Lieve mensen,

Dit is mijn laatste poging om niet verder weg te zakken.

Ik ben 30 jaar en werk bij de McDonald’s. Toch leef ik op straat en slaap ik waar ik kan. Ondanks dat ik werk, heb ik geen toegang tot mijn eigen inkomen.

Mijn strijd begon in 2015.
Sindsdien vecht ik tegen instanties, procedures en beslissingen die mijn leven stap voor stap hebben afgebroken.

Mijn kind is slachtoffer geworden van ernstig misbruik. Toen ik dit meldde en probeerde aandacht te vragen voor wat er was gebeurd, veranderde alles. In plaats van steun voelde ik weerstand. In plaats van bescherming voelde ik mij tegengewerkt. Ik voelde me niet geloofd.

Vanaf dat moment begon een lange periode van strijd.

Mijn kinderen werden uit huis geplaatst.
Ik werd onder bewind gesteld.
Mijn financiële vrijheid werd mij afgenomen.
En langzaam verloor ik mijn stabiliteit.

Tot op de dag van vandaag vecht ik om mijn naam, mijn rechten en mijn zelfstandigheid terug te krijgen.

Recent is mijn salaris naar een andere rekening overgemaakt zonder dat ik daar toegang toe heb. Ik werk hard, maar kan niet bij mijn eigen geld. Ik ben nu bezig met de kantonrechter om mijn financiële situatie recht te zetten.

Ik ben moe.
Maar ik geef niet op.

Er is mij veel onrecht aangedaan. De mentale en financiële schade is enorm. Toch sta ik elke dag op om te werken en te overleven.

Ik vraag jullie hulp omdat ik zonder steun niet meer vooruit kom.

Het geld zal gebruikt worden voor:

Een veilige plek om te slapen

Eten en basisbehoeften

Reiskosten naar werk en juridische afspraken

Juridische ondersteuning

Het opbouwen van een nieuwe start

Ik vraag geen medelijden.
Ik vraag een kans.

Een kans om na 10 jaar vechten eindelijk rust te vinden.
Een kans om weer op eigen benen te staan.

Als je iets kunt missen, hoe klein ook, dan helpt dat enorm.
En als je niet kunt doneren, helpt delen ook.

Dank je dat je mijn verhaal wilt horen.