• Lucht om te werken en bewegen!

•	Lucht om te werken en bewegen!
€ 28.300 van € 27.500 464 donaties
103%

Ademhalen is geen vanzelfsprekendheid!

Stel je voor dat je tijdens bewegen consequent te weinig lucht krijgt. Lucht die je zo hard nodig hebt om je werk als sportleraar te kunnen doen.

'Mijn naam is Geert, Geert van Dijk. Ik ben getrouwd met Helga en heb een prachtige dochter, Floor. Ik zit midden in een strijd die je niet aan de buitenkant kunt zien, maar die alles overheerst.

Begin 2024 kreeg ik ernstige ademhalingsproblemen. Na weken van onzekerheid en medische onderzoeken bleek de oorzaak: een ongereguleerde bloedcelgroei. Deze afwijkende cellen waren in veel te hoge concentraties in het bloed aanwezig en zorgden voor extreme problemen met ademhalen.

In de periode tot aan het stellen van een diagnose ben ik twee keer bijna gestikt. Voor mij erg angstige momenten, maar voor mijn vrouw en dochter (foto’s) waren deze momenten ronduit traumatisch.’

De medicijnen die ik nu iedere 4 weken via een infuus toegediend krijg moeten de bloedcellen die zich ongeremd delen doden en dat zou een eerste grote stap vooruit zijn. Maar daarmee is het probleem nog niet opgelost.

Wat nog steeds voor extreme kortademigheid zorgt, is een tweede mechanisme waarbij de gladde spiercellen rond de luchtwegen zich voortdurend samentrekken of verkrampen. Dat gebeurt door een aanhoudende ontsteking van het slijmvlies in de luchtwegen. Die ontsteking zet de spieren continu aan tot samentrekking, waardoor de ademhaling drastisch wordt beperkt.

Om deze chronische verkramping blijvend te verminderen, zijn drie behandelingen of operaties noodzakelijk. Ze zijn gericht op het openen van de luchtwegen, het verminderen van de prikkelreacties en het stabiliseren van mijn ademfunctie.

Zonder die ingrepen blijft de benauwdheid een enorm beperkende factor voor leven en m.n. werken.

—————————————

Geert:

‘Met de grote hoeveelheid medicijnen die ik nu meerdere keren per dag gebruik lijkt het of ik normaal kan functioneren. Wat mensen echter niet zien is dat het gebruiken daarvan (en ook vaak ’s nachts) heel veel tijd vraagt zodat ik in ieder geval nog wat kan doen. 

Ik doe wat ik kan. Voor ik wat kan doen ben ik gemiddeld 30 min tot 1 uur bezig om de medicijnen klaar te maken en te gebruiken. En dat soms wel 6 keer per dag. Dat op zich is al een dagtaak!

Wat mensen ook niet zien is dat ik ‘s nachts soms nauwelijks van de trap af kom, omdat ik te weinig lucht krijg en pas na het gebruiken van mijn medicijnen weer een beetje normaal kan functioneren en slapen. Die gebroken nachten breken mij enorm op. En wanneer ik, bijvoorbeeld een sportles geef zien mensen het natuurlijk niet wanneer ik (door het geven van een knipoog aan een collega) vraag het van mij over te nemen. En dat gebeurt steeds vaker.

En het maken van een normale wandeling, bijvoorbeeld in het bos op de Utrechtse Heuvelrug, is steeds vaker niet meer goed mogelijk. Ik weet wat moe zijn is, maar na bijna anderhalf jaar ziek zijn ben ik ontzettend moe. Anders moe dan na een ultraloop, moe in het kwadraat!’

————————————

Waarom deze behandeling in Nederland níét wordt vergoed

Hoewel deze behandeling in vrijwel alle ons omliggende landen (België, Duitsland, Frankrijk, Scandinavië) standaard wordt uitgevoerd én volledig wordt vergoed door zorgverzekeraars, is Nederland het enige land waar dit niet zo is.

Momenteel loopt er in Nederland een onderzoek naar de effectiviteit van deze behandelmethode. Een onderzoek dat in het Amsterdam UMC wordt uitgevoerd.

