Logo Steunactie
  • Steunacties
  • Zo werkt het
  • Tarieven
  • FAQ
Taal · Language
NederlandsHuidige taal
EngelsDeze pagina in het Engels
Inloggen Start je actie
Logo Steunactie
  • Steunacties
  • Zo werkt het
  • Tarieven
  • FAQ
Taal
NederlandsHuidige taal
EngelsDeze pagina in het Engels
+31 (0)85 488 4765
Start je actie Inloggen
  • op 12-09-2026
    img 0550

    ‘(Weers)… voorspelling …?

    In mijn vorige update schreef ik over de volgende stappen in mijn behandeling. Afgelopen vrijdag is de eerste daarvan daadwerkelijk begonnen: ik kreeg mijn eerste Reslizumab-infuus volgens het nieuwe interval van drie in plaats van vier weken. Ruim een uur op mijn rug liggen op een heerlijk ziekenhuis bedje. Ze moesten mij wakker maken, niet door vertellen hoor!

    Drie in plaats van vier weken, want de afgelopen maanden merkte ik steeds opnieuw dat het een paar dagen na het infuus beter ging, maar dat vooral in de vierde week de klachten weer toenamen. Inmiddels zagen we datzelfde patroon ook terug in de verzamelde data. De Reslizumab (infuus) remt een belangrijke aanjager van de eosinofiele (bloedcel) ontsteking in mijn luchtwegen. Door het infuus voortaan iedere drie weken te geven, hopen we te voorkomen dat de remming richting die vierde week te ver afneemt. Minder terugval dus en vooral: meer stabiliteit.

    En nu komt iets wat wellicht een beetje vreemd klinkt, want ik denk te kunnen 'voelen' wat er gaat gebeuren. Dat bedoel ik niet zweverig. Na bijna drie jaar leven, sporten, meten en experimenteren met deze ziekte heb ik mijn lichaam ongelooflijk goed leren kennen. Daarbij helpen natuurlijk mijn achtergrond in fysiologie en inspanningsfysiologie en het feit dat ik zelf spirometrie kan uitvoeren en mijn trainingsgegevens verzamel.

    Maar er is ook gewoon een gevoel ontstaan voor wat er binnenin gebeurt. Dat gevoel heeft mij de afgelopen jaren opvallend vaak in de goede richting gestuurd. Ook bij eerdere keuzes in mijn behandeling, waaronder de bronchiale thermoplastiek, had ik sterk het gevoel dat een bepaalde stap iets wezenlijks kon veranderen. En verschillende keren bleek dat achteraf inderdaad zo te zijn.

    Daarom durf ik nu opnieuw een voorspelling te doen. Mijn gevoel zegt mij dat de Reslizumab iedere drie weken de komende maanden vooral rust en stabiliteit gaat brengen. Ik verwacht dat mijn longfunctie daardoor zonder de extra zware luchtwegverwijdende medicatie uiteindelijk redelijk stabiel ergens rond de 65 à 70% kan komen te liggen.

    En vanaf januari volgt het tweede deel. Dan vervangen we Dupilumab door Tezepelumab (injecties). Waar Dupilumab twee specifieke ontstekingssignalen blokkeert, grijpt Tezepelumab eerder in het proces in. Heel simpel gezegd: in plaats van verderop twee brandjes te bestrijden, proberen we eerder het alarmsignaal te blokkeren dat verschillende ontstekingsroutes kan aanzetten.

    En daar heb ik, opnieuw, een bijzonder sterk gevoel bij. Ik verwacht dat mijn uitgangsniveau daarna verder kan stijgen. En ja, ik durf het gewoon op te schrijven: richting85% en misschien zelfs 90% longfunctie.

    Garantie tot aan de deur natuurlijk. Mijn longen hebben de afgelopen drie jaar voldoende bewezen dat ze zich niet altijd aan mijn plannen houden. 

    Maar dit zijn ook geen voorspellingen die ik zomaar uit de lucht pluk. Na bijna drie jaar heb ik geleerd dat mijn gevoel, mijn kennis en de data elkaar regelmatig verrassend goed aanvullen. Ik voel een verandering, probeer te begrijpen wat er fysiologisch gebeurt en kijk vervolgens of ik het kan terugvinden in mijn metingen.

    Dus laat bedacht ik mij mijn (weers) voorspelling maar gewoon zwart op wit zetten. In een update, post.

