Het gaat slechter dan ooit met Cuba. Het tropisch eiland dat me raakte omwille van de gastvrijheid, de warme cultuur en de Cubaanse salsa. Deze keer kon ik echter minder genieten van de normaal zo aanwezige “Cubaanse alegria”. Zelfs de levendige muziek ontbrak in het straatbeeld. Er was een verdachte kalmte en stilte. De mensen overleven. 

90% van het eiland heeft slechts een 4-tal uur elektriciteit en water ter beschikking. Om nog niet te spreken van de vele virussen die er rondgaan en de gezondheidszorg die tekortschiet. Er is een tekort aan medicatie en behandelingen. Huizen storten in. Mijn laatste reis naar Cuba in januari 2026 heeft de rauwe realiteit doen binnenkomen. Ik wist al dat er armoede was, maar de toestand is toch enorm verslechterd in een paar maanden tijd. Onder invloed van Trump en de beperking van olie-toevoer naar Cuba is er nog een groter tekort aan olie. Elke Cubaan geeft dit toe dat het systeem aan het imploderen is. Het schrikt zelfs de toeristen af. Zo sprak ik een toerist uit Barbados die openlijk zei: “hier kom ik nooit meer naartoe”. Zelfs de Cuba kenners geven het op. Het toerisme is enorm gedaald. De armoede is extreem en de mensen kunnen nauwelijks eten, laat staan sparen voor een toekomst. Deze context beïnvloedt elke Cubaan, maar het verhaal van Mario heeft mij toch persoonlijk geraakt. 

Mario leeft in klein appartement in Havana dat hij deelt met zijn ouders, zijn zus en haar partner en zijn neefje (6 mensen). Het huis is echter te klein geworden. Te klein omdat het maar 3 kleine slaapkamers heeft. Te klein omdat de ouders gescheiden zijn maar de vader de moeder niet op straat kan zetten (ze heeft geen middelen voor een eigen huis). Mario is een 26-jarige jongeman die geen eigen slaapkamer heeft: hij slaapt vaak in het bed van de moeder ofwel op de zetel. De zetel is allesbehalve comfortabel met metalen veren die in je lichaam drukken, maar daar lijkt hij niet over te klagen. Met een groot verantwoordelijkheidsgevoel hoopt hij echter ooit een huis te kunnen kopen voor zijn moeder, zodat de familiale spanning ook kan minderen en er meer ruimte is voor elk persoon om te leven. Mario werkt zich dagelijks uit de naad om een loon van amper 2000 pesos (5 euro) per dag te ontvangen. Net genoeg voor een warme toeristische maaltijd in Havana. Hij gaf zijn vorige job in het ziekenhuis op, omdat het te weinig verdient en werkt nu voltijds in de horeca in een bar in het centrum van Havana. Net zoals elke cubaan vindt hij het jammer dat hij zijn talenten (het repareren van  de meest complexe elektrische medische instrumenten in het ziekenhuis) en zijn diploma niet kan inzetten wegens een te laag loon. Met zweet op het gezicht zie ik Mario cocktails bereiden voor de toeristen in El Dandy, telkens met een glimlach op het gezicht. Een werkdag van soms 16 uur op zijn voeten staan. De menselijkheid is ver te zoeken. 

Het besef dat dit sparen voor een huis allicht een levenswerk is en zelfs dan weinig realistisch is, heeft me tot actie laten komen. Het zou de levenskwaliteit van een volledige cubaanse familie enorm verhogen. 3000 euro lijkt me dan ook een realistisch doel voor Europeaanse normen, zeker wanneer we samen een kleine bijdrage kunnen doen en ik dit niet alleen hoef te dragen. Het is mijn keuze om Mario te helpen hierin en elke kleine bijdrage betekent enorm veel voor ons! 

Alvast bedankt voor het lezen en contacteer me gerust voor meer info of een kort gesprek.

Dikke knuffel, 

Manon