-
op 15-10-2025
De lamme en de blinde(darm)…
Tja, ziek zijn kan iedereen overkomen. Of je nou inspanningsfysioloog bent, gewoon gezond leeft, zelf dokter of leefstijlcoach bent. Het kan iedereen overkomen.
Gister was een bijzondere dag. Om meerdere redenen. Ten eerste kreeg ik gister weer ‘lekkers’ via een infuus in Amsterdam. Helga is lang niet altijd in de gelegenheid om mee te gaan. De werkzaamheden gaan gewoon door he. Helga en ik zijn immers beide zelfstandig ondernemer. En we kunnen het geld eenvoudigweg niet missen.
Een hele goede vriend (enkele jaren geleden naar Haarlem verhuist) vertelde mij laatst dat hij mij graag ondersteund, mee naar het ziekenhuis gaat wanneer ik een infuus krijg. En gister is hij met de fiets van Haarlem naar Amsterdam gereden om er voor mij te zijn. Peter (yep, zo heet hij) is niet alleen een echte vriend, maar ook bijzonder grappig. En dat helpt om de tijd te vergeten.
Toen ik thuis kwam was Helga er. Uiteraard. Maar … ook zij kan ziek worden. En goed ook zeg. Vannacht vaak wakker geweest en uiteindelijk vanochtend vroeg samen naar de huisarts gegaan. En … ja hoor, ook een leefstijlcoach kan ziek worden. Goed ziek! Acute blinde darmontsteking en perforatie. En da’s geen katte… (dinges).
Direct door naar het de SEH (Spoed Eisende Hulp), onderzoek en direct naar de ’ok’. Gelukkig alles goed gegaan. Operatie geslaagd, maar door de perforatie (kan erg gevaarlijk zijn) twee dagen opname en antibiotica via een infuus. Wat? Infuus? Zij ook? Is dat besmettelijk?
Nee hoor, gaat goed komen. Blij dat het goed met mijn Helga gaat. En weet u wat zij leuk zou vinden? Gewoon een klein, kort lief berichtje. Opbeurend, hart onder de riem, nou, u weet wel. Wanneer u de moeite wilt nemen ([email protected]). Kijk, zij is er al die tijd (bijna twee jaar nu) altijd voor mij geweest en heeft nu zelf wat ‘support’ nodig.
Dank voor de moeite!
Geert
-
op 11-10-2025
Lief dagboek …!
Tja, dat is toch zo? Dat het een soort van dagboek aan het worden is? Hoewel ik niet iedere dag een ‘update’ schrijf heb ik bij het schrijven van de updates wel het gevoel van een dagboek gekregen. En het is goed hoor. Het is goed dingen van je af te schrijven. Niet dat het daar direct gemakkelijker van wordt, maar dingen krijgen daardoor wel een plekje zal ik maar zeggen. En dat is goed.
Ik heb de vorige keer met een ‘persoonlijke noot’ al aangegeven dat het veel met mij doet. Dat ik er last van begin te krijgen en regelmatig depressieve gevoelens heb. Ik ben na de twee keer dat ik bijna onderuitgegaan ben vorig jaar ontzettend geschrokken. Ik niet alleen overigens. Ik weet bijvoorbeeld nog heel goed dat ik een paar weken later, weer in Veenendaal op een spinningfiets zat en ongemerkt, door lekkere muziek, als een soort van oude gewoonte de weerstand van de fiets zwaarder zette en een paar tellen later buiten adem raakte. Normaal gesproken geen enkel probleem natuurlijk. Dat hoort bij erbij, bij sporten, duursport, bij trainen. Ik train iedere dag, dus ik was dat gewend, niets bijzonders. Dacht ik. Maar niets is minder waar. Ik schrok mij te pletter joh! Die gebeurtenissen hadden hun sporen nagelaten merkte ik.
Vlak daarna heb ik mij bij de huisarts gemeld om begeleiding te vragen. Begeleiding van een psycholoog. En met EMDR (een behandelvorm waarbij het intense gevoel dat bij de gebeurtenis hoort langzaam vervaagd) heb ik het wat onder controle gekregen. Gelukkig.
Diezelfde psycholoog begeleid mij nog steeds. Ik heb het nodig. En één van de mogelijkheden om met alles om te gaan, zo vertelde zij, is het ‘van je af te schrijven’. En de trouwe lobbes die ik ben volgt zo'n advies (maar dat kent u van mij nietwaar) als vanzelfsprekend op.
Nou, en eigenlijk is dat ook wel wat ik met de updates doe. En het bevalt mij goed. Bovendien vind ik het hartstikke leuk om te doen. Af en toe een beetje opscheppen, af en toe wat ‘pijn’ delen, af en toe de grapjas uithangen, af en toe frustratie wegschrijven, het heeft een doel!
En laat mij u geruststellen. Ik beloof niet iedere dag te schrijven. Oh, en u mag eerlijk zijn hoor. Wanneer u het werkelijk niets vindt, dat ik u ermee lastigval, zeg het dan vooral. En wanneer u het wel leuk vindt hoor ik dat uiteraard ook graag.
Het bericht van afgelopen donderdag begint enigszins in te dalen. Voelt nog wat onwerkelijk, maar de gedachten over de operaties en wat het gaat betekenen, met mij gaat doen, de gevaren die het met zich meebrengt, komen langzaam maar zeker op gang. Ik ben erg benieuwd, maar merk ook wel dat ik er tegenop begin te zien. Tja, grote mond, klein hartje, maar ook dat heb ik eerder al met u gedeeld, nietwaar?