‘Ik ben daarvoor wel geïncludeerd - zeg maar ‘slecht’ genoeg om in het onderzoek mee te kunnen – maar zit in de controlegroep, en dat betekent dat ik juist níét de behandeling krijg waar ik zo op had gehoopt.

De medische gegevens wijzen uit dat juist deze ingrepen bij mijn situatie een aanzienlijke kans op verbetering bieden. Maar omdat ik de behandeling buiten het onderzoek om moet laten uitvoeren, zijn de kosten volledig voor eigen rekening.

Dat is financieel gewoon niet haalbaar voor ons gezin.'

—————————————-

Geert werkt als leefstijlcoach en inspanningsfysioloog bij het Leefstijl Expertise Centrum in Veenendaal en Ede. En dat is geen toeval. In 1992 werd hij ernstig ziek door een auto-immuunziekte, het syndroom van Guillian Barré en raakte volledig verlamd. Specialisten gaven hem weinig kans op volledig herstel maar dankzij zijn sportachtergrond en doorzettingsvermogen herstelde hij veel verder dan men ooit had durven dromen.

'Die ervaring is mijn drijfveer geworden: ik help nu anderen op weg naar een betere gezondheid, kracht, herstel en kwaliteit van leven. Want ik weet uit eigen ervaring wat het betekent om volledig afhankelijk te zijn, en hoe het voelt om je lichaam stukje bij beetje terug te winnen en weer vertrouwen te krijgen in je eigen lichaam.

Ik geloof in kracht door ervaring. Juist doordat ik het zelf heb doorgemaakt, kan ik mensen beter begeleiden. Niet door te praten over herstel, maar door het voor te leven.
En dat wil ik blijven doen. Maar daarvoor moet ik wel weer normaal kunnen ademen.'

————————————

JOUW STEUN GEEFT ME DIT TERUG

  • Vrij kunnen ademen zonder angst en benauwdheid
  • Herstel van luchtwegfunctie en lichamelijke stabiliteit
  • De mogelijkheid om mijn werk voort te zetten
  • Hulp kunnen blijven bieden aan anderen via sport en herstel
  • Kwaliteit van leven voor mij, mijn vrouw en dochter

 

—————————————-

En tot slot…

Met het geld dat wordt opgehaald worden de behandelingen en eventuele ziekenhuisopname in het buitenland betaald. Daarnaast is er geld nodig voor de periode dat Geert in Zwitserland zal moeten revalideren. Omdat hij zelfstandig ondernemer is en door de eerdere neurologische aandoening (Guiliian Barré syndroom) niet in aanmerking komt voor een arbeidsongeschiktheid verzekering moet hij alles zelf betalen. En niet kunnen werken betekent simpel weg geen inkomen.

Wanneer er geld over blijft of teveel geld wordt opgehaald willen we dit ten goede laten komen aan onderzoek. Onderzoek naar aandoeningen aan de luchtweg zoals ontstekingen die veroorzaakt worden door vergelijkbare problemen zoals die zich bij Geert voordoen.

—————————————-

DANKWOORD

 

'Met elke gift – groot of klein – geef je mij iets terug wat geen mens kan missen:

  • Lucht, zuurstof
  • Ademruimte
  • Vertrouwen terug winnen in mijn eigen lijf
  • Perspectief (leven en werk).


Dank je wel dat je de tijd nam om mijn verhaal te lezen, en … dank je wel voor jouw overweging om mij te helpen.

DANK!!!'

  • 1 dag, 12 uur geleden

    Ziekenhuisavonturen (2): ‘The big escape’

    Na mijn vorige verhaal over de ziekenhuisopname in quarantaine en de fysiotherapeute die onverwacht, in haar ‘quarantaine outfit’, zelf een stevige buikspiertraining te verduren kreeg, nog een anekdote uit die eerste, nogal turbulente periode van mijn ziekte.

    Dit keer uit Oostenrijk.

    Even bijkomen in Oostenrijk. Wat een pret!

