Aan alles …

Het zit er weer op, maar het was heerlijk. Een week hoog in de bergen. En het was een hartelijk welkom! De eigenaar herkende mij van de vorige keer. Ontzettend fijne mensen, ontzettend leuke camping en een schitterend gebied. En … hoog! En die hoogte heeft mij weerom goed gedaan, vergelijkbaar met de vorige keer, hoewel ik het gevoel heb dat het iets minder positief uitgepakt heeft ten opzichte van de vorige keer. Van vijf tot wel zes keer per dag de zwaardere medicijnen gebruiken tot aan de laatste paar dagen helemaal niet! Wellicht dat dat ook te maken heeft met het feit dat ik de laatste week voor we weg gingen nauwelijks nog energie had om mijn werk te blijven doen. Maar het blijft toch wonderlijk, wat de hoogte (schone lucht, lucht zonder allergenen) met de ontstekingen kan doen.

En het was fijn om samen te zijn met Helga (zie de foto). Dat kon, omdat het leefstijlcentrum de afgelopen week gesloten was. Fijn om samen te zijn, fijn om samen actief de bergen in te wandelen en gewoon fijn samen van de bergen te genieten. Maar het was voor Helga ook wel een beetje wennen de eerste paar dagen. Natuurlijk ziet zij mij met grote regelmaat de medicijnen gebruiken, maar nu werd ze ook met de consequenties daarvan geconfronteerd. Immers, wanneer we wat wilden gaan doen moest ze rekening houden met het feit dat ik ongeveer drie kwartier bezig ben met het gebruiken van de medicijnen. En dan duurt het best lang voor we weg kunnen. Eigenlijk viel het wel mee hoor, voor mijn werk doe ik dat soms wel drie of vier keer op een dag. Dagtaak!

Aanstaande dinsdag weer verschillende onderzoeken en overleg met mijn artsen. En het voorstel dat we voorwillen voorleggen aan hen is dat we een tweesporen beleid gaan volgen. Uiteraard de eerder ingeslagen weg met de nieuwe medicijnen (vrijdag mag ik mijzelf weer trakteren op een injectie, hmmm, kan niet wachten), maar daarnaast het gaan plannen van de operaties om te voorkomen dat het spierweefsel de luchtwegen blijft dichtknijpen. Bovendien heeft het grote nadelen dit niet te doen/te wachten, omdat het iedere keer samentrekken of contraheren van die spiervezels maakt dat het dikker wordt (hypertrofie van de spiercellen, een relevant gevaar van het iedere keer samentrekken van de spiervezels, maar wel een normaal fysiologisch fenomeen).

Kan zijn dat de artsen mij een lastige patiënt vinden, dat gevoel heb ik wel eens, maar we hebben goede argumenten om nu niet meer te wachten met het plannen van de ingrepen. En ik wil na ruim anderhalf jaar ook meer zelf regie op het hele proces gaan nemen. Wachten is voor mij geen optie meer.

De komende weken eerst maar eens uitgebreid profiteren van de voordelen die het hoog in de bergen zijn met zich meebrengt. Ik beloof dat ik zal laten weten wat de uitkomst van aanstaande dinsdag is.

Geert

Berglucht, een ‘verademing’!

Ik ben een buitensporter, een bergsporter in hart en nieren. Bergwandelen, trailrunning (tegenwoordig ’trailwandelen’), kletteresteig, bergbeklimmen, noem het maar.

Een belangrijk deel van mijn werk bestaat uit het organiseren en begeleiden van bergsport activiteiten vanuit het bedrijf dat ik samen met Erik Hannewijk en Stef Groenewoud voer: ‘TeamDiscorer’ (voor meer informatie, zie www.teamdiscover.nl).

Ik ben vaak, ook de afgelopen jaren, met groepen met geheel verschillende doelstellingen (bedrijven en organisaties) de bergen in getrokken. Mensen met beperkingen, mensen met een ’rugzakje’ (mooie term trouwens), werkgevers, ondernemers, directie/management, organisaties, etc. Naast het ontdekken van de schoonheid van de bergen (schepping, oerknal, whatever) is het ontdekken van de schoonheid van het individu en het individu in relatie tot het team een belangrijk aandachtspunt. De bergen hebben de unieke eigenschap om mensen te laten zien zoals ze zijn. Wie ze in de kern zijn, wat hen drijft, wat ze willen en wie ze willen zijn. Weg met die muur om je heen, weg met dat masker, zijn wie je bent. Daar maak ik graag gebruik Van.

Als eindverantwoordelijke is het voor mij van levensbelang dat ik net even wat meer kan leveren dan de sterkste van de groep. Immers, van mij wordt verwacht dat ik in het geval dat noodzakelijk is een stapje extra zet om problemen (lees gevaren) het spreekwoordelijke hoofd te bieden.

Dus, herstellen in het hooggebergte is voor mij noodzaak. Noodzaak om gevaarlijke situaties het hoofd te bieden en waar nodig die stap extra te zetten.

Die stap extra kan ik hier zetten hoor. Vandaag een best uitdagende tocht gelopen (zie foto, Refugio Emanelle II). Paar uur, en het ging zelfs iets beter dan een paar weken terug. Zouden die nieuw toegevoegde medicijnen dan toch iets extra’s doen?

