12/01/2023

Update

Deze middag kregen wij een telefoontje van de kliniek met de melding dat ze onze kleine rakker gingen opereren. De wonden op zijn flank waren te groot om uit zichzelf te sluiten.

Dit kwam even aan maar ons vertrouwen in  het personeel van de kliniek is groot. 0nze kleine man wordt er top verzorgd. Alles om zijn genezing te bespoedigen is voor ons en voor hem een  win-win situatie.

Omstreeks 20.00 kwamen wij in de kliniek aan. Beau lag nog in de recovery (warme kamer om hem op temperatuur te houden. Kennelijk is dit bij brandwonden een must).

Na een tergende 20 minuten in de wachtzaal konden wij onze kleine man bezoeken.

Hij zeurde maar zijn staartje  en zijn diepe, warme en mooie oogjes begroeten ons met blijdschap.

Maar wanneer we hem zo zien liggen dan breekt toch ons hart. Even slikken en me groot houden, want dit is normaal na wat hij vandaag heeft doorstaan.

Ze hebben op 2 plaatsen zijn hoofdje dichtgemaakt  en een 4- tal plaatsen op zijn linkerflank.

Volgens de chirurg/dierenartsen was alles goed gelukt.

Maandag staat de volgende chirurgische ingreep op de agenda. Dan proberen ze de rest van de wonden te dichten. Weer moesten we even slikken. Hebben we er wel goed aan gedaan om deze lieve pup aan zo’n proces te onderwerpen. 

Hopelijk zal deze ingreep de laatste zijn en kan hij echt aan zijn revalidatie beginnen ….. en mogelijk mag hij dan terug mee naar huis. Jongen, we missen je zo.  Max zoekt je overal. 

Natuurlijk brengen deze operaties extra kosten met zich mee maar voor je kind doe je toch alles.

Hopelijk kunnen we morgen positief nieuws brengen over onze kleine pruts.

Op zijn medische kaart in de behandelkamer staat in grote letters: ‘T.L.C. ↑’ . Beaus  favoriete dierenarts Virgenie verklaarde dit lachend als’ veeeel tender love and care’. Want onze puppie heeft dit broodnodig. 

Alle dierenartsen, die wij in de kliniek hebben ontmoet, werken er zeker niet alleen voor een loon maar hebben ook  een ongekende passie voor dieren.   Het ontbreekt ons kleine man aan niks.

Wij willen iedereen nogmaals bedanken voor jullie steun en het delen van Beaus verhaal. Het is nog een lange weg maar onze jongen zal uitgroeien tot een grote fiere trotse Mechelaar.

In bijzonder willen wij alle dierenartsen en het personeel van de dierenkliniek Anicura Randstad nogmaals bedanken voor de goede zorgen en de liefde voor onze kleine man.

Dikke poot van Beau

11.01.2023

Vandaag kan het baasje niet mee en dat heeft duidelijk een weerslag op Beau. Koppig als een steenezel en humeurig als een varken, knorrig.  Hij wil ons zelfs niet bekijken. 

Hoe verklaar je aan een hond dat zijn baasje vandaag niet kon wegens teveel pijn. 

Niet dus….

Volgens de dierenarts is Beau al heel de dag uit zijn normale doen.  Tja, iedereen heeft wel eens een slechte dag. Hij wil geen snoep, hij wil niet spelen, hij doet het tegenovergestelde van wat we vragen…… zou daar iets achter zitten??

Spijtig dat Beau niet kan praten, dan konden we misschien iets oplossen.   Hij ziet er goed uit. De wonden op zijn hoofd genezen. Volgens de arts genezen de andere wonden ook.  Beau heeft geen koorts zoals vorige dagen.

Beau wil niet in zijn bed en wil niet uit zijn bed.  Hij staat steeds te kijken waar zijn baasje blijft.   Ja man, morgen komt hij terug met ons mee en kan je terug gezellig tegen hem aankruipen.  Dan is jouw dagje geslaagd. 

Met een traan in onze ogen verlaten we de kliniek .

Tot morgen lieve man.

Morgen komt je baasje en dan ben je gelukkig.

10/01/2023

Update:

Dag lieve mensen en dierenvrienden, ik heb gevraagd aan mijn baasje om een briefje te schrijven uit mijn naam.