    Na zes bezoeken aan de spoedeisende hulp in Ede leek het ons, en mijn huisarts, een uitstekend idee om er even tussenuit te knijpen, even weg van alles, een andere omgeving en frisse lucht doet wonderen, nietwaar.. En dus vertrokken we op vrijdagavond met Helga, Floor, Erik en Bart Jan (zoon van Erik) richting het altijd gezellige Oostenrijkse Kufstein. Even genieten van de bergen, de winterse omgeving, rust en bovenal wat sneeuwpret. Met de nadruk op pret, zeg maar. Zaterdag, direct na aankomst, maakten we een ‘heerlijke’ ontspannen wandeling. Zonder lucht, pfff … wat een ‘pret’! Zondag gingen we met z'n allen skiën. Pfff, geen lucht, nog meer ‘pret’, om vanaf maandag volledig uitgeput, ernstig benauwd in het vakantiehuisje opgesloten te zitten. Dinsdagavond laat ging het richting het ziekenhuis in Kufstein. Daar kreeg ik een infuus met prednison, waarna ik tegen middernacht weer terug mocht naar ons vakantiehuisje. En omdat ik blijkbaar nog niet voldoende had geleerd, besloot ik de volgende dag een wandelingetje te maken. Gewoon, een rondje om het meertje. Dat éne wandelingetje, weet u het nog. Een kilometer of vier à vijf, klein stukkie. Ik voelde mij na die prednison boost iets beter en wat kon daar nu misgaan?

    Aan het einde van het wandelingetje werd ik zó ontzettend benauwd dat ik van lantaarnpaal naar lantaarnpaal slenterde, iedere keer twijfelend of ik de volgende wel zou halen. Een paar dagen eerder had ik nog op de ski's gestaan, ging ook niet vanzelf, maar nu was vijftig meter lopen een enorme opgave.

    Donderdagochtend, heel vroeg, ging het opnieuw naar Kufstein. Ditmaal met een ambulance met gillende sirenes over de vluchtstrook en dwars over rotondes. En daar mocht ik blijven. Tot dinsdag. Gratis!

    The big escape!

    Gelukkig knapte ik in het ziekenhuis redelijk snel op. Mede dankzij de vernevelde medicijnen, waaronder de Combivent, die ik tot op de dag van vandaag dagelijks meerdere keren gebruik.

    En toen werd het zondag. Een werkelijk schitterende dag. Stralende zon, blauwe lucht en dat prachtige voorjaarslicht op de bergen. En ik? Ik zat binnen. Lag op mijn bedje, naast die vriendelijke maar ongekend hard snurkende Oostenrijker die daarmee geen onverdienstelijke circus act zou zijn. Ik lag in een ziekenhuis. In Oostenrijk. Ver weg van Nederland. U begrijpt inmiddels ook wel dat dit geen succesvolle combi is, toch? En dus trok ik een lekker warm truitje aan, ziekenhuisbandje en infuus goed verstopt, want stel je voor dat iemand bij de receptie zou zien dat er een patiënt op eigen houtje probeerde te ontsnappen. Warme jas eroverheen om vervolgens met het meest nonchalante gezicht, fluitend (daar hoef ik gelukkig niet veel voor te doen) richting de uitgang wandelend. 

    De portier vriendelijk gegroet, en … VRIJ! Heerlijk. Gewoon lekker buiten. Niemand die mij vertelde dat ik moest rusten, geen ziekenhuislucht, geen injecties of infuus en even geen patiënt zijn. En zo wandelde ik Kufstein in. Wat een prachtig stadje. Na een flinke wandeling vond ik een gezellig bakkertje waar ik, heerlijk met de kop in het zonnetje, een vers gemalen kopje koffie bestelde. En omdat het zo ontzettend fijn was om daar te ‘mogen’ zijn, gewoon anoniem te zitten, nam ik er nog maar eentje. Wat een weelde. Geen pillen, geen vernevelaars, geen infuus of injecties en geen witte jassen. Gewoon een (jonge, ja ja, jonge!) man op een terrasje die van zijn koffie en het heerlijke weer geniet. Na de 'lunch' ging de benenwagen weer aan. Nog wat door Kufstein geakkerd, langs een paar prachtige oude gebouwen die het stadje rijk is (zie foto), genietend van het voorjaarszonnetje, de omgeving en het gevoel even helemaal vrij te zijn. Uiteindelijk vond ik het na een uurtje of vijf wel welletjes geweest. Tijd om terug te gaan.