Inmiddels ben ik mij aan het oriënteren op verblijf in de bergen tussen de ingrepen door. Wordt het een camping (b.v. Sölden), een appartement, studio of B&B. Geen idee, maar ik heb wat lijntjes uitstaan.
Volgende week meer. Ten minste, wanneer ik u niet te veel met mijn gedachten lastigval uiteraard.
Geert
-
op 09-10-2025
Kogel door de kerk!!!
Soms volgen de gebeurtenissen elkaar ineens veel sneller op dan je had verwacht of had durven hopen. Morgen twee weken geleden had ik uitgebreid contact met Mevr. Weersink. Dat contact had deels te maken met het feit dat het maar niet lukt om stabiliteit te vinden (m.n. stabiele longfunctie) met de huidige behandeling. En die instabiliteit betekent vooralsnog dat er geen ingrepen plaats kunnen vinden. Eenvoudigweg te gevaarlijk. Daar kwam bij dat Mevr. Weersink een tijd in het buitenland verblijft vanwege een uitgebreid congres. En met een tijd bedoel ik ook een tijd, namelijk vijf weken.
Ik had zelf verwacht dat we vanaf begin november, wanneer Mevr. Weersink weer terug is, het één en ander weer zouden gaan oppakken. Ik had tevens verwacht (en eerder al met u gedeeld) dat we eerst nog zouden switchen van medicatie. En ik had verwacht dat we dan iets met revalidatie zouden gaan plannen zodat ik tussen de ingrepen door in het hooggebergte kan aansterken.
Echter, vanmiddag werd ik onverwacht gebeld door de beide andere artsen in het behandelteam die bij mijn casus betrokken zijn. En daar werd ten eerste veel eerder dan gedacht aandacht besteed aan een nieuw plan waarbij de verschillende hiervoor benoemde aspecten aan bod kwamen en ten tweede men met verassende voorstellen kwam. Ik zal ze eens op een rijtje zetten.
Het eerste waar we over gesproken hebben is de huidige stand van zaken na een korte en vrij pittige prednison kuur van vijf dagen om daaruit wat stabiliteit van het ziektebeeld te kunnen halen. Helaas, niet gelukt. Het grappige was dat ik vannacht heel erg slecht geslapen heb. Ik werd ruim voor vieren wakker en heb daarna niet meer geslapen. Uiteindelijk om kwart voor vijf opgestaan en voor ik naar mijn werk in Ede ging eerst even langs het sportcentrum gereden om een spirometriemeting te doen (longfunctieonderzoek). Wij werken met dezelfde apparatuur als het ziekenhuis in Amsterdam en daar kan ik bij mijzelf ook hetzelfde longfunctieonderzoek mee doen als in het ziekenhuis in Amsterdam, dus dat matched prima. Het resultaat was weinig hoopgevend (longfunctie van tussen 45 en 50%). Kortom, prednisonkuur niet gelukt!
Daarna hebben we het gehad over het eventueel switchen van medicatie en daar is men eigenlijk helemaal geen voorstander van op dit moment. Dat heeft te maken met het feit dat de belangrijkste ontstekingswaarden redelijkerwijs onder controle zijn en men verwacht dat op dit moment alleen dat mechanisme van die spiervezels mij nog erg in de weg zit. En de oplossing die men daarvoor heeft is de Bronchiale Thermoplastiek (de drie operaties) waarbij we dan gebruik gaan maken van de katheters die ik onlangs heb gekocht. En die operaties (overigens vier, namelijk voorafgegaan door een Bronchoscopie) plannen we dan vanaf begin november en op basis van het onderzoek dat 3 november a.s. gepland staat. Wanneer uit dat onderzoek blijkt dat ik voldoende stabiel ben wordt er direct gepland, waarschijnlijk tweede week november.
En dan tussendoor geen revalidatie, maar tussendoor op eigen ‘beweging’ (wellicht het beste woord) en lokatie ergens hoog in de bergen vertoeven. Daar na iedere ingreep herstellen, stabiel terug komen en dan de volgende ingreep ondergaan.
Mocht het op een later moment alsnog aan de orde komen dat switchen van medicatie het laatste spreekwoordelijke ‘duwtje in de rug kan geven, dan gaan we het daar enige tijd na de vier ingrepen over hebben.
Klinkt als een goed plan, nietwaar?
Tsjonge, wat een reis, wat een reis zeg. Maar goed, eindelijk die concrete stip op de spreekwoordelijke horizon waar ik al zo lang op zit te wachten. Ik ben blij met deze, toch enigszins onverwachte wending. En het werd echt tijd, want ik merk dat ik steeds vaker te maken heb met depressieve gedachten en gevoelens. Dus het kon niet op een beter moment komen.
Nou, benieuwd of de komende weken de stabiliteit gaat brengen die nodig is, maar daar heb ik alle vertrouwen in.
Wordt vervolg.
Geert
Niets gevonden voor
Controleer de spelling of blader door alle acties.
Geverifieerde actiebeheerder
De identiteit van de rekeninghouder en de bankrekening waarop de donaties worden uitbetaald, zijn officieel geverifieerd.
Deze controle gaat over wie het geld ontvangt, niet over het verhaal van de actie.
Steunactie Donatiegarantie
Wordt misbruik vastgesteld en is het geld nog niet uitbetaald aan de organisator? Dan krijg je je donatie terug.
Geldt zolang er nog niet is uitbetaald en binnen de termijn van je betaalmethode. Zie de volledige garantie.