Kijk, het is niet zo dat ik gebruik kan maken van mijn normale inspanningscapaciteit. In de verste verte niet zelfs! Mijn maximale hartslag ligt momenteel rond 130p/min waar 165 tot 170 voor mij normaal is. Ik ben er dus nog lang niet, maar ben erg blij met wat ik kan.

De komende weken gaan, wat de nieuw toegevoegde medicijnen betreft, uitsluitsel geven. Voeg daar het voorkomen van de brochoconstrictie aan toe (samentrekken van die gladde spiervezels rondom de luchtweg/operaties) en het kan niet anders dan dat ik nog veel meer kan. Meer in de richting van wat ik nodig heb voor mijn werk. Beetje richting van wat ik hoor te kunnen. Dan kan ik mijn werk eindelijk weer enigszins op een normale wijze gaan oppakken. Mensen gaan begeleiden bij het sporten, helpen bij het oppakken van een gezonde leefstijl en teams helpen een team te worden. Kan niet wachten!

Geert

Berglucht.

Afgelopen zaterdag, begin van de avond ben ik samen met Helga wederom naar de bergen getogen. Nadat ik een week of zes geleden in Italië, op advies van mijn artsen, heb geproefd aan wat het hoog in de bergen zijn voor mij kan betekenen hebben we bedacht nogmaals te gaan kijken of het hoog in de bergen zijn inderdaad bijdraagt aan het dempen van die hardnekkige ontsteking op het slijmvlies van mijn luchtwegen.

Zaterdagochtend eerst gewerkt, twee uur lesgegeven, wat administratie gedaan en vervolgens ons huisje op wielen klaargemaakt voor de reis naar, in dit geval Frankrijk. Helga had eerder al naar wat campings op hoogte gezocht. De camping waar we nu zitten ligt op 1740mtr hoogte. Hoog genoeg om voor effect te kunnen zorgen.

Mocht het zo zijn dat ik ook nu weer heel positief reageer op de hoge berglucht (lucht zonder allergenen als pollen, schimmels en vervuiling) dan denk ik dat we kunnen concluderen dat revalideren op hoogte straks na of tussen de drie operaties door veel voordelen heeft.

En? Heeft het effect, nu inmiddels drie dagen in de bergen hoor ik u denken? Nou, ten eerste is het niet vanzelfsprekend dat het hoog in de bergen zijn al binnen een paar dagen effect heeft. Gemiddeld genomen duurt dat twee tot vier weken. Maar goed, bij moet alles snel en bij mij is alles altijd extreem. Toch? Dus? Nou? Welnu, het lijkt er wel degelijk op dat het ook nu weer, en ook nu weer op zo korte termijn effect heeft. Zaterdag en zondag had ik extreem (vanzelfsprekend!) veel last en op beide dagen heel veel van de zwaardere medicijnen gebruikt (zaterdag vijf keer en zondag zelfs zes keer). Maandag hebben we een rustige en prachtige wandeling gemaakt naar een bergpas op 2545mtr hoogte (foto, met Helga op de pas). Anderhalf uur heen en ongeveer een uurtje terug. Gedurende de dag drie keer de zwaardere medicijnen gebruikt, waaronder één keer ‘s nachts. Vandaag (dinsdag, het is nu 19.00 uur) alleen einde van de ochtend de zware medicijnen gebruikt, maar niet in de nacht. Ik heb gewoon door kunnen slapen! Echt! Wat is dat fijn zeg!

Je went aan alles, ook aan het iedere nacht wakker worden, naar beneden strompelem, medicijnen klaarmaken en gebruiken, alles weer schoonmaken met kokend water en uiteindelijk het bed weer zien te vinden. Wanneer je dan, na weken weer eens een hele nacht kan doorslapen … HEERLIJK! Wat een weelde!

Kortom, het lijk echt te werken en het werkt bij mij verdraait snel, euh ik bedoel extreem snel. Vlak voor wij weggingen heb ik weer medicijnen gekregen (injecties) en is er onderzoek gedaan naar in welke mate de ontsteking op het slijmvlies (veroorzaakt door die vervelende bloedcellen) nog actief is. Actief is het zeker (de meting gaf 59 aan waar boven de 50 erg hoog is, waarschijnlijk extreem!), maar het is minder dan het was. Ik vind het moeilijk om te zeggen of dat door die nieuwe medicijnen komt (injecties) of dat die ontsteking langzaam maar zeker weer in intensiteit aan het stijgen was na een week hooggebergte in Italië een paar weken terug.

Volgende week dinsdag weer naar Amsterdam voor onderzoek en een gesprek met de arts. Ik heb mij voorgenomen voor te stellen om een twee sporen beleid te gaan uitstippelen. Uiteraard de komende tijd bekijken wat het effect van de nieuwe medicijnen is, wellicht switchen naar een ander medicijn maar daarnaast ook eindelijk de operaties te gaan plannen. Waar maakt mij niet uit, mag zelfs in Amerika wat mij betreft, als het maar gebeurt.

Zodra ik meer weet laat ik van mij horen.

Geert