Lieve mensen, hier dan eindelijk weer een update over Carltons zeilavontuur. 

Na de valse start van begin dit jaar heeft Carlton niet stilgezeten. De reis mag dan anders zijn gegaan dan gehoopt, het is niet voor niets geweest. Hij heeft de boot nog beter leren kennen en er zijn nog wat dingen boven water gekomen die moesten worden aangepakt. Dus tussen zijn werk en de chemokuren door heeft Carlton hard gewerkt om een tweede poging te kunnen wagen en het goede nieuws is: de eerste etappe naar Gran Canaria, het startpunt van de Atlantische oversteek is volbracht! Op 1 augustus zijn we vertrokken uit Vlissingen en op 20 augustus legden we aan in de haven van Las Palmas na een reis van zo’n 1950 zeemijl (ruim 3000 km). Via Fallmouth (Zuid Engeland) staken we de Golf van Biskaje over naar A Coruna aan de noordkust van Spanje, begeleid door dolfijnen die steeds met de boot meezwemmen alsof ze willen spelen met de boot. We voeren ’s nachts onder de maan en de sterren, de zee verlicht door zeevonk, fluorescerende algen die een prachtig spoor van kleine lichtjes achterlaten. Na A Coruna wachtte het langste stuk; naar Funchal, Madeira, vijf dagen en vier nachten varen. We zagen de zonsverduistering vanaf zee en waren vier dagen lang omringd door water, zonder land in zicht. Tot we in de vroege ochtend Madeira zagen opdoemen aan de horizon. De douche in de fantastisch uitgeruste haven van Funchal was misschien wel de lekkerste ooit. We bleven twee dagen op Madera en daarna was het nog maar drie dagen varen naar de eindbestemming: Las Palmas, de hoofdstad van Gran Canaria. In november is het dan tijd voor de oversteek als deelnemer van ARC: In november is het dan tijd voor de oversteek als onderdeel van de ARC vloot: https://worldcruising.com/events/arc/arc-2026

Het was eigenlijk de bedoeling dat Carlton hier tot die tijd zou blijven, maar helaas zijn er toch nieuwe behandelingen nodig, dus laat hij de boot voor nu achter in de veilige haven van Las Palmas om over twee maanden hopelijk weer terug te gaan.

Heel veel dank opnieuw aan iedereen voor het mogelijk maken van deze wens en voor alle reacties en lieve berichten!

En dan natuurlijk nog het verslag in Carltons eigen woorden:

Nou lieve mensen,

Daar ben ik dan weer met een hele nieuwe update. Voor de oplettende toeschouwers niets nieuws, maar voor zij die die het even ontgaan is. We zijn in Las Palmas aangekomen!

En nu na een krat ankerbiertjes wordt het wel eens tijd om het een en ander te delen wat betreft het reilen en zeilen van deze reis. Deze keer met vriendin Monique, mijn kleine neefje -die opeens niet meer zo klein is - Tim en een ouwe zeebonk die niet bij naam genoemd wil worden A-tje. A-tje ging deze zomer met pensioen en heeft aangeboden om mee te gaan tot Gran Canaria en zag het als een missie voordat hij echt met pensioen kon. Hij nam z’n taak heel serieus en zodoende zijn we in 19 dagen van Vlissingen naar Las Palmas gevaren. 12 dagen varen en 7 dagen van bijkomen en lekker eten.

