Een jonge mama krijgt op haar 27 jaar gezondheidsproblemen die op enkele jaren tijd zo erg geworden zijn dat haar lichaam klaar was om op te geven. Zij echter niet! Ook haar dokter stond klaar om het briefje voor invaliditeit klaar te maken… op 29 jaar na ondertussen meer dan 10 operaties verder, weigert ze dit te accepteren en zoekt een oplossing. 

Studeren! Dat ging haar uitweg zijn. Nooit middelbaar afgemaakt begon de droom gelijk groot…niet zomaar haar middelbaar diploma wou ze halen, maar een bachelor! Ze wou het voorbeeld geven aan haar zoon waarom studeren zo belangrijk was in de hoop dat hij nooit dat zelfde pad zou bewandelen als haar. Werk vinden in een maatschappij als alleenstaande mama zonder diploma en met een falende gezondheid waren de opties helaas bijna onbestaande… 

Niemand stond te wachten op iemand die elke paar maand onder het mes lag en altijd afzag van de pijn… maar vastbesloten dat ze was begon ze haar reis naar die bachelor. 3 jaar in haar schoolperiode ging haar lichaam mee op in de vreugde van de wending die haar leven had genomen. Haar ziekte, die voordien met medicatie niet onder controle te krijgen was, bleek zienderogen te verbeteren. 

Toen ze startte op de hoge school had ze net haar diploma middelbaar onderwijs behaald. Ze wou de bacheloropleiding in voltijds dagonderwijs doen en vroeg hiervoor een vrijstelling aan bij VDAB, maar die werd geweigerd. Met de reden dat ze net een diploma had behaald en dat ze daar maar werk mee moest zoeken. Ze kon zonder dit diploma ook nooit starten op de hoge school en ze ging dus ook niet akkoord met deze uitleg. Ze tekende bezwaar aan. 

Dit was het begin van een lange juridische strijd…. 

Ze had uiteindelijk haar hele leven omgegooid en dat van haar zoon. Ze was 70 km verder, van iedereen die ze kende, verhuist om deze opleiding te kunnen doen, dus ze nam geen genoegen met een nee. 

Een 5 tal maand na de weigering om naar school te mogen gaan, zetten ze haar uitkering stop. Ze stapt hierop naar OCMW die haar steunen in het pad dat ze wil nemen en kan tijdens de rechtszaak ondertussen toch verder studeren met een leefloon. Op het einde van haar eerste jaar geeft de rechtbank haar gelijk, maar VDAB tekent beroep aan tegen deze beslissing. 

Natuurlijk breekt op die moment corona uit waardoor ze pas op het einde van haar 2e jaar in hoger beroep verliest en ondertussen zwanger is. OCMW is bereid haar te blijven steunen tijdens haar bacheloropleiding. 

Ze behaalt haar bachelor, settelt haar een jaar later in haar eigen huisje, met een leuke baan, maar het is een woning met een slecht EPC, waardoor ze er nog een flexijob bovenop neemt en naar de bank stapt om wat extra te lenen om haar dak en ramen te laten vervangen. 

Na wat offertes te vergelijken en proberen voorzichtig te zijn om niet de goedkoopste aannemer te kiezen, maakt ze uiteindelijk een keuze en de werken kunnen starten. Het dak ging vlot, maar toen kwamen de ramen en deuren… 

Sindsdien stijgt het boven haar hoofd, want de offerte is ondertussen bijna 10 maand oud en de ramen zijn ondertussen wel geplaatst, maar het is een waslijst aan zowel estetische als structurele als stabiliteitsfouten  of dingen die nog ontbreken die gaande zijn. Ook zonder haar goedkeuren een draagbalk voor 40% weggekapt om een raam te laten passen en openingen tussen gevel en profiel van 3 cm die vol siliconen gespoten zonder voorgaande cementvoeg overal weg te slijpen enz… haar volgende stap is nu de rechtbank,  waardoor ze blijft zitten zonder afgewerkte ramen die in deze natte periode voor heel wat bijkomende schade zullen zorgen. 

Er is nog heel wat nodig voor zij terug de ademruimte krijgt die ze zo hard verdiend… 

Wie is er bereid om haar te helpen om haar last wat lichter te maken? 

Daarbovenop kreeg ze enkele maanden terug een vonnis binnen van RVA die de zaak van 7 jaar terug op de rol had laten zetten, zonder dat ze op de hoogte moest zijn, om het vonnis van hoger beroep door te trekken naar de uitkering die ze destijds kreeg, terug te eisen. Nu heeft ze nog een afbetalingsplan moeten aangaan met RVA om een 6000€ terug te betalen van een uitkering die ze kreeg 7 jaar terug. 

Als ze nooit de stap had genomen om terug naar school te gaan en had geluisterd naar haar dokter zat ze ondertussen al 10 jaar op invaliditeit en had ze haar leven lang een uitkering gekregen. Toch… iemand dat haar hele leven omgooit om een betere toekomst te hebben en nooit nog op een uitkering te vallen…wordt gestraft… 

Make it make sense… 

Voor haar lichaam haar weer in de steek dreigt te laten of ze zelf de handdoek in de ring gooit, hoop ik haar wat verlichting te kunnen geven door het financiële plaatje weg te nemen. 

Niemand verdient het om door zo een storm alleen te lopen. Wij kunnen dit allemaal wat draaglijker maken…