En toen was er de echte test … en kleine stapjes.

Vanaf begin vorig jaar (april/mei 2025) ben ik druk geweest met het organiseren van drie operaties, het financieren ervan, het voorbereiden erop, zoveel als ik kon door blijven werken en daarmee fysiek op niveau blijven en uiteindelijk herstellen en uitrusten.

Veel gereisd, en die reizen gingen van Italië (Gran Paradiso) naar Oostenrijk (Sölden) naar wederom Oostenrijk, Königleiten (na de eerste operatie), nogmaals Oostenrijk in Kaunertal (Feichten) om uiteindelijk gedurende acht weken naar Davos te gaan voor een ‘maatwerk’ revalidatietraject.

Maatwerk kan verschillend uitgelegd worden, maar de definitie die de zorgautoriteit eraan geeft is echt een andere dan die van het NAD in Davos. Dus mijn eigen revalidatietraject georganiseerd en daarom wederom naar Oostenrijk (Feichten, Kaunertal), daarna naar Leutasch om uiteindelijk langzaam aan het laagland te wennen in De Ardennen.

Geen idee hoeveel kilometer ik heb afgelegd de afgelopen driekwart jaar, maar het was veel. Inmiddels sinds gisteren weer thuis, thuis bij Helga en Floor (dinsdag, een dag eerder dan gepland vanwege het weer) en het is fijn om thuis te zijn. Beetje wennen de komende dagen aan elkaar, want ruim zes weken weg van huis en haard is lang.

En dan reist (goede woordspeling, nietwaar) uiteindelijk de vraag of het het allemaal waard was. Hebben de operaties de spiertjes inderdaad op een manier ‘lamgelegd’ dat de lichtweg voor het grootste gedeelte open blijft staan? En dan ook nog op een manier waardoor ik een hoge inspanningscapaciteit gedurende lange tijd goed vol kan houden, zonder dat de ventilatie inzakt?

En dus gisteren in de les van Hans (waarde collega) meegedaan en gekeken wat de status is. Nou, ik ben geslaagd hoor. Meer dan dat zou ik zeggen. Ongeveer 40 minuten boven de 80% en 9 keer naar ruim 90%. En dat zonder problemen en … zonder dat de ventilatie inzakt. Kortom, heel tevreden over het resultaat tot nu toe en zo ontzettend blij mee!

Nu alleen dat laatste zetje nog. Die switch naar andere medicijnen om daarmee het hele ontstekingstraject in te dammen. Die vervelende bloedcellen niet de kans geven ergens in de luchtwegen ontstekingen te veroorzaken.

En dan tot slot, of eigenlijk tegelijkertijd voorzichtig werkzaamheden gaan oppakken. Morgen (wanneer u dit leest vandaag) de les spinning in Ede geven, rustig aan, en wandelen met een groep. Maandag weer voorzichtig stapjes gaan maken in de richting van weer gewoon werken. Kleine stapjes, want … ‘onderschat nooit de kracht van kleine stapjes’!

Ik heb er zin an!

Geert

Fijne vrienden …en de finish is in zicht!

Afgelopen donderdag ben ik vanuit Leutasch naar de Ardennen gereden. Reis ging heel voorspoedig, geen probleem. Ik had eerst nog een mooie wandeling gemaakt, als een soort van afscheid van de bergen, en ben daarna gaan rijden. Eerst naar Garmisch Partenkirchen, daar heerlijk in het zonnetje op een terras met prachtig uitzicht op de bergen (zie de foto’s) een kopje koffie gedronken en eind van de middag/begin van de avond naar Belgique.

En ik had er zin in. Inmiddels drie weken geen bekenden gezien en veel alleen geweest. Niet eenzaam dit keer, wel alleen. En afgelopen vrijdag, begin van de avond kwamen Erik en Marc hier bij mij op de camping aan. Samen de BBQ aangestoken (nou, de briketten dan he) en heerlijk gegeten. En … voor het eerst sinds een week of 7 weer een biertje. Heerlijk en gezellig.

Erik en Marc (en eerder Stef) hebben deze periode van operaties, herstel in de bergen en uitrusten een stuk aangenamer gemaakt. Wat een verschil kunnen een paar lieve vrienden maken. Dat je uit kunt kijken naar gezelschap, naar goede gesprekken over de moeilijke en leuke dingen in het leven, de dingen die het leven de moeite waard maken en gesprekken die in het teken staan van je hart luchten. Ook belangrijk.

