Dit is misschien het moeilijkste stuk om te schrijven.

We beseffen heel goed dat er mensen zijn met veel meer miserie dan wij. Mensen die ziek zijn, alles verloren hebben, of geen vangnet hebben. In vergelijking daarmee lijkt onze vraag klein — en precies daarom voelt het zo ongemakkelijk om hier hulp te vragen.

Mijn partner en ik zijn beiden zelfstandig werkzaam in de zorg. We werken meer dan voltijds en doen dat met overtuiging. We komen rond, we sparen zelfs elke maand. We klagen niet over luxe of tekorten.

Maar wat steeds duidelijker wordt, is dit:

als je nooit erft, nooit hulp krijgt van ouders, en alles zelf moet dragen, dan is het bijna onmogelijk om minder te werken zonder jezelf uit te putten.

Wij merken dat elke euro die binnenkomt, gekocht wordt met tijd en energie. Tijd die we niet doorbrengen met ons gezin. Energie die tegen de avond op is.

Onze zoon is 4 jaar.

En dit zijn jaren die niet terugkomen.

We merken dat we vaak moe thuiskomen, met ons hoofd nog bij werk, terwijl hij gewoon ouders nodig heeft die écht aanwezig zijn. Eén dag per week minder werken zou voor ons al een wereld van verschil maken — meer rust, minder mentale druk, en meer echte tijd samen.

Als zelfstandigen betekent minder werken ook minder inkomen. Met een tijdelijke financiële buffer van €40.000 kunnen we die keuze maken zonder onmiddellijke stress.

Het voelt wrang om dit te vragen, zeker als we zien hoe gemakkelijk geld soms naar influencers of oppervlakkige projecten gaat. Maar als dát kan, dan willen wij — met knikkende knieën — ook één keer iets proberen. Niet voor luxe, maar voor tijd met ons kind.

We weten dat dit geen klassiek goed doel is.

En we begrijpen het volledig als je hier niets mee kan.

Maar als je wél voelt dat ook hardwerkende mensen zonder startkapitaal soms vastlopen, dan betekent elke bijdrage — hoe klein ook — meer dan we kunnen uitleggen.

Dank je wel om dit te lezen. ❤️

Alleen al dat voelt al als gehoord worden.

moest dit vragen niet mogen, of hier niet thuishoren, dan alle begrip hiervoor.