    'WO WAREN SIE?!'

    Bij het ziekenhuis aangekomen groette ik de portier opnieuw, uiteraard met dezelfde vanzelfsprekende nonchalance waarmee ik eerder die ochtend was vertrokken. Vervolgens wandelde ik, nietsvermoedend naar de tweede verdieping, mijn afdeling. En daar… Complete paniek,  chaos. Werkelijk de hele afdeling was in rep en roer. De vriendelijke Oostenrijkse verpleegkundigen hadden inmiddels zo ongeveer het hele ziekenhuis doorzocht. De gangen, de andere afdelingen, het souterrain, de ziekenhuistuin, het dak en zelfs het mortuarium. Overal hadden ze naar die vreemde snuiter gezocht en die was nergens te vinden. En opeens was ik daar weer. Hallo! Met rode blosjes op de wangetjes, heerlijk opgewarmd door dat voorjaarszonnetje en waarschijnlijk met een gezicht alsof ik net even een boodschapje had gedaan.

    'WO WAREN SIE?!' 'Wir haben Sie überall gesucht!'

    Ik keek de verpleegkundige vriendelijk aan.

    'Ooh… ich euh, euh war im Garten. Irgendwo.'

    Tja. Een tuin van een kilometer of 10/15, met een gezellig bakkertje op de hoek, een vers gemalen bakkie pleur en een paar prachtige oude gebouwen luisterend naar de naam Kufstein. Klein detail zal ik maar zeggen.

    Achteraf… de ‘Flachländer‘ anekdote

    Aan de ene kant een (jonge) man (als u het niet zegt zeg ik het wel!) die zo ernstig benauwd was dat hij nauwelijks van lantaarnpaal naar lantaarnpaal kon lopen. Een paar dagen later diezelfde man die vijf uur lang door Kufstein kuiert en zich vooral druk maakte over waar hij zijn volgende kopje koffie zou kunnen bestellen. Natuurlijk was dat niet verstandig. En de schrik van de verpleegkundigen was volkomen terecht. Zij waren verantwoordelijk voor een ernstig zieke patiënt die zonder iets te zeggen ‘zijn biezen’ gepakt had en een klein ‘wandelingetje in de ziekenhuistuin’ had gemaakt‘.

    Tegelijkertijd hadden zij ook wel begrip voor dat wandelend vat met energie denk ik hoor. En ik begrijp inmiddels ook beter waarom ik het deed. Mijn wereld was in korte tijd ontzettend klein geworden. Van jarenlang vrijwel onbeperkt kunnen bewegen naar een lichaam dat het mij soms nauwelijks toestond om een meter of vijftig te overbruggen. En dan ineens die voorjaarszon, die besneeuwde bergen en dat prachtige stadje. Even niet ziek zijn. Even zelf bepalen waar ik naartoe ging. Even de vrijheid tegemoet die ik zo verschrikkelijk gemist had.

    Ik verwacht dat het in het Kufsteiner ziekenhuis tot de ’flachländer‘ anekdote geleid heeft.

     

    Geert

  • 1 week, 3 dagen geleden

    Ziekenhuisavonturen.

    Thema: De fysiotherapeute, de waakhond en … een eigenwijze vogel?!

    Na mijn vorige update, waarin ik terugkeek op bijna drie jaar ernstig ziek zijn, leek het mij leuk om ook eens wat anekdotes uit die periode met u te delen. Want tussen alle ellende door waren er ook momenten waar ik met een ‘traan en een lach’ op terugkijk.

    Neem bijvoorbeeld één van mijn ziekenhuisopnames, toen ik in quarantaine lag in Ede. Dat moet ergens in het voorjaar van 2024 geweest zijn denk ik.