Wanneer u dit leest nog één nachtje en nog anderhalve dag zeg maar. Woensdag begin van de middag naar huis. YES! Wat heb ik daar zin in zeg. En dan dat laatste zetje nog. Gisteren tijdens het fietsen was het, niet alleen voor mij, maar zeker ook voor Marc en Erik die naast mij fietsten overduidelijk. Ik hoest van diep uit mijn longen nog slijm op en dat wijst erop dat er nog iets van ontstekingsactiviteit zit. En dus, Kan niet … Maak je borst maar nat Els (mevrouw Weersink). Die switch moeten we gaan bespreken en wat mij betreft gewoon doen.

Nu wandelen, lekker het zonnetje in.

Geert

Eigen haard, …

Gisteren een soort van generale repetitie en evaluatie. Wat heeft het herstel mij gebracht en zijn er nog hiaten.

Ik heb de afgelopen week een aantal wandelingen en skitouren gemaakt. Dat zijn de meest goedkope vormen van bewegen hier in Oostenrijk. Laten we eerlijk zijn, voor een skipas betaal je maar zo enkele honderden euro’s. Bij skitouren loop je omhoog. Je maakt dus geen gebruik van een lift en dus betaal je daar ook niet voor. Geen dure skipas dus, hooguit een P-kaartje, maar dat valt wel mee. Naast dat ikzelf erg op de kosten let vind het ook belangrijk dat te doen in verband met het verantwoord omgaan met het beschikbare geld. Ik geloof niet dat iemand het mij zou misgunnen hoor, maar toch.

En gisteren de generale repetitie zeg maar. Kan ik inmiddels meer, en zo ja, hoeveel meer. Het antwoord … volmondig JA! Naast het feit dat ik afgelopen week alles zonder de zwaardere medicijnen gedaan heb (wat zeer uitzonderlijk is, kijkend naar de afgelopen twee jaar) kan ik, wanneer ik het rustig opbouw een inspanning tussen 85 en 90% van mijn maximale inspanningsniveau goed en lang aan. Gisteren ruim vier uur. En dat is mij nog niet eerder op zo’n hoog niveau gelukt. Het vele uitrusten en herstel van de operaties hebben effect gehad! Absoluut!

En wat wel aardig is om te melden is het volgende. Ik ben lid van een ‘faceboek groep’ (niet mijn ding, maar vooruit maar) die ‘Bronchiale Thermoplastiek’ heet (dat verklaart een hoop nietwaar). Daar las ik gisteren een veelheid aan reacties, op de vraag of iemand kan vertellen wat verwacht mag worden van Bronchiale Thermoplastiek. En de reacties waren niet erg positief viel mij op. Sterker, ronduit negatief. En ik denk dat dat vooral te maken heeft met het feit dat het niet altijd toegepast wordt op patiënten waar bronchoconstrictie (dat is het samentrekken van die gladde spiervezels aan de buitenzijde van de luchtwegen) het prominente probleem is. En wanneer het wordt uitgevoerd op basis van een aanverwant probleem geeft het vanzelfsprekend niet het gewenste effect. En daar komen de klaagzangen omtrent de zwaarte van de ingrepen nog bij. Tjonge jonge zeg, wat hebben sommige mensen een vervelende neveneffecten van de ingrepen. Ontzettend.

Bij mij is het prominente probleem (niet de oorzaak, dat zijn die bloedcellen) het samentrekken van die spiercellen door de ontstekingen, en door die volledig uit te schakelen heb ik daar minder last van. Minder, omdat de kleinste luchtwegen met een doorsnede kleiner dan 2mm niet bereikt kunnen worden met de behandeling en dus nog voor reactie kunnen zorgen. Daar zit ook nog wat ontstekingsactiviteit heb ik de afgelopen dagen gemerkt. Dat kan ik voelen en ik merk dat ik vanuit de diepere luchtwegen nog slijm (mucus, sputum) aan het ophoesten ben. Door nog te switchen van medicatie kunnen we daar nog wat winst behalen schat ik in. Maar het effect is er. Ik ben ongeneeslijk ziek, maar met nog een klein laatste zetje in de rug kan ik ermee leven hoor.

En vandaag? Vandaag een rustige wandeling en eind van de middag/begin van de vanavond rij ik naar de Ardennen. Langzaam wennen aan zeeniveau (geen idee of dat kan overigens). Volgende week woensdag ga ik, na ruim zes weken buitenland naar huis. Geen acht weken, dus ik heb nog een paar dagen om heel langzaam wat werkzaamheden op te gaan pakken. Rustig aan doen, nog verder uitrusten, want het zal duidelijk zijn dat twee jaar slaap tekort niet in zes weken weg te werken is, en … thuis zijn. Thuis bij Helga en Floor. Zoveel zin in!!!

Geert