Tot slot, resumé!

Iedereen weer veilig terug beneden en Bianca in het water (zwembad). De beentjes konden wel wat verkoeling gebruiken. Ik snap het.

Wat een dag, wat een dag. Alle doelen bereikt, uitdagingen aangegaan en gehaald, met de hulp of onder de bezielende (bege)leiding van Teus.

En Teus was niet de enige vliegende kiep. Ook Dirk heeft een belangrijke bijdrage geleverd aan het welslagen van dit avontuur. En een avontuur was het. Een lege tank die met behulp van ‘monsieur Jerrycan’ (zie foto) de ‘bezem wegen weer nieuw leven ingeblazen heeft. ‘En wat de ‘monsieur Jerrycan’ ken met een Jerrycan, dat ken bijna nieman!’ (aldus Dirk.

Om 03.00 uur starten (ik zat zelf net beneden om mijn medicijnen te gebruiken) en uiteindelijk rond 16.15 uur allemaal weer beneden. Dirk één keer, de anderen drie keer en als klap op de vuurpijl Bart Jan de eerste lopend. Daar kun je je pet alleen maar diep voor afnemen. Een buiging is op z’n plaats!

Ik sprak daarnet Bart Jan, hij belde even. Ik kon aan hem merken dat hij trots op zijn prestatie is. Met alle recht van de wereld zou ik zeggen! Maar dat geldt voor alle vier en met Teus erbij (voor intimi) vijf.

Dame en heren, jullie waren en zijn geweldig, een geweldig team, een geweldig stel lieve mensen. Dank voor wat jullie gedaan, gepresteerd en voor mij betekent hebben! Ontroerend!

Ga met elkaar gezellig wat eten, jullie hebben het verdient!

Geert

Yes, yes, yes!11

Het is ze gelukt, ook Bianca en ‘papa Bianca’, Teus voor intimi, is voor de derde keer boven, bovenop ‘de reus’. Wat ik al dacht, daar zit een ‘harde kop op’. Bij deze temperaturen (beneden 35 graden) na twee zware beklimmingen de moed bij elkaar rapen om die derde klim toch te gaan ondernemen zegt iets over de persoon. Die geeft niet gauw op. Daar kun je op bouwen!

‘Een oude rot (Erik), twee jongelui en nog een door de wol geverfde vader die voor de wel verdiende dranken en energie heeft gezorgd. Drie nieuwe leden van het “Cinglés du Mont Ventoux’ gilde uit dat vlakke landje Nederland, ze hebben ze daar in het zuiden een poepie laten ruiken hoor. Daar zijn die ‘flachländer’ toch maar toe in staat!

Wat een klasse. Ik ben trots op ze, heel trots!

Kijk, ik had er maar wat graag bij willen zijn, maar dat gaat nu gewoon niet. Ze hebben dit huzarenstukje voor mij gedaan he. Daar wordt je op z’n minst stil van, toch?  Ze hebben zich volledig gegeven voor die laatste 1500/2000 euro. We zijn er bijna. Bijna! Ongelooflijk dat het bijna gelukt is.

Dank, dank, dank, … en nog eens dank!

Geert

En daar zijn ze dan, ‘vader en zoon’, helden zijn het!

Dit samen je je zoon (of in mijn geval dochter) doen moet je als ouder toch wat doen. Waanzinnig hoor. Twee mensen (de derde komt er nog aan he!) die vanaf nu tot het gilde van ‘Cinglés de Mont Ventoux’ Toebehoren. Een gilde waar je echt niet zomaar bij terecht komt. Nee, daar moet je wat voor doen. Dat gaat niet vanzelf, dit is een monstertocht waarin je die ‘reus’ drie keer op en af rijdt en in het geval van Bart Jan nota bene de eerste keer oploopt. Woorden schieten te kort! Klasse heren van het ‘Cinglés’ gilde!

En nu is het wachten op ‘papa Bianca’ en Bianca. Kijk, Bianca gaat minder snel. Bianca is minder getraind dan Bart Jan en Erik, maar dat maakt het niet minder knap. Sterker nog, ik denk dat het van haar nog knapper is. Waarom? Omdat de stap die Bianca maakt gigantisch is! Groot respect dame!