Na een coma en jarenlange strijd tegen PTSS wil ik niets liever dan weer zelfstandig naar buiten durven – een hulphond kan mij daarbij helpen.

Hoi allemaal,

Mijn naam is Mariska van Woerkum. Ik ben 31 jaar en ik ben sociaal, zorgzaam, creatief en een echte dierenvriend. Vroeger werkte ik met veel plezier in de kinderopvang. Ik was altijd iemand die anderen liet lachen, grapjes maakte en positiviteit bracht in een groep.

Binnen mijn vriendengroep was ik vaak degene die uitjes organiseerde. Ik regelde alles en kreeg iedereen enthousiast. Samen mooie herinneringen maken gaf mij energie. Ik stond bekend om mijn schaterlach en mijn vrolijke karakter.

Een aantal jaar geleden veranderde mijn leven compleet. Ik raakte in coma. Daarna volgde een lang en zwaar revalidatietraject waarin ik opnieuw moest leren lopen. Alsof dat nog niet genoeg was, ontwikkelde ik (complexe) PTSS. Ik heb last van auditieve hallucinaties (stemmen horen) en dissociaties, waarbij ik de grip op de werkelijkheid kan kwijtraken.

Om hiermee te leren omgaan heb ik meerdere jaren in verschillende klinieken gezeten. Ik heb hard gevochten om weer naar huis te mogen en zelfstandig te kunnen wonen. Dat is uiteindelijk gelukt, en daar ben ik trots op. Maar de gevolgen zijn nog steeds dagelijks aanwezig.

Op dit moment durf ik niet alleen naar buiten. Een onverwachte trigger kan ervoor zorgen dat ik dissocieer. Als er dan niet op tijd wordt ingegrepen, kan dat gevaarlijk zijn en eindigt het vaak in het ziekenhuis. Daarom heb ik meerdere dagen per week begeleiding en dagbesteding. In het weekend is mijn vriend Roland bij mij, zodat er altijd iemand in de buurt is om op mij te letten.

Maar hoe dankbaar ik ook ben voor alle hulp, het voelt soms alsof ik vastzit. Even zelf een boodschap doen, spontaan bij iemand langsgaan of alleen een stukje wandelen zit er nu niet in. Ik ben afhankelijk van anderen, terwijl ik zo graag weer meer zelf wil kunnen.

Een psychische hulphond kan hierin het verschil maken. Een hulphond wordt getraind om spanningen te signaleren voordat een dissociatie optreedt. De hond kan mij waarschuwen of helpen om eruit te komen voordat het erger wordt. Daarnaast kan een hulphond steun en afleiding geven bij angst en paniek.

Met een hulphond naast me zou ik stap voor stap zelfstandiger kunnen worden. Zelf naar buiten durven. Zelf boodschappen doen. Familie en vrienden bezoeken zonder constante angst. Het zou mij niet alleen meer vrijheid geven, maar ook meer rust en vertrouwen in mijn dagelijks leven.

De training van de hulphond wordt vergoed door de gemeente via de WMO. Daar ben ik de gemeente Reusel-De Mierden, en met name Meggie die er voor heeft gevochten, ontzettend dankbaar voor. Maar alle andere kosten moet ik zelf betalen. Denk aan de aanschaf van de hond, de benodigde spullen, eten, verzorging, basis training, dierenartsbezoeken en de verzekering.

Omdat ik door mijn situatie niet kan werken, kan ik financieel nauwelijks rondkomen. Deze extra kosten kan ik simpelweg niet zelf dragen. Daarom start ik deze crowdfunding. Het opgehaalde bedrag is volledig bedoeld voor de aanschaf en verzorging van mijn toekomstige hulphond.

Zelf probeer ik ook zoveel mogelijk te sparen. Ik verzamel lege flessen bij familie en vrienden en leg het statiegeld apart voor mijn hulphond. Ik doe wat ik kan, maar zonder hulp red ik het niet.

Daarom vraag ik jouw hulp.

Elke bijdrage, groot of klein, brengt mij dichter bij mijn doel: weer meer regie over mijn eigen leven. Niet alleen overleven, maar weer echt kunnen leven.

Wil je mij helpen om samen met een trouwe viervoeter een nieuwe stap richting zelfstandigheid te zetten?

Dankjewel voor het lezen, delen en steunen ❤️

Liefs,
Mariska