Op 24/12/2022 was ik zoals gewoonlijk in een gekke speelse bui. Er was veel bezoek en vele handen om mij te  aaien en te zorgen dat ik met mijn betoverende puppy-look aan extra snoepjes kon geraken.

Na een dagelijks vechtpartijtje met mijn oom Max begon mijn snuffel van alles lekker te ruiken.

Tijd om te stoppen met spelen en op het dievenpad te gaan, een specialiteit van mij die ik al goed onder de knie had.

Ik had al een variëteit van diefstallen op mijn naam, van boterhammen tot zelfs fruit, maar nu rook ik lekker vlees en andere dingen.

Op een onbewaakt moment sloeg ik mijn slag, ik sprong op tafel waar een zilver ding stond dampen met allerlei lekkers in.

De pot viel om en er viel een hete massa op mijn hoofdje, lichaam en poten.

De pijn was verschrikkelijk, ik begon te huilen en te janken en liep zo snel mogelijk naar mijn baasjes om hulp.

Ik zag en voelde aan hun gedrag dat er iets niet klopte, ze hebben mij direct onder de douche gezet, niet een van mijn favoriete dingen maar nu verzachte het lauwe water mijn pijn.

Mijn vrouwtje schoot ook ter hulp maar gleed uit over de gladde massa die ik over mij had gekregen. Zij riep ook van de pijn want ze was met haar hoofd tegen de deur gevallen en bloedde erg.  

De pijn over mijn lichaam was enorm en ik wilde maar één ding : weg naar mijn nestje zodat niemand mij kon aanraken.

Ik werd door mijn baasjes in natte handdoeken gewikkeld en naar de dokter gereden.

Daar staken ze met een naaldje in mijn poot en hoe erg ik er ook tegen vocht ik werd heel slaperig en wist niks meer.

Toen ik thuis wakker werd hadden ze mij ingepakt met alle soorten verbanden.

Na een tijdje kreeg ik meer pijn, mijn oom max wou mij altijd maar helpen en likte aan mijn wonden om mij te genezen.

Dat deed nog meer pijn want mijn mooi pels begon op vele plaatsen er af te vallen.

Oh, wat ben ik dom geweest om te willen stelen.

Op 01/01/2023 werd ik terug in onze wagen gezet voor een ritje naar een andere dokter.

Ik wandelde zelf de dierenkliniek binnen want ik ben wel een sterke Mechelaar.  Virginie, de lieve dierendokter,  wachtte me op, ze nam me mee. 

Weg van mijn baasjes 

 Al snel werd het duidelijk dat ik moest blijven.  Ik kreeg weer een prik in mijn poot en zelfs met veel tegenstribbelen viel ik toch in slaap.

Ik werd wakker in een eigen kamertje en er hing een buisje aan mijn poot. Het buisje liep naar een machientje dat altijd ‘piep’ deed.

Mijn pijn was weg en ik had van die lieve mensen  een jasje gekregen en een pop in mijn kamer om mee te spelen.

Alle dagen werd ik daar in slaap gedaan en iedere keer als ik wakker werd stond er iemand bij mij om te knuffelen en ik kreeg regelmatig snoepjes extra en veel veel eten.

De avonden zijn voor mij super want mijn baasjes komen altijd op bezoek en brengen lekkere eitjes , kip en veel snoepjes mee.

Na al dat lekkers kruip ik lekker tegen hen aan en laat ik mij overal knuffelen.

Ik voel dat ik iedere dag weer wat sterker wordt. Ik moet ook niet meer zo veel slapen.

Ze doen me enkel nog om de twee dagen in slaap.  Ik ben een brave jongen en ik genees goed.

Maar ik heb wel verschrikkelijke jeuk en omdat ik er graag aan pruts hebben ze me een soort lampenkap op mij hoofdje gezet, dat vind ik niet zo fijn. 

Vandaag kwam mijn baasje terug langs en hij had een speeltje bij. Een speeltje voor slimme honden. Onder de doosjes zat een snoepje, maar die had ik al snel te pakken.  Ik ben superslim.

Beste mensen en dierenvrienden,

Bedankt om mij en mijn baasjes te helpen, want zonder jullie zou ik misschien nu een sterretje aan de hemel zijn.

Een dikke poot van Beau