    Kan niet wachten op het moment dat die enorme weerstand in mijn luchtwegen uiteindelijk grotendeels verdwijnt en ademhalen weer iets wordt waar ik niet voortdurend mee bezig hoef te zijn. Iets vanzelfsprekends. wat voor u zo normaal is …

    Ik denk dat ik aan dat gevoel zal moet wennen.

     

    Geert

  • op 03-09-2026
    img 0545

    Even vrij ademen…

    Na alle mooie ervaringen in de bergen is het tijd voor een update over hoe het nu, thuis, gaat. Laat ik beginnen met iets positiefs. De afgelopen anderhalve week heb ik twee keer mijn longfunctie gemeten. Voor het eerst sinds langere tijd kwam die iets boven de 60% uit. Na gebruik van de sterke luchtwegverwijdende medicatie kwam ik zelfs tot iets onder de 80%.

    Nog steeds behoorlijk reversibel dus. Of eenvoudiger gezegd: mijn luchtwegen zijn zonder die medicatie nog steeds flink vernauwd, maar reageren gelukkig nog steeds heel goed op de medicijnen. En dat leverde afgelopen week iets op wat ik bijna vergeten was. Tijdens het sporten kon ik ineens een tijdje redelijkvrij ademen. Potverdorie, wat was dát bijzonder.

    Het klinkt misschien wat vreemd wanneer je nooit problemen met je longen hebt gehad. Ademhalen is immers de normaalste zaak van de wereld. Je denkt er niet over na. Maar als iedere stevige inspanning jarenlang gepaard gaat met het gevoel dat je luchtwegen de beperkende factor zijn, is het bijna onbeschrijfelijk wanneer dat ineens heel even niet zo is.

    Doordat ik beter kon ademen, kon ik ook daadwerkelijk harder trainen. Niet alleen bewegen of proberen een training vol te houden, maar een intensiteit bereiken waarop mijn hart, spieren en energiesystemen weer echt worden geprikkeld. En dát betekent dat mijn inspanningscapaciteit weer verder kan groeien. Een behoorlijk lichtpuntje dus.

    Toch is er ook een andere kant. 's Avonds thuis op de bank is de luchtwegverwijdende medicatie grotendeels uitgewerkt. Wanneer ik stilzit gaat dat eigenlijk best aardig. Maar zodra ik opsta en bijvoorbeeld een stukje ga wandelen, word ik er onmiddellijk aan herinnerd dat ik nog steeds ernstig ziek ben. Dan is dat vrije ademen weer verdwenen. Dan voel ik opnieuw hoeveel moeite iets eenvoudigs als ademhalen kan kosten. Dat contrast blijft merkwaardig. Overdag kan ik, geholpen door krachtige medicatie, soms behoorlijk intensief sporten. Een paar uur later kan een klein stukje wandelen alweer confronterend zijn.

    Ik denk dat die twee werkelijkheden samen het eerlijke verhaal vertellen  over hoe het momenteel met mij gaat. Er is vooruitgang. Echt. Mijn lichaam laat af en toe weer zien waartoe het in staat is wanneer mijn luchtwegen voldoende worden geopend. Dat geeft hoop en maakt het mogelijk om mijn fysieke mogelijkheden verder op te trainen.

    Maar ik ben tegelijkertijd nog steeds heel erg afhankelijk van die sterke luchtwegverwijdende medicatie om dat mogelijk te maken. Zodra de werking afneemt, ervaar ik dagelijks opnieuw hoe ernstig de onderliggende beperking nog is.

    Dus ja, ik geniet enorm van die momenten waarop ademhalen ineens weer bijna vanzelfsprekend voelt. Misschien juist omdat ze nog zo bijzonder zijn. Maar 's avonds staan de twee pootjes ook gewoon weer op de grond.

    Kortom, we zijn er nog niet. En daarmee wordt ook duidelijk hoe belangrijk de afspraken zijn die vlak voor mijn vakantie met mijn arts zijn gemaakt: eerst het interval tussen de Reslizumab-infuzen verkorten en daarna Dupilumab vervangen door Tezepelumab.

    Er moet nog iets veranderen, verbeteren.

    Ondertussen heb ik iets teruggekregen waarvan ik bijna vergeten was hoe het voelde: even vrij ademen …

    En alleen dat voelde deze week als een iets van een cadeautje.

     

    Geert

  • op 27-08-2026
    187c017d 3945 43df 97a0 14900ba70ce5 888a181d b7ce 4e2e b378 7995fe2048a6 b9a372ac e1af 4679 ae15 f0d7b68f9b25 42abd133 53a8 4e6c b992 deaa96c855f3

    Wat de bergen mij geven en in data niet te vangen is …

    De vakantie in Frankrijk zit er voor ons op. Wat een heerlijke tijd was het, wat hebben we het met z’n drieën fijn gehad. En als ik terugkijk op alles wat ik heb gedaan, is er eigenlijk één conclusie die de afgelopen maanden steeds uit mijn ervaringen terug komt, eentje die steeds nadrukkelijker aan de oppervlakte opduikt: De bergen doen iets met mij.

