Na al wat stormen te hebben doorgemaakt, besef ik maar al te goed dat we soms alles alleen proberen te verwerken en mee te dragen, maar hulp vragen en/of krijgen meestal heel wat verlichting kan bieden.

Na een heftig jaar 2025 hoop ik dat 2026, één van de beste jaren van mijn leven mag worden, maar ook voor vele anderen. Ieder huisje heeft zijn kruisje, zoals we zeggen.

Ik, vanessa, 37 jaar, alleenstaande mama van 2 topkinderen ben op 11 Mei 2025 binnengebracht met de ambulance op de spoedafdeling na een aanhoudende hoest van 5 weken, meerdere bezoeken aan de huisarts gebracht maar er telkens geen alarmerende signalen waren. Bij aankomst bleek ik een dubbele longontsteking, septische shock, nierfalen enz te hebben. Het waren dus een kwestie van uren vooraleer mijn lichaam het ging begeven. Na 2u onderzoeken hebben ze besloten mij in een kunstmatige coma te brengen omdat mijn lichaam het niet alleen zou redden. Op dag 5 besloten ze het laatste redmiddel te proberen en dit was mij aan de ECMO, hart-longmachine, te plaatsen. Ikzelf deed niets, mijn lichaam werd dus in leven gehouden dankzij de vele machines. Ik heb talloze operaties en vele complicaties gehad. Na een gesprek met UZ Leuven werd beslist dat de ECMO machine zo vlug mogelijk gestopt moest worden vanwege de acute situatie waarin ik mij bevondt en een overplaatsing of transplantatie geen mogelijkheid meer was. Ik werd losgekoppeld van de ECMO en de sedatie werd verminderd, de artsen gaven mij een laatste kans om mijn eigen lichaam enig teken van zelfstandig leven te vertonen anders had ik dit verhaal niet kunnen delen met jullie. Mijn leven heeft meerdere malen aan een zijden draadje gehangen en toch ben ik uiteindelijk wakker geraakt. Maar hoe? Je ogen openen, niet weten waar je bent, niet kunnen spreken, niet kunnen bewegen, huilende dierbaren rond je bed zien.. het is iets wat je hoopt nooit mee te maken. Dag per dag vocht ik, al sta je er op dit moment niet bij stil, want zelfs nadenken lijk je niet meer te kunnen. De vele gevoelens van angst, vermoeidheid, verdriet en zoveel meer nemen het helemaal over.

Na 31 dagen coma, 45 dagen op intensieve zorgen werd ik overgeplaatst voor enkele intense weken op de dienst revalidatie. Daar leer je letterlijk stap per stap alles terug aan. Bij thuiskomt ben je ergens blij en opgelucht, maar de vele confronterende dagdagelijkse simpele dingen lijken ineens zo zwaar en moeilijk. Daarboven begin je pas echt te beseffen wat er nu werkelijk gebeurd is. En dat zorgt voor een heel moeilijk en zwaar mentaal traject. De dagen passeren, de wereld draait door, terwijl jij blijft vast steken aan hoe je leven ervoor eigenlijk was. Het inkomstenverlies, alle medicatie, psychische hulp, elk onderzoek, elke consultatie en veel meer dan dit komt er ook nog eens allemaal bij waardoor de moed je soms helemaal in de schoenen zakt..

Bij deze heb ik besloten een actie op te starten met als doel mezelf terug te vinden en van deze grote gebeurtenis ook iets te kunnen betekenen voor anderen. Mentale gezondheid is zo belangrijk dat niemand zich ooit verloren mag voelen. 

Ikzelf heb enorm veel gehad en nog steeds aan IC connect. Een nederlandse organisatie die vooral de nadruk legt op wat na een opname op intensieve zorgen, al dan niet gepaard  met coma enz. Ondertussen heb ik verder contact met hun om ook dit in België te kunnen opstarten. Waarin ik als vrijwilligerster/ervaringspatiënt mijn volledig verhaal zal vertellen en daar ex patiënten mee vooruit wil helpen..

Vanessa 🫶