Opa kreeg al op zijn 60ste de eerste symptomen van Parkinson. Hij werd steeds vergeetachtiger en zijn handen trilden bijna non-stop. 

De eerste jaren viel het nog mee, maar enkele jaren later overleed oma onverwachts. Hij moest alleen verder in huis. Dan begon de impact pas, hij dwaalde geregeld in het midden van de nacht op straat, liet het fornuis aanstaan of vergat de namen van zijn kleinkinderen. 
 

We hebben dus in levende lijven ondervonden wat het is om met deze vreselijke ziekte te moeten leven. en we vinden dat er nog veel te weinig onderzoek naar wordt gedaan. Daarom hebben we op zijn begrafenis ook geen bloemen gevraagd, maar donaties voor onderzoek. En ook bij deze willen we hier graag mee verder gaan. 
 

Elke euro is goud waard! Alvast heel erg bedankt voor jullie steun.

Groetjes Hans