Het op een rijtje krijgen van gedachten tijdens het (hard)lopen in de bergen …

Ja ja, nu gaan we de diepte in. Wanneer u dit niet aan kunt, direct stoppen met lezen zou ik zeggen. Maar, wanneer u, net als ik, nieuwsgierig bent naar gedachten die voortkomen uit het fysiek actief zijn, uit een deel van je lichaam dat voor je brein aan het nadenken is tijdens het leveren van inspanning, vooral blijven lezen.

Want ja, het kan, dat je lijf voor je brein aan het nadenken is. Dat heb ik niet van mijzelf hoor, maar het was zo herkenbaar toen ik er onlangs over las. En ik doe het al heel lang, dat nadenken vanuit het fysiek bezig of actief zijn. En zonder dat ik mij daar bewust van was. Al sinds ik 13 was. In die tijd, inmiddels 45 jaar geleden, was ik of voelde ik mij thuis een buitenbeetje. En dat (buiten) beentje (of beentjes) hebben toen bedacht maar wat aan fysieke inspanning te gaan doen. Vanaf die tijd liep ik iedere avond, meestal rond 21.00 uur ongeveer 10km hard. En tijdens dat hardlopen, iedere avond hetzelfde rondje, heel overzichtelijk, kon ik, kon mijn lijf, mijn gedachten op een rijtje krijgen. Meestal niet dezelfde dag. Vaak gingen er dagen overheen voor mijn lijf de gedachten van het thuis niet begrepen worden, gedachten van verdriet en gedachten van eenzaamheid op een rijtje kon krijgen. En weer enige tijd later, mijn CIOS (Centraal Instituut voor de Opleiding van Sportinstructeurs in Arnhem) tijd denk ik, werden tochtjes van 10km tochten van 30/40km en nog verder. En terugkijkend, terug denkend aan die vaak heel moeilijke tijd deed ik dat om de boel, om de dagelijkse realiteit te ontlopen. Letterlijk!

Vlak na mijn CIOS tijd woonde ik in Varsseveld. Ik was net een vriendinnetje armer, maar thuis werd dat niet persé als een gemis gezien. Vlak daarna werd ik ernstig ziek. Dat syndroom van Guillian Barré waar ik u eerder iets van verteld heb. Van ellenlange hardloop ‘overdenkingen’ door dat lijf van mij naar verlamd van top tot teen, niet wetende wat er aan functionaliteit terug zou komen. En het bijzondere toen was dat ik er geen moment bij stil stond (goede beeldspraak volgens mij) dat ik niet meer zou kunnen sporten, hardlopen of ook maar iets dat een relatie met inspanning te maken heeft, weer zou kunnen doen. Laat staan werk, want mijn werk was en is sport, bewegen, fysieke inspanning. En terwijl de specialist mij ernstig op het hart probeerde te drukken dat ik er rekening mee moest houden gedurende langere tijd, maanden, in het ziekenhuis te verblijven gaf ik in niet mis te verstane woorden aan, dat deze hooggeleerde vriendelijke man, Dr. Oeij (niet gelogen!), het verkeerd zag. Dat ik geen maanden, maar hooguit weken in het ziekenhuis zou verblijven. En ik had gelijk. Maar natuurlijk had ik gelijk! Kan niet …

En alle functies kwamen terug, en … ik kreeg een nieuw vriendinnetje (Helga), kon weer steeds meer zelf en uiteindelijk, toen ik weer nagenoeg alles kon, gingen we samen de bergen verkennen. Met z’n tweetjes, of een groep gelijkgestemden tijdens de vele bergsportcursussen die we samen deden. Wat een heerlijke tijd was dat zeg. Eindelijk iemand die mij begreep, die samen met mij op stap wilde. Samen vanaf de camping in La Fouly (Zwitserland) richting de Aiguille de La Neuve, waar we bij Cabanne de La Neuve moesten omkeren, omdat we niet wisten hoe we een gletsjer veilig konden oversteken. En daarom dus de éne na de andere cursus, tot en met ‘Touwleider II’ waarmee ik zelfstandig groepen de bergen, in rots, sneeuw en over gletsjers mee kan nemen.