    Ik was met de ambulance binnengebracht, zeer ernstig benauwd, afhankelijk van extra zuurstof en met een hoest waar menig waakhond jaloers op zou zijn. Hoesten, hoesten en nog eens hoesten. Als er een inbreker op de afdeling was geweest, had ik hem persoonlijk de stuipen op het lijf gejaagd.

    Maar goed, daar lag ik dan. In mijn eentje op een ziekenhuiskamer. Wie mij een beetje kent, weet dat stilzitten niet bepaald mijn grootste talent is. Dus vroeg ik Erik, mijn collega, of hij een paar handsteuntjes en een oefenmatje wilde meenemen. ‘Handdoelen hebben ze hier wel’ riep ik er nog achteraan. Zo kon ik tenminste wat spierversterkende oefeningen doen. Soms één keer, meestal twee keer per dag. Een mens moet toch wat he.

    Sporten met zo’n zuurstofslangetje is overigens best lastig. Vooral wanneer je er tijdens het oefenen op gaat liggen. Dan werd het ademen er niet gemakkelijker op. Zijn ze niet op gemaakt geloof ik. Ik had de verpleging daarom gevraagd of ik een wat langer slangetje mocht hebben, zodat ik tenminste bij het aanrechtje kon komen. De werkelijke reden was iets anders, namelijk dat ik met dat langere slangetje van het raam naar de deur kon lopen. En weer terug. En weer heen. En weer terug. Zo'n 200 tot 250 keer per keer. Tja, mijn conditie moest natuurlijk ook een beetje bijgehouden worden. Logisch toch?

    De fysiotherapeute

    Op een dag werd er op mijn deur geklopt, terwijl ik op mijn matje buikspieroefeningen lag te doen. 'Binnen!', riep ik. Daar verscheen een alleraardigste jonge fysiotherapeute, volledig ingepakt in wat ik voor het gemak maar 'quarantainekleding' noem. Ik moet eerlijk zeggen dat die kleding haar niet bepaald flatteerde, maar daar kon zij natuurlijk ook niets aan doen. Ze kwam vriendelijk vragen of ze mij misschien kon helpen met een paar oefeningen. 'Nou', zei ik, 'doe lekker een paar oefeningen mee. Dan kun je zeggen of ik het goed doe.' Zo gezegd, zo gedaan.

    Nietsvermoedend ging ze naast mij op de grond liggen. We begonnen met een buikspieroefening waarbij we iedere keer vanaf de grond onze knieën aantikten. 'Tijd loopt!', zei ik.En na ongeveer een halve minuut: 'Vanaf nu!' Zo doe ik dat namelijk altijd. Ze keek me verschrikt aan. Dat was blijkbaar niet helemaal de bedoeling. Niet veel later gaf ze het op. Met inmiddels behoorlijke zweetplekken onder de armen krabbelde ze overeind. 'Nou, volgens mij heeft u helemaal geen hulp nodig. U kunt mij nog wel wat leren, zeg. Pfff…' En voordat ik kon voorstellen nog een ander oefeningetje te doen, voegde ze er snel aan toe: 'Als u mij nodig heeft, kunt u mij via de verpleging vragen nog eens langs te komen. Fijne dag, meneer Van Dijk!' En weg was ze.

    Ik heb haar niet meer gezien.

    Eindelijk uitgelaten!

    In diezelfde week had ik nog een ander probleem, nou ja, probleem. Ik wilde naar buiten. Niet een beetje, nee, ik wilde héél graag naar buiten. En dus vroeg ik het, vriendelijk als ik ben, aan de verpleegkundige. En nog eens. En nog eens. En … nou, eigenlijk heb ik er gewoon om gesmeekt. En eigenlijk vond de verpleging het helemaal geen goed idee. En de longarts evenmin.

