Mijn naam is Sem, 44 jaar en ben gediagnosticeerd met (complexe) PTSS en FNS waarvoor ik al meerdere jaren bij de gespecialiseerde GGZ in behandeling ben. Daarnaast heb ik autisme wat mijn leven erg complex en mijn wereld erg klein maakt door vermijdingsgedrag. Doordat ik samen met mijn man de zorg heb voor twee opgroeiende pubers is het heel erg moeilijk om mezelf staande te houden in dit leven. Ik zal eerlijk bekennen dat ik met regelmaat suïcidale gedachten heb en ook een poging heb gedaan. Dit kwam niet alleen door de geestelijke uitdagingen, maar ook door de chronische lichamelijke beperkingen van de Bechterew, Fibromyalgie en Erytromelagie. Ik probeer een weg te vinden om te leven met chronische pijn en chronische vermoeidheid. Door mijn beperkingen ben ik ADL afhankelijk en dat vind ik verschrikkelijk. 

Ooit begon ik mijn werkzame leven als verpleegkundige op de hartbewaking en nu ben ik zelf compleet afhankelijk van zorg en dat doet me pijn. Pijn van verdriet dat ik niet meer kan doen wat ik wil omdat mijn lichaam op is. Elke dag veel medicatie gebruiken om de pijn dragelijk te houden en de gevolgen van PTSS te dempen. Van jongs af aan ben ik een dierenliefhebber en voordat ik volledig afgekeurd ben heb ik nog als vrijwilliger wat willen betekenen bij een vogel en wildopvang. Maar helaas na 7 keer moest is stoppen omdat mijn lijf het niet aankon.

Nu slijt ik mijn dagen in bed en heb de mogelijkheden van een hulphond doorgenomen met de WMO consulent. Hier voelde ik weer eventjes dat ik leef zonder al die mentale en fysieke uitdagingen. Een hulphond die mij weer een stukje regie geeft in mijn leven, dat ik meer uit bed kan en er meer voor mijn opgroeiende pubers kan zijn. Maar vanwege mijn psychische en somatische aandoeningen heb ik een opgeleide hond nodig en die kosten terecht veel geld. Want ze hebben een hele lange training achter de rug voordat ze geplaatst worden. Wanneer je volledig afgekeurd bent heb je dat geld niet zomaar even liggen. Dus ga ik nu voor mij iets heel spannends doen en iets wat ik nooit eerder heb gedaan: ik ga mensen om hulp vragen. Ik vind het al zo moeilijk dat ik niet meer zelfstandig ben en nu moet (en wil) ik ook de stap zetten om een hulphond te krijgen die mijn, en daarbij het leven van mijn gezin, verdraagzamer maakt. Dus stap ik over de hele grote drempel heen en vraag ik u om een bijdrage, om uiteindelijk mijn hulphond te kunnen realiseren.

Mag ik u alvast ontzettend bedanken dat u de moeite heeft genomen om mijn verhaal te lezen en als u doneert, ontzettend bedankt!