En de hardloop tochten van 30/40km werden steeds langer, steeds extremer. Ik had wat te bewijzen he. Naar de mensen die mij op deze wereld hebben gezet en mijn broers. Dat ik wel degelijk wat kan. Van 30/40km ging ik naar 35/40km ‘s ochtends heel vroeg naar mijn werk op revalidatiecentrum De Hoogstraat. Van Veenendaal naar Utrecht, waar ik werkzaam was, en later nota bene heen en terug. En nog later de 100km van Winschoten en al die andere, voor velen erg extreme escapades waar ik aan deelgenomen heb. Tot het mijzelf bewijzen er niet meer hoefde te zijn. Toen, toen waren er louter de bergen. De mij zo geliefde bergen.

En dat is ook waar ik nu ben, de bergen. Niet om mij voor te bereiden op een operatie, niet om prestaties te leveren, niet om extreme dingen te doen, maar om te ontspannen. Om te wandelen, de éne voet voor de andere zettend, opletten waar je die voeten plaatst, waardoor ik alleen maar bezig kan zijn met ‘nu’ en het lijf voor mijn brein aan het nadenken is. En dan kom je beneden om alles weer net iets meer dan voor je wegging op een rijtje te hebben staan. Hoe ik straks mijn werk en privé beter in balans breng met een veranderde belastbaarheid van mijn luchtwegen. Waar voor mij zingeving zit in de dingen die wij doen of de dingen die ik eerder deed en hoe ik daarmee inhoud ga geven aan de rest van mijn leven.

En genieten he, genieten van de omgeving en daardoor ontspannen. Zo belangrijk na twee jaar van ingewikkelde gevechten om het krijgen van de juiste zorg.

En nu, nadat ik dit geschreven heb en dit, deze blog u bereikt ga ik de bergen, die mij zo dierbaar zijn, weer in. Die éne voet voor de andere zettend, ‘lijfelijk denkend richting balans’, ontspannen en genieten (zie de foto’s). En boven, maakt niet uit waar, drink ik wat, eet ik een appeltje en dan wandel of ren ik naar beneden.

Geert

Balansen en, een betere wereld …

Is er een balans in uitrusten, ontspannen en werk en privé? En wat is dat dan?

Nou, laat ik maar eens beginnen met de eerste, uitrusten. Dat begint ‘s nachts, bij goed slapen. En uitslapen. Wat in Davos niet goed lukte, dat uitslapen, lukt nu wel. En dat ondanks het feit dat ik alleen ben. Voorheen, tijdens het voorbereiden op de operaties voelde ik mij eenzaam en nu eigenlijk niet. Nu kan ik echt van de bergen genieten en dat betekent naast uitrusten ook ontspannen.

En dus de tweede, ontspannen. Twee dagen geleden zo’n ontzettend mooie tocht gemaakt, echt geweldig. En zo ontzettend fijn om te doen, dat tourskiën. En gisteren een lange wandeling achter het appartement bergop gemaakt waarbij ik bij een alm op mijn rugzak ben gaan zitten en een afspraak had met mijn psycholoog.

Ok, gaan we door naar de derde, en … wat mij betreft de belangrijkste. Vanochtend een hele fijne vriend gesproken. Ik ben in ieder geval niet de enige die worstelt met het vinden van een balans in werk en privé. Na afloop van het telefoongesprek met hem ben ik gaan wandelen en bedacht ik mij, ‘leef, ga leven, ga dingen doen die bijdragen aan je passie, ga dingen doen die bijdragen aan een leukere en betere wereld. En vooral … LEEF!’

Ik weet het, da’s gemakkelijker gezegd dan gedaan. Je bent inmiddels wat ouder je hebt (in mijn geval) een dochter, werknemers en klanten en zomaar stoppen en iets anders gaan doen gaat natuurlijk niet. Laat staan wanneer je bijvoorbeeld vier of vijf  kinderen hebt. En toch he, ‘LEEF’! Dus, risico’s durven nemen, risico’s die te overzien zijn en plannen maken. Kijk het hoeft niet van vandaag op morgen gerealiseerd te zijn he. Neem er de tijd voor, maar … LEEF!