    Ja, ik ben er graag. Niet alleen omdat ik geniet van de ruimte, de stilte en het buiten zijn. Maar ook fysiek.

    Mijn luchtwegen zijn er opnieuw opvallend stabiel geworden (voor zolang het duurt). We verbleven lange tijd rond 1.400 tot 1.500 meter hoogte en dit is inmiddels niet de eerste keer dat ik merk dat mijn klachten op hoogte afnemen. Natuurlijk weet ik niet precies welk deel daarvan wordt veroorzaakt door de hoogte, de lucht, de ontspanning, minder blootstelling aan prikkels of de combinatie daarvan. Maar het patroon begint zich wel te herhalen. En ondertussen ben ik blijven doen wat voor mij net zo belangrijk is, namelijk trainen.

    Niet roekeloos en niet ontkennend dat ik ernstig ziek ben, maar juis heel bewust, voortdurend luisterend naar mijn lichaam en met de kennis die ik als inspanningsfysioloog in de loop van mijn leven heb opgebouwd. Deze vakantie werd daardoor bijna als vanzelf één groot veldexperiment. Ik heb uren door de bergen gewandeld, geklommen, gefietst, samen met Floortje een trailrun van 14 kilometer gelopen en bewust geëxperimenteerd met sporten met en zonder de zwaardere luchtwegverwijdende medicatie.

    Een van de bergtochten bracht mij na ruim twee uur vrijwel onafgebroken klimmen naar een col, het laatste stukje eenvoudig klimwerk (2de/3de graad) klauterend naar de top. Mijn hartslag lag daarbij langdurig rond de 130, met een maximum van ongeveer 138.

    Ook het fietsen leverde interessante informatie op. Een keer bewust zonder Combivent. Dat ging op zichzelf helemaal niet slecht, maar het verschil met fietsen mét Combivent was enorm. Zonder medicatie kost bewegen zoveel meer moeite dat het plezier eigenlijk volledig verdwijnt. Met de zwaardere vernevelde medicatie ontstaat er veel meer ontspanning en komt er ineens een veel groter deel van mijn fysieke vermogen beschikbaar. Maar … dat kost iedere keer veel tijd en … het is gewoon vies, ‘smerig’. Bah!

    En vandaag kwam daar nog een prachtig slot bij. Bij 33 graden ben ik gaan rolskiën. Skatend reed ik redelijk ontspannen ongeveer 23 à 24 km/u. Onderweg dacht ik zelfs dat mijn hartslag waarschijnlijk behoorlijk laag zou zijn. Die bleek rond de 80% te liggen wat gezien mijn klachten al behoorlijk hoog is. Daarna drie intervallen gedaan waarbij ik relatief gemakkelijk richting 90% kon versnellen. En het ging echt hartstikke goed.

    Dat zijn momenten waarop ik mij realiseer hoe merkwaardig mijn situatie eigenlijk is. Mijn longfunctie blijft met slechts 55% zeer ernstig beperkt. De cijfers vertellen nog steeds een verhaal dat helemaal niet past bij wat ik fysiek weer kan. Want ondanks een zeer slechte longfunctie wandel ik uren door de bergen, loop ik trails, fiets ik bergop en kan ik bij 33 graden behoorlijk ontspannen op rolski's skaten.

    Dat komt niet vanzelf. Het vergt ontzettend veel discipline. Trainen wanneer het moeilijk gaat. Accepteren dat dezelfde training de ene dag goed gaat en de volgende dag een gevecht kan zijn. Medicatie plannen. Herstellen. Opnieuw proberen. Data verzamelen. Luisteren naar mijn lichaam en soms juist bewust een grens opzoeken om te ontdekken waar die ligt.

    Maar al dat werk levert ook iets op: Functionaliteit. Meer kunnen bewegen. Meer kunnen werken. Meer kunnen ondernemen. Meer kunnen doen met de mensen van wie ik houd. Kortom: steeds iets meer van het leven terugkrijgen zoals ik dat kende. Ik denk dat dat de belangrijkste les is die deze ziekte mij tot nu toe leert. Een lage longfunctie bepaalt niet automatisch wat iemand functioneel nog kan bereiken.

