Weet niet waar te beginnen, alleen dat ik dacht dit overkomt ons niet.

Zal starten met ons even voor te stellen. Wij blijven anoniem (niet dat we dit zelf willen maar omdat het niet anders kan helaas 😔).

Ik ben een alleenstaande mama met de volledige zorg voor mijn dochter sedert bijna 10 jaar.

Wij hebben altijd samen onze plan getrokken. Ik werk keihard om de dagelijkse nodige dingen te kunnen doen en geven. Heb 2 jobs om rond te komen.  Dochter studeert en werkt ook zelf voor  haar studies.

Echter is er een schaduwkant.

Na jarenlange mishandeling van zowel dochter als mezelf heb ik de stap gezet te vertrekken met schrik maar voor ons welzijn en vooral van mijn dochter.

Het was niet makkelijk, dit wist ik, maar het moest.

Financieel zwarte sneeuw gezien maar het altijd weten te redden en in ons opzicht nooit iets te kort gehad.  Zelf heb ik een full time job en daarnaast doe ik een flexi om rond te komen. Maar dit is het leven zoals het helaas de dag van vandaag is.

In de scheidingsperiode een traject van maar liefst 8 jaar rechtbank doorlopen met gerechtelijke psychologen, …

Dit was financieel heel zwaar (advocatenkosten o.a.) maar goed, werken en het lukte wel.

Wat erger was is dat mijn dochter hier psychologisch ook van afzag.

Hierdoor was ze wat introverter en ra ra  eerste middelbaar werd ze gepest:  zowel fysisch als psychisch.

Dit kwam er nu nog bij.

Ook dit doorworstelt, we waren er voor elkaar en ze had een goede vriendin waar ze kon op steunen.

Waar ik dacht dat alles wel aan de beterhand was was dit blijkbaar helemaal niet zo.

Ik voel me zeker dom en blind maar zag het te laat.

Ze studeert nu verder, wilde dit doen. Echter dient ze zelf een studentenjob te doen om dit te bekostigen want ik kan dit helaas niet. Ze zit niet op kot.

Echter zag ik dat deze studies heel veel druk op haar legde. Ze wilde het te goed doen. Als ik er haar over aansprak zei ze dat ze alles onder controle had. Ik geloofde haar maar het is het woord controle dat net alles verziekt.

We zijn een paar maanden verder en zag haar in haar ondergoed en begon spontaan te wenen.

Ze is net een skelet. Hoe kon ze dat voor mij verborgen houden ?

Ze is groot en nooit zwaar geweest. Sport ook veel dus was altijd met haar voeding bezig, gezond eten.

ze heeft deze ziekte dan ook niet met het doel van vermageren of schoonheidsbeeld gekregen maar wel omdat dit iets is dat zij kon controleren.

Hoe kan je dit met kleding verbergen.

In haar gezicht was het nog niet echt zichtbaar behalve dat ik dikwijls zei dat ze wit zag en precies ziek. Ook daar altijd een gepast antwoord.

Voel me echt super super schuldig dat het zover is gekomen.

Was wel verbaast dat ze alles vertelde, dat ze bv op de frietjes of pizza avond haar eten uitkotste.

Gezond eten niet.

Ze was heel obsessief bezig met haar aantal calorieën enzo enzo

Ze ziet het in en wilt hulp.

Rondgebeld, dokters, … maar ellenlange wachtlijsten om nog maar een gesprek te hebben.

Ik kan haar niet alleen laten, ze heeft me nodig. De momenten dat ze al eens naar school gaat ga ik naar het werk maar ik kan niet veel meer doen. Ben er met mijn hoofd niet bij en er is geen begrip op het werk. (Dit verhaal schrijven is heel zwaar en met tranen)

Zo is het één vicieuze cirkel.

Ik werk minder dus verdien minder want werk op commissie. Flexi kan ik momenteel niet doen.

Ik tracht alternatieve dingen voor haar te doen maar niets wordt terugbetaald.

Zitten in een zwart dal en vraag hulp.

Als de financiële last zou wegvallen zou dit al een pak schelen dat er daar geen energie dient naar toe te gaan en ze hulp kan krijgen.

Ik weet dat het moeilijke tijden zijn, en schaam me dan ook dood dit op deze manier te vragen.

Maar besef meer dan ooit als je geen uitweg meer ziet dan probeer je elke weg.

De foto is fictief maar is gelijkaardig met de realiteit.

We blijven anoniem omdat mijn dochter hier gezien de omstandigheden niet mee naar buiten wenst te komen. Schrik o.a. om opnieuw te worden gepest.

Sorry voor het lange verhaal (is uiteraard maar in een notendop)

Dank om dit te lezen