    Ergens begreep ik dat natuurlijk wel. Je wordt met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht, bent bijna gestikt, krijgt extra zuurstof en niemand weet nog precies wat er met je aan de hand is. En dan ligt daar een patiënt die voortdurend vraagt of hij even uitgelaten mag worden. Ik vermoed dat er weleens een verpleegkundige gedacht heeft dat ‘die is niet helemaal goed bij z’n ‘knikker’ is joh’. Maar … Wanneer je maar lang genoeg blijft vragen, of drammen … Uiteindelijk mocht het, maar onder zeer strikte voorwaarden. Volledig ingepakt in dezelfde charmante quarantainekleding, paarse hygiëne handschoentjes, met een rolstoel en een zuurstoffles (gelukkig volledig onherkenbaar) mocht ik samen met Helga en Floor even naar buiten. Heerlijk! En vol zelfvertrouwen liep ik achter de rolstoel, nee nee niet er in (stel je voor zeg), het ziekenhuis uit. 'Laten we lekker even een rondje door de wijk doen', stelde ik voor. 'Is dat niet wat veel van het goede?', vroegen Helga en Floor in koor. 'Welnee joh, heerlijk toch? Even weg van dat ziekenhuis!'

    En daar gingen we hoor, met z’n drietjes de frisse lucht in, vrijheid tegemoet, het gevoel weer even buiten te zijn. Wat had ik dat gemist zeg. Tot ongeveer 250 à 300 meter verderop. Toen was het wel klaar. 'Pfff… dat valt tegen zeg', moest ik toegeven. Helga keek me aan. 'Wat ben je toch een eigenwijze vogel!' 'Wie, ik? Eigenwijs? Hebben jullie het over mij?'

    Achteraf…

    Als ik nu terugdenk aan die ziekenhuisweek, kijk ik er met een lach op terug. Een fysiotherapeute die er waarschijnlijk niet op zat te wachten zelf een stevige buikspiertraining te krijgen van een ernstig zieke patiënt. Een patiënt die zijn zuurstofslang wilde verlengen om in zijn kamertje een halve marathon te lopen. Goed dat ik alleen lag. Wat had een andere patiënt ervan gedacht. En een uitje van 300 meter door een eigenwijze vogel.

    Tegelijkertijd heeft het ook betekenis. Bewegen is voor mij nooit alleen maar sporten, bewegen geweest. Het is vrijheid, zelfstandigheid en een belangrijk onderdeel van wie ik ben, mijn identiteit. Dat is wie ik ben. En juist toen mijn lichaam mij zo volledig in de steek liet, probeerde ik daar iets van vast te houden. Al was het maar van het raam naar de deur. Of 300 meter buiten het ziekenhuis om. En ja, misschien ben ik soms een tikkeltje eigenwijs. Een tikkeltje maar hoor!

    'Kan niet, bestaat niet' blijft mijn lijfspreuk. Maar soms is 'iets minder' toch ook een heel verstandig antwoord.

    En morgen (vrijdag) weer lekkers. Weer een infuus en wat nachtrust inhalen, heerlijk!
     

    Geert

  • 2 weken, 3 dagen geleden

    Bijna drie jaar. Wat een reis…

    Anderhalve week geleden kreeg ik mijn vierde Reslizumab-infuus volgens het nieuwe schema van iedere drie weken. Weer een stap in een behandeling die inmiddels bijna drie jaar duurt. Op het moment dat ik dit schrijf is het 4 november. Op 4 november ben ik geboren en terwijl ik vanochtend, kijkend naar het zonnetje buiten, terugkeek op de afgelopen drie jaar, realiseerde ik mij hoeveel er in die periode is gebeurd. Wat een reis was het!

    Februari 2024. Het begin.

    De eerste klachten, de eerste bezoeken aan de spoedeisende hulp en ziekenhuisopnames. Een lijf, dat mij ruim 45 jaar lang door zware sportieve uitdagingen had geloodst, liet mij volledig in de steek. Er waren dagen waarop ik tien tot twintig keer het bewustzijn verloor. Dagen waarop wandelen niet verder ging dan van lantaarnpaal naar lantaarnpaal. Een week ziekenhuisopname in Oostenrijk, gevolgd door opnames in Ede, waaronder een opname periode in quarantaine (kan ie ook geen kattekwaad uithalen hoor ik u denken).

