Steun voor Luc en Tom, papa en broer van Laurens.

Met immens verdriet delen wij het verhaal van Laurens Strubbe (29) uit Brugge. Laurens was treinbestuurder, een job die hij met hart en ziel uitoefende. Hij was gepassioneerd, plichtsbewust en fier op wat hij deed. Wat te weinig mensen beseffen, is dat treinbestuurders regelmatig geconfronteerd worden met dodelijke aanrijdingen — gebeurtenissen die een diepe psychologische impact nalaten.

Laurens maakte dit verschillende keren mee.

Na die aanrijdingen bleef hij achter met beelden die hem niet meer loslieten. Schuldgevoelens. Het gezicht van het slachtoffer dat telkens opnieuw voor hem verscheen. Toch moest hij blijven doorgaan. De dag na de laatste aanrijding reed hij opnieuw hetzelfde traject, eerst met begeleiding, daarna weer alleen. Psychologische hulp was niet verplicht. Tijd om te verwerken kreeg hij nauwelijks.

Naar de buitenwereld toe leek Laurens sterk. In stilte ging hij kapot. Laurens kon het mentale gewicht van wat hij had meegemaakt niet langer dragen.

In december vorig jaar stapte Laurens uit het leven. Zijn familie is ervan overtuigd dat dit geen onvermijdelijk drama was. Met voldoende en verplichte psychologische begeleiding had Laurens er vandaag misschien nog geweest.

Zijn papa Luc en broer Tom blijven achter met een onmetelijk verlies. Zij verloren niet alleen hun zoon en broer — zij verloren ook hun houvast, veiligheid en toekomstzekerheid en worden zo ook geconfronteerd met de keiharde realiteit.

Wanneer iemand een geliefde verliest door zelfdoding, blijft er een leegte achter die nooit volledig te vullen is. Maar vaak komt daar nog iets bij: financiële onzekerheid. Nabestaanden worden in veel gevallen geconfronteerd met onverwachte kosten en een gebrek aan steun, terwijl zij niet verantwoordelijk zijn voor de keuzes van hun dierbare. Deze situatie heeft verstrekkende gevolgen voor Luc en Tom: het belemmert hun rouwproces, zet hun onder druk en legt een zware last op schouders die al gebukt gaan onder verdriet.

Er is geen vangnet. Alles wat ze hadden, zijn ze door deze omstandigheden kwijtgeraakt. Onder andere hun huis dreigt verloren te gaan. Tegelijk nemen zij de zware rol op zich om Laurens’ verhaal te blijven vertellen en te strijden voor verandering, zodat andere treinbestuurders niet hetzelfde lot ondergaan. Zij hopen dat Laurens’ verhaal niet voor niets is geweest. Dat er meer aandacht komt voor verplichte en structurele psychologische begeleiding voor mensen die in zulke zware beroepen werken, zodat andere families dit nooit hoeven mee te maken.

Deze crowdfunding is er om Luc en Tom opnieuw ademruimte te geven en hen een vangnet te bieden. Luc en Tom moeten elke dag verder, terwijl hun leven plots volledig is ingestort.
Om hen te helpen een leefbaar leven op te bouwen na dit drama, zonder de constante angst om alles te verliezen. Om te rouwen, te herstellen en hun stem te laten horen.

Elke bijdrage helpt hen:

• Opnieuw financiële ademruimte te geven,

• De kracht te vinden om verder te leven,

• Om te blijven ijveren voor betere bescherming en verplichte nazorg voor mensen in zulke zware beroepen.

Deze actie is méér dan financiële steun alleen. Ze is ook een signaal.

👉 ​Psychologische begeleiding na dodelijke incidenten mag geen vrijblijvende keuze zijn.

👉 ​Niemand zou alleen gelaten mogen worden met zulke trauma’s.

👉​ Laurens’ dood mag niet gereduceerd worden tot “pech”.

Elke bijdrage is een daad van solidariteit. Elke gedeelde boodschap ook.
Een erkenning van wat Laurens heeft moeten dragen. En een stap richting een systeem dat mensen beter beschermt.

Voor Luc. Voor Tom.
Voor Laurens.
En voor de treinbegeleiders en wie nog elke dag achter de stuurcabine zit. 🤍

Elke vorm van steun betekent: jullie staan er niet alleen voor.

Samen kunnen we ervoor zorgen dat wie achterblijft, niet nog meer verliezen lijdt.

Steun dit initiatief en geef nabestaanden een beetje ademruimte in een van de moeilijkste periodes van hun leven.

Dank je wel voor jullie medeleven, solidariteit en menselijkheid.