alle eerste beslommeringen van het ernstig ziek zijn. Daar hoefde ik (in tegenstelling to nu) geen twee keer over na te denken. Heerlijk, gezellig en fijn! En we zijn zelfs nog in enige mate actief geweest samen. Zo hebben we, uiteraard gewandeld, zijn we een gletsjer overgestoken en hebben we (komt ie…) geskied. Nou, dat heb ik geweten zeg (zie de foto’s). En gelukkig hebben we die foto’s nog, want ik heb er weinig van meegekregen. Halverwege de dag zijn Stef en ik (Erik was geblesseerd), na een paar afdalingen (heel rustig aan overigens) naar de andere kant van de berg getogen, de andere gletsjer op die zijn naam die dag eer aangedaan heeft (Tiefenbachgletsjer). En ‘Tief’ was ie! Een bijna lege afdaling en een jonge Belg waren de overige ingrediënten om mij eronder te krijgen. De jonge Belg is echt met een noodvaart achter ons de afdaling afgegaan om mij, halverwege de afdaling met diezelfde noodgang, voor de ogen van Stef, omver te kegelen. Niets gezien, werd direct zwart voor de ogen. Ik was dan ook direct mijn bewustzijn kwijt (niet gelogen!) en heb dus enige tijd bewusteloos op het koude ijs gelegen. We denken iets van een ‘stief’ (of beter ‘Tief’) kwartiertje. Eenmaal bijgekomen wees een hele aardige Poolse tandarts mij erop te blijven liggen, vooral niet te bewegen en vertelde zij mij dat de helikopter inmiddels onderweg was. Is uiteindelijk met een sisser afgelopen, ik heb er gelukkig niets aan overgehouden, weet er niet veel meer van, maar ben wel weer ontzettend geschrokken.

En nu komen diezelfde twee ‘vrienden’ weer deze kant op. Zelfde gebied en met hetzelfde plan om te gaan ……. skieën! Pfff, ik weet het niet hoor. Nog maar eens een nachtje over slapen.

Alle gekheid op een stokje, natuurlijk hartstikke fijn dat ze komen. Mij wat afleiding komen geven, samen dingen doen en samen van de omgeving genieten. Want mooi is het hier wel hoor! En ik beloof dit keer eerst te vragen aan de andere mensen die dezelfde afdaling ingaan waar ze vandaan komen. En indien er een jonge Belg tussen zit, gaat die voor!

Wordt vervolg.

Geert

Stabiliteit, stabiliteit en nog eens stabiliteit …

Gisteravond (zondag) om 19.15 uur afscheid genomen van Helga en Floor en met het stuur ferm in de handjes op weg naar Oostenrijk. Ik vind het moeilijk om afscheid te nemen van Helga en Floor, viel mij zwaar. Het liefst zou je de dingen die je meemaakt (de mooie en lelijke) met je partner en kind willen delen. Dat gaat nu gewoon even niet. Helga heeft haar leefstijl praktijk en ontkomt er eenvoudigweg niet aan de vele mensen die zij begeleid te helpen en zij moet bovendien zelf ook verder aan haar herstel werken. En Floor heeft stage die ze niet kan missen. Alleen (heb ik het daar niet eerder over gehad?) op pad dus.

Was een goed besluit om al begin van de avond weg te gaan. Ten eerste geeft dat ruimte te gaan slapen wanneer ik moe wordt (lekker achterin mijn rijdende huisje) en de extra tijd geeft rust. Ik hoefde per slot van rekening pas om 11.00 uur ter plaatse te zijn.

Wat een weer, wat een weer zeg (zie foto’s). Eigenlijk heeft het aaneengesloten geregend. Een constante douche was het, met bakken kwam het uit de lucht vallen. Uiteindelijk toch nog best lang door kunnen rijden. Ik ben om iets over half twee ‘s nachts gestopt om te slapen en had er daardoor al ruim 700km opzitten. Maar liefst vier en een half uur in dromenland doorgebracht (heerlijk!) en daarna rond 04.45 uur verder gereden.

Vanochtend (maandag) kwam ik om 08.45 uur in Sölden, Oostenrijk aan. Omdat de receptie van de camping dicht was ben ik doorgereden naar Obergurgl op ruim 2000 meter hoogte en heb ik daar een heerlijke wandeling in de sneeuw gemaakt (zie de foto’s). Het is de eerste serieuze sneeuw dit jaar en daar mocht ik vandaag van meegenieten. Ging overigens helemaal niet goed, was ontzettend benauwd ondanks de vele medicijnen. Ik ben dus ook absoluut niet stabiel! Daarna ben ik rustig naar beneden gereden, heb nog een boodschapje gedaan en mij vervolgens op de camping gemeld.

Terwijl ik naar beneden reed ging het steeds harder sneeuwen. Hoewel het bij aankomst nog helemal niet wit was in Sölden is dat nu, terwijl ik dit begin van de avond schrijf, wel anders. Ik denk tussen 5 en 10cm. Geeft een beetje dat kerstsfeertje. Dat vergoedt het ongemak (ik hou enorm van de kerst) van het alleen op reis zijn en huis en haard achter moeten laten.

Het kan niet anders en het moet he. Ik moet stabiliteit gaan terugwinnen, want anders kunnen we geen planning maken wanneer ik drie november terug kom. En de artsen durven het nu gewoon níet aan. Kortom, werken aan stabiliteit, stabiliteit en nog eens stabiliteit. Ik heb er goede hoop op hoor. De vorige beide keren dat ik in de bergen was ging het hartstikke goed, dus waarom zou dat nu niet het geval zijn.

Nou, uitgegeten, dus ik zeg douchen en de bedstee in!

Geert