    Wat een verandering. Ik was gewend om uren, soms dagen achter elkaar te sporten. En ineens was mijn beweegruimte gereduceerd tot een meter of vier en werd de afstand tussen twee lantaarnpalen een serieuze uitdaging. Een wat merkwaardige manier om na ruim 45 jaar duursport je trainings doelen bij te moeten stellen, nietwaar.

    Tegelijkertijd was er ook angst. Angst om een lichaam dat je zo volledig in de steek laat, en niemand precies kan vertellen waarom.

    2024. De zoektocht naar de oorzaak.

    Onderzoeken, nog meer onderzoeken met uiteindelijk een diagnose: ‘ernstig instabiel eosinofiel gedreven astma‘. Een vorm van astma waarbij witte bloedcellen een belangrijke rol spelen in het zo ernstig vernauwen van de luchtwegen.

    En tussen alle onderzoeken was er dat ski-ongeval waarbij ik per helikopter naar het ziekenhuis werd gebracht. Een helikoptervlucht boven de Alpen met uitzicht op … het plafond van de heli.

    2025. Blijven zoeken naar een oplossing.

    Na de doorverwijzing in Amsterdam volgden de infusen (Reslizumab) en later injecties (Dupilumab). Medicijnen die op verschillende plekken ingrijpen in de ontstekingsprocessen van mijn luchtwegen. De ontstekingswaarden verbeterden, maar mijn ademhaling en mijn dagelijks functioneren bleven ernstig beperkt.

    Gelukkig kon ik vanuit mijn werk als inspanningsfysioloog zelf veel onderzoek doen. In ons eigen onderzoekslab voerde ik regelmatig spirometrie en inspanningsonderzoeken uit. Daarin zag ik een bijzonder patroon. Mijn longfunctie was vaak dramatisch slecht, terwijl mijn hart, spieren en conditie nog tot veel meer in staat bleken. De belangrijkste beperking zat in het kunnen verplaatsen van lucht. Die kennis, gecombineerd met mijn eigen ervaringen, heeft een belangrijke rol gespeeld bij de keuzes in mijn behandeling. Uiteindelijk volgde de bronchiale thermoplastiek: zes ingrepen, verdeeld over drie behandelsessies die betaald zijn door zo ontzettend veel lieve mensen! Een intensief traject, maar ook een keerpunt.

    2026. Herstellen is iets anders dan genezen.

    Na de laatste ingrepen in januari zou ik acht weken in Davos gaan revalideren, dacht ik, want dat liep anders (of ik liep anders, zegt u het maar). Het beloofde maatwerk bleef uit, was er niet. Uiteindelijk vond ik mijn eigen weg in de Alpen, onder andere in Kaunertal en Leutasch. Wandelen, de bergen in, toerskiën. Mijn manier om opnieuw vertrouwen te krijgen in mijn eigen lichaam. 

    Het waren niet alleen mooie maanden. De eenzaamheid, het vaak op mijzelf aangewezen zijn en het besef dat ik mijn oude leven niet zomaar terug zou krijgen, maakten deze periode zwaar. En alleen zijn is iets anders is dan je alleen voelen. De bergen gaven mij rust, ruimte en de mogelijkheid om weer te bewegen. Tegelijkertijd waren er ook momenten waarop ik iemand miste om mijn ervaringen, mijn zorgen of gewoon de gebeurtenissen van die dag mee te delen. Maar met de hulp van mijn eigen psycholoog kon ik opnieuw balans vinden tussen sporten, werken, herstel en privé.

    Thuis ging het leven natuurlijk ook gewoon door.

    Je bent niet in je eentje ziek. De mensen om je heen krijgen er, gevraagd of ongevraagd, een flink deel van mee. Helga en Floor hebben ieder op hun eigen manier de gevolgen ervaren. De zorgen, de onzekerheid, de veranderingen in ons dagelijks leven en de lange tijd waarop ik fysiek of mentaal minder beschikbaar was dan ik had willen zijn. Dat doet iets met relaties. Met verwachtingen. Met de manier waarop je samenleeft en met elkaar omgaat. Het heeft mij verdriet gedaan dat ik niet altijd de partner en vader kon zijn die ik graag wilde zijn. Maar soms moet je accepteren dat iedereen tijd en ruimte nodig heeft om zijn eigen weg te vinden.

