Mixed feelings …

Heeft u dat ook wel eens? Dat je aan de éne kant ergens enorm naar uit kunt zien en dat je aan de andere kant totaal tegenovergestelde gevoelens hebt? Ik heb ze. Ik heb ze terwijl ik mij de afgelopen dagen aan het voorbereiden ben op ruim een week in de bergen. Aan de éne kant mogen herstellen van toch best weer een inspannende tijd thuis en op het werk wat veel van mij vraagt. Met aan de andere kant weg bij Helga en Floor waarbij opgemerkt dat Helga zelf herstellende is een een ingrijpende operatie bijna een week geleden.

Kortom, mixed feelings. Maar het is wel echt nodig. Ik moet er voor zorgen dat ik stabiel wordt. Hoewel ik het idee heb iets stabieler te zijn dan een paar weken geleden is het niet genoeg. Dus een ruime week in de bergen moet mij dat zetje gaan geven waarmee we, de dag nadat ik terug kom (ik kom 2 november ‘s avonds laat terug) eerst om negen uur in de ochtend onderzoeken doen om te bekijken of dat is gelukt en dan direct daarna met het hele medische team de operaties kunnen gaan plannen. Vier in totaal met daartussendoor 2 of drie weken herstel in de bergen.

Ik merk dat ik er behoorlijk tegenop aan het zien ben. Zeg ik dat goed zo? Kijk, ik vind het niet erg om alleen te zijn. Maar wetende dat de operaties veel impact kunnen hebben op je fysieke gesteldheid en iedere keer gedurende langere tijd weg zijn van huis, weliswaar in de zo door mij geliefde bergen maakt dat, nu het langzaam dichterbij komt, ik er ook wel erg tegenop zie. En om de mixed feelings nog wat meer inhoud te geven zie ik er tegelijkertijd ook wel weer erg naar uit. Naar die operaties bedoel ik he. Ook wel weer raar, niet? Erg uitzien naar vier operaties. Ik ga er vanuit dat ik behoorlijk opgelucht (is het goede woord denk ik!) zal zijn wanneer het achter de rug is.

De komende dagen de laatste voorbereidingen treffen en dan zondag eind van de dag richting Sölden.

Geert

De lamme en de blinde(darm)…

Tja, ziek zijn kan iedereen overkomen. Of je nou inspanningsfysioloog bent, gewoon gezond leeft, zelf dokter of leefstijlcoach bent. Het kan iedereen overkomen.

Gister was een bijzondere dag. Om meerdere redenen. Ten eerste kreeg ik gister weer ‘lekkers’ via een infuus in Amsterdam. Helga is lang niet altijd in de gelegenheid om mee te gaan. De werkzaamheden gaan gewoon door he. Helga en ik zijn immers beide zelfstandig ondernemer. En we kunnen het geld eenvoudigweg niet missen.

Een hele goede vriend (enkele jaren geleden naar Haarlem verhuist) vertelde mij laatst dat hij mij graag ondersteund, mee naar het ziekenhuis gaat wanneer ik een infuus krijg. En gister is hij met de fiets van Haarlem naar Amsterdam gereden om er voor mij te zijn. Peter (yep, zo heet hij) is niet alleen een echte vriend, maar ook bijzonder grappig. En dat helpt om de tijd te vergeten.

Toen ik thuis kwam was Helga er. Uiteraard. Maar … ook zij kan ziek worden. En goed ook zeg. Vannacht vaak wakker geweest en uiteindelijk vanochtend vroeg samen naar de huisarts gegaan. En … ja hoor, ook een leefstijlcoach kan ziek worden. Goed ziek! Acute blinde darmontsteking en perforatie. En da’s geen katte… (dinges).

Direct door naar het de SEH (Spoed Eisende Hulp), onderzoek en direct naar de ’ok’. Gelukkig alles goed gegaan. Operatie geslaagd, maar door de perforatie (kan erg gevaarlijk zijn) twee dagen opname en antibiotica via een infuus. Wat? Infuus? Zij ook? Is dat besmettelijk?

