Kunnen woningcorporaties dan altijd hun gang maar gaan?

Beste mensen,

Ik ben Anneke Bruinsma 59 jaar, alleenstaand en 26 jaar geleden volledig arbeidsongeschikt verklaard. Al ruim 40 jaar lijd ik aan een zware vorm van endometriose, een chronische ziekte, en heb in de loop der jaren diverse operaties ondergaan. Mede door de vele behandelingen is er ook schade ontstaan aan mijn ruggenwervels en longen. Dagelijkse activiteiten kosten mij enorm veel energie en pijnvrij ben ik nooit. Door beschadiging van mijn ruggenmerg heb ik bovendien last van gevoelloosheid in mijn rechterbeen en evenwichtsstoornissen.  Momenteel woon ik nog in een eengezinswoning maar deze is niet langer geschikt voor mij.

In april dit jaar overleed mijn lieve moeder, mijn steun en toeverlaat. Meer dan achttien jaar kwam ik dagelijks bij haar over de vloer; we zorgden over en weer voor elkaar. Of zoals we altijd gekscherend zeiden: “De manke past op de blinde.” Haar gelijkvloerse appartement in Kootstertille, dat zij huurde van Stichting Woningbouw Achtkarspelen (SWA) in het Friese Buitenpost, was voor mij een verademing. Door mijn lichamelijke beperkingen ervoer ik daar dagelijks hoeveel verschil een gelijkvloerse en gemakkelijk te onderhouden woning voor mij maakt. In tegenstelling tot mijn eigen woning kon ik mij daar veel gemakkelijker redden.

Toen mijn moeder ongeneeslijk ziek werd en naar een hospice moest, sprak zij een duidelijke wens uit: “Wat zou het mooi zijn, Anneke, dat jij mijn appartement kunt betrekken.” Zij zag al jaren dat mijn  woning in Buitenpost steeds minder geschikt voor mij werd en dat het mij steeds meer moeite kostte om mij daar zelfstandig te redden. De trappen, het onderhoud van huis en tuin en alles wat het wonen in een eengezinswoning vraagt, werden steeds meer een probleem. Haar gelijkvloerse appartement bood juist wat ik nodig heb en zou voor mij een passende en toekomstbestendige oplossing zijn.

Ik sta al ruim achttien jaar ingeschreven bij SWA als woningzoekende en ben daar geregistreerd  met ‘medische redenen'. Zowel voor als na het overlijden van mijn moeder heb ik SWA gevraagd om mijn  medische en persoonlijke omstandigheden te beoordelen en maatwerk toe te passen. Juist omdat dit gelijkvloerse appartement aansluit bij mijn beperkingen en ik uit jarenlange ervaring weet dat ik mij hier veel beter kan redden, heb ik hen gevraagd het appartement aan mij te verhuren.

Echter tot mijn grote verbazing weigert SWA categorisch om maatwerk toe te passen, de hardheidsclausule te gebruiken of mij als huurder te erkennen. In plaats daarvan blijven ze vasthouden aan de eis dat ik het appartement ontruim. Over deze onredelijke handelswijze heb ik een klacht voorgelegd aan de onafhankelijke klachtencommissie, maar tot op de dag van vandaag heb ik taal noch teken vernomen. Daarnaast zijn er op de openbare weg door medewerkers gevoelige details uit mijn dossier met derden gedeeld.

Omdat men mijn omstandigheden niet wil beoordelen en mijn verzoek om maatwerk, ondanks de wettelijke verplichting om bijzondere omstandigheden zorgvuldig mee te wegen,  blijft weigeren, ben ik genoodzaakt juridische hulp in te schakelen.

Een woningcorporatie beschikt over financiële middelen en juridische ondersteuning om een procedure te voeren. Als individuele burger sta je direct met 1-0 achter. De kosten voor mijn juridische bijstand lopen inmiddels snel op, en een gang naar de rechter kan ik alleen niet financieren. Mijn portemonnee mag er toch niet voor zorgen dat ik mijn recht misloop?

Maar met deze procedure vecht ik niet alleen voor mezelf. Ik hoop hiermee ook een vuist te maken voor de vele anderen die in een vergelijkbare situatie machteloos en zonder geld tegenover een woningcorporatie staan.

Via Steunactie vraag ik daarom om financiële steun. Een bijdrage van enkele tientjes zou al fantastisch zijn, iedere euro is welkom.

Bij voorbaat dank voor je bijdrage!