    En er is meer. Mijn ziekte is voor de buitenwereld vaak nauwelijks zichtbaar. Wanneer ik een hardloop of spinning training geef, op de fiets stap of een flinke (berg)wandelingmaak, lijkt het alsof het allemaal wel weer goed gaat. Maar niemand ziet hoeveel medicatie, voorbereiding, energie en herstel daarvoor nodig zijn. Niemand ziet hoe ik een paar uur later thuis op de bank of ‘s nachts weer geconfronteerd word met de beperkingen van mijn longen. Dat maakt het lastig. Voor mij, maar ook voor de mensen om mij heen. Want als je er gezond uitziet en nog zoveel kunt, is het begrijpelijk dat anderen soms meer van je verwachten dan je werkelijk kan. En ik ben zelf ook niet altijd even handig in het aangeven van die grens.

    Najaar 2026. Er ontstaat weer wat ruimte.

    Er is inmiddels veel veranderd. Mijn inspanningscapaciteit is aanzienlijk verbeterd. Ik heb weer momenten waarop ik tijdens het sporten redelijk vrij kan ademen. Iets wat lange tijd nauwelijks voorstelbaar was. Na drie jaar met veel verstoorde nachten kan ik eindelijk weer regelmatig een hele nacht doorslapen. Dat klinkt misschien als iets kleins, maar geloof me, dat is het niet. Puur geluk! Tegelijkertijd blijft mijn longfunctie beperkt en ben ik nog steeds sterk afhankelijk van zware luchtwegverwijdende medicatie.

    Uit mijn eigen onderzoeken bleek dat mijn longfunctie aan het einde van de vierwekelijkse infuus-cyclus steeds fors terugliep. Daarom is het interval inmiddels verkort naar drie weken. Ik verzamel nog steeds data, kijk naar de effecten en proberen de meest logische vervolg stap te bedenken. Dat is de swicht van injecties (Dupilumab naar Tezepelumab). Die staat begin januari op de planning. Ik ben er dus nog niet.

    Wat hebben deze bijna drie jaar mij geleerd?

    Dat ernstig ziek zijn veel verder gaat dan een diagnose, een longfunctiewaarde of een behandelplan. Het raakt je werk, je gezin, je relaties, je zelfstandigheid en uiteindelijk ook wie je bent. En ik heb ook ervaren hoeveel verschil kennis, nieuwsgierigheid, doorzettingsvermogen en de hulp van anderen kunnen betekenen. Ik ben ervan overtuigd dat mijn leven er vandaag heel anders had uitgezien wanneer ik niet zelf had kunnen onderzoeken, analyseren en meedenken over mijn behandeling. En misschien heeft deze ziekte mij als inspanningsfysioloog ook wel iets heel belangrijks geleerd, namelijkdat er een wereld van verschil bestaat tussen iemand medisch stabiel krijgen en iemand daadwerkelijk zijn fysieke mogelijkheden en kwaliteit van leven teruggeven. Dat is waar ik iedere dag hard voor blijf werken. Mijn lijfspreuk is nog altijd: kan niet, bestaat niet. Maar na bijna drie jaar betekent dit vooral: Onderzoek eerst zorgvuldig wat er nog mogelijk is, voordat je besluit dat iets niet meer kan.

    En voor iedereen die de afgelopen jaren naast mij heeft gestaan, gedoneerd, geholpen, geluisterd of gewoon belangstelling is blijven tonen: dank jullie wel!

    We zijn er nog niet. Maar als ik terugkijk naar februari 2024, zijn we wel een ongelooflijk eind gekomen. Wat een reis!

     

    Geert

Laden...

Andere acties in: Hulp
Misbruik melden
€ 28.300 van € 27.500