Nee hoor, gaat goed komen. Blij dat het goed met mijn Helga gaat. En weet u wat zij leuk zou vinden? Gewoon een klein, kort lief berichtje. Opbeurend, hart onder de riem, nou, u weet wel. Wanneer u de moeite wilt nemen ([email protected]). Kijk, zij is er al die tijd (bijna twee jaar nu) altijd voor mij geweest en heeft nu zelf wat ‘support’ nodig.

Dank voor de moeite!

Geert

Lief dagboek …!

Tja, dat is toch zo? Dat het een soort van dagboek aan het worden is? Hoewel ik niet iedere dag een ‘update’ schrijf heb ik bij het schrijven van de updates wel het gevoel van een dagboek gekregen. En het is goed hoor. Het is goed dingen van je af te schrijven. Niet dat het daar direct gemakkelijker van wordt, maar dingen krijgen daardoor wel een plekje zal ik maar zeggen. En dat is goed.

Ik heb de vorige keer met een ‘persoonlijke noot’ al aangegeven dat het veel met mij doet. Dat ik er last van begin te krijgen en regelmatig depressieve gevoelens heb. Ik ben na de twee keer dat ik bijna onderuitgegaan ben vorig jaar ontzettend geschrokken. Ik niet alleen overigens. Ik weet bijvoorbeeld nog heel goed dat ik een paar weken later, weer in Veenendaal op een spinningfiets zat en ongemerkt, door lekkere muziek, als een soort van oude gewoonte de weerstand van de fiets zwaarder zette en een paar tellen later buiten adem raakte. Normaal gesproken geen enkel probleem natuurlijk. Dat hoort bij erbij, bij sporten, duursport, bij trainen. Ik train iedere dag, dus ik was dat gewend, niets bijzonders. Dacht ik. Maar niets is minder waar. Ik schrok mij te pletter joh! Die gebeurtenissen hadden hun sporen nagelaten merkte ik.

Vlak daarna heb ik mij bij de huisarts gemeld om begeleiding te vragen. Begeleiding van een psycholoog. En met EMDR (een behandelvorm waarbij het intense gevoel dat bij de gebeurtenis hoort langzaam vervaagd) heb ik het wat onder controle gekregen. Gelukkig.

Diezelfde psycholoog begeleid mij nog steeds. Ik heb het nodig. En één van de mogelijkheden om met alles om te gaan, zo vertelde zij, is het ‘van je af te schrijven’. En de trouwe lobbes die ik ben volgt zo'n advies (maar dat kent u van mij nietwaar) als vanzelfsprekend op.

Nou, en eigenlijk is dat ook wel wat ik met de updates doe. En het bevalt mij goed. Bovendien vind ik het hartstikke leuk om te doen. Af en toe een beetje opscheppen, af en toe wat ‘pijn’ delen, af en toe de grapjas uithangen, af en toe frustratie wegschrijven, het heeft een doel!

En laat mij u geruststellen. Ik beloof niet iedere dag te schrijven. Oh, en u mag eerlijk zijn hoor. Wanneer u het werkelijk niets vindt, dat ik u ermee lastigval, zeg het dan vooral. En wanneer u het wel leuk vindt hoor ik dat uiteraard ook graag.

Het bericht van afgelopen donderdag begint enigszins in te dalen. Voelt nog wat onwerkelijk, maar de gedachten over de operaties en wat het gaat betekenen, met mij gaat doen, de gevaren die het met zich meebrengt, komen langzaam maar zeker op gang. Ik ben erg benieuwd, maar merk ook wel dat ik er tegenop begin te zien. Tja, grote mond, klein hartje, maar ook dat heb ik eerder al met u gedeeld, nietwaar?

Inmiddels ben ik mij aan het oriënteren op verblijf in de bergen tussen de ingrepen door. Wordt het een camping (b.v. Sölden), een appartement, studio of B&B. Geen idee, maar ik heb wat lijntjes uitstaan.

Volgende week meer. Ten minste, wanneer ik u niet te veel met mijn gedachten lastigval uiteraard.

Geert