Ook ik was de afgelopen weken, en nu, bezig met na te denken over die balans. Over waarvoor ik op deze aardkloot sta, over zingeving. Dingen doen waar je energie van krijgt en in mijn geval waarschijnlijk ook stabiliteit. Meer stabiliteit wat mijn ziekte betreft, dat kan niet anders. Waar ik dus aan denk is hoe ik de rest van mijn werkende leven inhoud kan geven aan zingeving. Dat laatste heb ik niet van mijzelf hoor, zingeving, maar oh zo belangrijk. Ik ben er nog niet, ik weet wat ik leuk vind, ik weet waar ik aan zou willen werken om de wereld een beetje leuker of beter te maken en ik weet waar ik goed in ben. Nu alles op een rijtje krijgen en samen met Erik en Helga (en wellicht een ‘hele fijne vriend’) nadenken over de inhoud en organisatie.

Kijk, werken voor het geld, ik snap het hoor, maar ik zou iedereen graag het volgende mee willen geven: Ga iets doen waar je passie ligt, iets waarmee je een bijdrage kunt leveren aan een leukere en betere wereld, aan zingeving. Doen hoor! Ik doe mee!

Geert

Volgens mij gaat het beter.

De afgelopen paar dagen een beetje kunnen aarden in het Kaunertal. Is een beetje als thuiskomen. Bekend terrein. En in eerste instantie heel rustig aan gedaan. Een paar rustige wandelingen gemaakt en vooral veel geslapen. En uitslapen. Dat was lang geleden zeg. Ik weet ook even niet wanneer ik dat voor het laatst kon doen. Moet je nagaan. Geen maanden geleden, maar ik denk wel een jaar geleden of nog langer. Vannacht bijna 11 uur geslapen Joh. En het is heerlijk. Gewoon wakker worden wanneer jij het wilt, wanneer je uitgeslapen bent en zin hebt om op te staan. Zin hebt in een ontbijtje. Dat ontbijtje bestaat uit een klein afgebakken bruin broodje, plakje ham, een plakje kaas en een eitje.

En als ik nog een advies mag geven, nooit op één paard wedden. Ik heb in Nederland met mijn arts besproken dat ik in Zwitserland zou gaan bekijken wat er mogelijk is met betrekking tot het infuus. En op zich is het zowel in Zwitserland als in Oostenrijk gewoon mogelijk dat te krijgen. Maar … ja er zit altijd een addertje of in dit geval zorgverzekeraartje onder het gras. Want wat was het addertje? Welnu, de zorgverzekeraar gaf aan dat mijn arts in Nederland een brief moet schrijven waarin zij onderbouwd waarom ik dat infuus zou moeten krijgen. Nou meen ik dat ik dat infuus in Nederland al 14 keer gekregen heb en dus dat mijn arts daar in Nederland al een onderbouwing voor gegeven heeft aan de zorgverzekeraar in Nederland. En dan kan de verzekeraar bovendien niet aangeven wat de vergoeding is en vertelde men mij dat ik het in eerste instantie zelf moet voorschieten. Maar goed dat ik mijn arts in Nederland gevraagd heb om hetzelfde medicijn in de vorm van een injectie mee te geven om te voorkomen dat het, wanneer ik in het buitenland ben tot problemen gaat leiden. Tja, ik ben inmiddels binnen de zorg gewend om nooit op één paard te wedden. En weet u wat? Die injecties kosten bijna twee keer zoveel als een infuus. En … hier in Oostenrijk is het nota bene goedkoper dan in Nederland. Zo snapt u wel waarom het eigen risico omhoog moet. Zouden we hier niet iets van een programma over kunnen maken? Iets met ‘Geld over de balk’ of zo? Is het niet verdrietig?

Vandaag (het is nu dinsdag) echt een prachtige tourskitocht gemaakt. Ik heb er al veel gemaakt, maar hier in het Kaunertal is het werkelijk schitterend. En wat mij vooral opviel vandaag was dat mijn ademhaling heel rustig en normaal aanvoelde. Ook dat is al heel lang geleden. Omhoog was het ongeveer vier km, daarna een kopje koffie gedronken, appeltje en uiteindelijk naar beneden geskied. De piste was geweldig. Super goede sneeuw en bijna geen mens te zien. Alle ruimte, rust, lekker zonnetje, weinig wind en een temperatuur van rond 4 graden. De vooruitzichten hier zijn geweldig. De komende anderhalve week stralend weer, hier beneden een temperatuur van rond 8 á 9 graden en boven iets boven het vriespunt. Tot zover het weerbericht.

Fijne dag morgen allen!

Geert