Uiteraard ging niet alles zonder slag of stoot maar deze keer niet zo desastreus als de vorige en lekker in m’n korte broek. In totaal hebben we 1 dag regen gehad en dat was natuurlijk in Engeland. We vertrokken vanuit Vlissingen rond een uurtje of 9 en het was windstil. Op de motor dus en die is eigenlijk niet meer uitgegaan tot we in Fallmouth waren aangekomen. Om de 4 uur wachtlopen met z’n tweeën, dus 4 uur op en 4 uur af, wat goed te doen is. In de eerste nacht ergens voor de kust van Engeland werd ik wakker gemaakt om me te melden aan dek voor de douane. Papieren en paspoorten overhandigen en ze trokken zich terug in de boot behalve 1 beambte. Die bleef ons heel strak aankijken met zn handen over zn borst en dat duurde zonder dollen zo’n 20 minuten, terwijl er de hele tijd enorme schijnwerpers op de boot gericht stonden. Best een zware deining en daar stond hij dan. Verroerde geen vin en maar kijken. Wij moesten ook blijven staan maar op een gegeven moment moest ik toch echt ff naar de wc. Nou dat mocht gelukkig. Uiteindelijk kregen we het ok sein en de mededeling dat we ons moesten aanmelden, wat we dus vergeten waren of eigenlijk helemaal niet wisten dat dat moest. Weer wat geleerd. Dag drie aangekomen in Fallmouth en dat is een alleraardigst haventje met alleraardigste mensen. Heel knus met kleine straatjes en veel kroegjes en restaurants en winkeltjes. Heel erg druk ook. Maar goed, next stop, A Coruna in Spanje. Lekker zeilend 4 uur op en af, dolfijnen en verkeer. Heel veel verkeer. En op de een of andere manier moeten ze precies zijn waar jij heen gaat en ze zijn veel, heel veel groter. En ze gaan hard, heel veel harder dan wij. Van een heel klein lampje naar een heel groot monsterapparaat dat dus precies moet zijn waar jij heen gaat. Meestal komen ze van achter of van voren en kun je op je plotterscherm precies zien waar ze uitkomen en daar kan je dan op reageren maar 1 keer was het zelf zo dat vanuit het niets een schip van rechts kwam en als we niets zouden doen we zouden botsen. Zoveel water om ons heen, zoveel ruimte en dan toch op de millimeter ramkoers. Heelhuids in A Coruna aangekomen na drie nachten doorkachelen en dat was een heel aangename verrassing. Kleine straatjes /steegjes vol tafeltjes om te eten en drinken. Supergezellig en dus bleven we even hangen om bij te tanken en te genieten van die fantastische sfeer. Toen we weer op pad gingen kwamen er 2 cruiseschepen binnen en er zouden er nog 3 komen ivm de zonsverduistering die daar compleet zou zijn, maar daar konden we niet op wachten omdat Tim in Madeira op het vliegtuig zou stappen en ik moest er eigenlijk ook niet aan denken dat al die mensen over dat stadje uitgestrooid zouden worden. Dit stuk zou het langste worden van de reis. 5 dagen 4 uur op en af. De wind was niet echt sterk en de koers net niet goed genoeg om echt te zeilen dus met motor erbij om de vaart erin te houden. Dolfijnen, vliegende vissen en heel veel niets. Geen land te zien, alleen maar water en ‘s nachts sterren, heel veel sterren waarvan er hier en daar wat vielen. Overdag de zonsverduistering maar door de bewolking werd die deels een beetje verpest, maar Tim slaagde erin om een werkelijk prachtige foto ervan te maken. Op een gegeven moment een soort van knal en daar ging het toerental van de motor opeens omlaag en verloren we power. Er gaat van alles door je heen. Uiteindelijk kregen we het briljante idee om eens achterop de boot in het water te kijken en daar zagen we de boosdoener. Een grote witte tros touw dat ondanks alle ruimte om ons heen zijn weg had gevonden in onze schroef. Lekker dan..Ik keek Tim aan en die voelde de bui al hangen. Daar ging Tim het water in en dat was niet ongevaarlijk want er stond best deining en wanneer zo’n boot op je hoofd terecht komt onder water weet je even niet meer waar je bent. Op het moment dat we aan opgeven dachten kreeg hij het toch maar even voor elkaar en even later stond hij weer aan boord met een behoorlijke tros scheepstouw. We konden weer door en na een paar nachtjes doorbikkelen kwam Madeira in zicht en konden we aanleggen in Funchal. Een hele kleine haven met een heel beperkt aantal ligplaatsen voor bezoekers. Maar na 5 dagen niet douchen daar aankomen en in een waarschijnlijk door god geschapen badruimte te stappen… We wisten niet wat ons overkwam, wat een luxe. Dat was een heel aangename verrassing. Het stukje aan de haven was heel erg op toeristen ingesteld en zo ook het eten. Het viel wat tegen na de gezelligheid in Spanje. Ook was het spijtig dat Tim ervandoor moest. We moesten verder met z’n drieën en dus werd het 2 uur op en 4 uur af, maar nu alleen ipv met z’n tweeën. Na 2 nachtjes doorvaren kwam Las Palmas in zicht en ergens in de ochtend konden we aan het ankerbiertje. Voor A-tje mission accomplished en voor ons een paar zeer verdiende dagen rust. Alhoewel, de stuurautomaat had weer kuren op het laatst en er moeten toch nog wat dingen gemaakt en of aangepast worden. Maar dat zal wel niet veranderen. Ook al koop je een splinternieuwe boot, dan is het nog niet goed volgens mij. Het zij zo,…eerst ff slapen.@ september weer aan de chemo in Amsterdam en in November de oversteek,…so far so good dus. Lichamelijk is het allemaal wel te doen, ware het niet dat ik nu last van aambeien heb in plaats van kanker, en dus zitten best een probleem is. Op een boot moet je best veel zitten dus dat is niet handig om te hebben. Ik hoop dat er wat aan gedaan kan worden in the Netherlands want het begint knap vervelend te worden. Verder kan ik jullie natuurlijk niet genoeg bedanken en in het bijzonder A-tje want zonder A-tje was het zeker niet zover gekomen als dat het nu is. En zonder Tim dreven we nu nog ergens op de Atlantische oceaan waarschijnlijk. En hoe ze het deed en in welke standen is me nog steeds een raadsel maar elke avond hadden we toch maar een heerlijk maaltje op ons schoot opgediend door mijn allerliefste Monica. Nu nog even de boot klaar maken voor het verblijf hier en in november nog wat klussen voor vertrek. We zijn toch maar ingeschreven bij de ARC voor de oversteek en zijn in ieder geval verzekerd van een glas champagne bij aankomst. Adios  voor nu,..X