Ik ben 51 jaar en heb een dochter van 15 jaar die op dit moment niet bij mij woont. Ik ben 3 jaar getrouwd. 

Een jaar geleden ben ik door een Post Traumatische Stress Stoornis psychisch in de problemen gekomen en is mijn partner vertrokken. Ik ben daarna in ernstige financiële problemen gekomen. Ik heb hulp gezocht voor mijn financiële  en psychische problemen en heb heel hard gewerkt  aan mijn herstel. Een paar maanden  geleden heb ik contact gezocht  met mijn partner om een echtscheiding in te zetten. Hoewel hij hier in eerste instantie aan mee wilde werken en er zelfs sprake leek te zijn van herstel van de relatie, is hij vertrokken zonder adres, telefoonnummer of dat hij ergens nog op reageert.

Ik loop op dit moment tegen een muur van bureaucratie aan. Ik heb geen recht op een bijdrage van aan advocaatkosten omdat mijn gezamenlijke inkomsten te hoog is. Ook het juridische loket of sociaal raadslieden is daardoor geen optie. Ook kan ik niet in de schuldsanering zolang ik nog getrouwd ben.

Ik heb een echtscheidingsadvocaat maar die kan alleen maar verder werken als ik haar weer betaal. De volgende stappen zullen zijn dat een gerechtsdeurwaarder mijn partner gaat opzoeken via officiële wegen middels een gerechtelijke procedure.

Op dit moment ben ik volledig afhankelijk van giften van anderen om rond te komen. Mijn dochter wil heel graag bij mij wonen maar ik heb letterlijk het geld niet om haar eten te geven. Zelf ben ik aan huis gekluisterd omdat ik geen geld heb om te reizen en moet ik zelfs een noodzakelijke operatie uitstellen door deze echtscheiding. Door de financiële situatie dreig ik nu dakloos te worden. 

Ik vind het vreselijk om hulp te vragen maar mijn maatschappelijk werkers en ik hebben echt alle wegen bewandeld om mijn partner te vinden en om geld te zoeken om te scheiden. Het geld wat ik verzamel ik echt alleen om de advocaat kosten te betalen. Mocht er geld overblijven doneer ik dat aan een stichting die zich inzet tegen femicide en of emancipatie.