    Kijk, ik realiseer mij heel goed dat mijn uitgangssituatie bijzonder is. Ik heb tientallen jaren intensief gesport, ken mijn lichaam uitzonderlijk goed en heb vanuit mijn vak veel kennis van fysiologie en training. Mijn ervaringen kun je daarom niet zomaar vertalen naar iedere andere patiënt met ernstig astma.

    Maar ze roepen bij mij wél een belangrijke vraag op. De medische behandeling van ernstige ventilatoire beperkingen richt zich, ongeacht de oorzaak, begrijpelijkerwijs sterk op zaken als het voorkomen van exacerbates of longaanvallen, het verbeteren van longfunctie, juist medicatiegebruik, ziekenhuisopnames en het weer kunnen deelnemen aan het dagelijks leven (ADL).

    Maar als we daarnaast veel nadrukkelijker zouden vragen: Hoeveel functioneel vermogen kunnen we bij deze patiënt nog terugwinnen? Niet alleen: kan iemand weer boodschappen doen of een trap oplopen? Maar juist ook: wat zou deze persoon met goede begeleiding, meer en beter onderzoek,  zorgvuldig op basis van onderzoek opgebouwde training, herstel, optimale medicatie en vertrouwen in het eigen lichaam nog méér kunnen bereiken?

    Mijn eigen ervaringen maken mij steeds nieuwsgieriger naar die vraag. Ondanks mijn blijvend lage longfunctie kan ik immers inmiddels weer behoorlijk veel. Daar werk ik hard voor en daar betaal ik ook een prijs voor in energie en discipline. Maar de opbrengst is enorm.

    Niet in de eerste plaats in wattages, snelheid, kilometers of hartslagpercentages. De werkelijke opbrengst is vrijheid. De vrijheid om weer een berg op te lopen. Om samen met Floortje een trail te lopen. Om op mijn fiets te stappen. Om gisteren bij 33 graden mijn rolski's onder te binden en ineens te merken: verrek, dit gaat gewoon ontzettend goed.

    En daarom geloof ik inmiddels steeds sterker dat behandeling niet alleen zou moeten gaan over het bestrijden van ziekte. Waar dat mogelijk is, zou het ook moeten gaan over het terugwinnen van functie en fysiek vermogen. Over trainen. Over vertrouwen. Over opnieuw ontdekken wat een lichaam ondanks ziekte nog kan terugwinnen.

    Mijn longfunctie is nog lang niet waar ik hem hebben wil. Deze vakantie hebben de bergen mij opnieuw iets geleerd: ziek zijn en tegelijkertijd steeds functioneler worden kunnen blijkbaar naast elkaar bestaan.

    En misschien is dat wel de winst waar ik op dit moment het meest blij mee ben.
     

    Geert

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 2
  • 3
  • 4
Populair:
Nu populair
Alle resultaten voor →

Niets gevonden voor

Controleer de spelling of blader door alle acties.

Esc sluiten · ↵ alle resultaten

Geverifieerde actiebeheerder

De identiteit van de rekeninghouder en de bankrekening waarop de donaties worden uitbetaald, zijn officieel geverifieerd.

Deze controle gaat over wie het geld ontvangt, niet over het verhaal van de actie.

Steunactie Donatiegarantie

Wordt misbruik vastgesteld en is het geld nog niet uitbetaald aan de organisator? Dan krijg je je donatie terug.

Geldt zolang er nog niet is uitbetaald en binnen de termijn van je betaalmethode. Zie de volledige garantie.

Steunactie Donatiegarantie

Open in nieuw venster
Laden...
Zie onze 763 reviews op ★Trustpilot
Logo Steunactie Over ons In de media Veiligheid & Betrouwbaarheid Blog Algemene voorwaarden Privacybeleid Cookiebeleid

Contact

+31 (0)85 488 4765 Contactformulier Helpcentrum (FAQ) Steunactie Donatiegarantie
Donateurs Belangen Website van het Jaar 2026: juryprijs

Deel ons

Volg ons

Veilig betalen · SSL-beveiligd, verwerkt door Mollie
iDEAL Creditcard PayPal Overboeking Bancontact KBC/CBC-Betaalknop Belfius Pay Button P24 Betaal per Bank
Steunactie is een initiatief van Sponsor Europe B.V. · © 2026 Alle rechten voorbehouden SSL-beveiligd
App version
Commit
004571c073b9d276ad39545f80676acb9d036d78
Server
f078b05d0e0a
Environment
production

Helpcentrum

Direct antwoord op al je vragen

Open in nieuw venster