Dead Man Sailing

08-10 2026 

Een bericht namens Carltons vrienden.

Hallo allemaal,

Deze week precies een jaar geleden zijn we de crowdfunding Dead Man Sailing gestart om Carltons droom waar te maken om met zijn eigen boot de Atlantische oceaan over te steken. In een heel korte tijd was er met Dead Man Sailing een heel mooi bedrag opgehaald: EURO 26 926.- 

Waar heeft hem dat gebracht? Met dit geld heeft Carlton zijn boot Mad Science helemaal zeewaardig kunnen maken en is deel 1 van de reis, van Vlissingen naar de Canarische eilanden volbracht. Na een valse start begin dit jaar en een succesvolle tweede poging vanuit Nederland, ligt de boot nu in de haven van Las Palmas. Klaar voor de Atlantische oversteek van Las Palmas naar St Lucia. 

Carlton is nu in Nederland voor medische behandelingen, het verkopen van bezittingen (veel hoogwaardig gereedschap en boot spullen, bij interesse: laat het weten) en werken voor het vervolgen van zijn droom. Want het geld van Crowdfunding deel 1 is op! 

De teller van Crowdfunding deel 2 staat nu op EURO 2162.-. Dat is helaas niet genoeg met de gedachte dat de reis nog niet eens halverwege is. Mad Science moet namelijk ook weer terug, met of zonder Carlton, mocht het qua fysiek niet lukken. De boot vertegenwoordigt een waarde waarvan hij de rest van zijn tijd op deze aardkloot mee moet doorbrengen. 

De tijdlijn

• Begin November vlucht naar Las Palmas om het laatste onderhoud aan de boot te doen en proviand in te slaan.
• 1 November tot 22 November verblijf op Las Palmas
• 22 November start oversteek naar St Lucia.
• 3 tot 4 weken later aankomst in St Lucia
• Vlucht terug of verblijf in St Lucia tot minimaal april
• In april /mei oversteek terug naar Vlissingen, een reis van minimaal 7 weken

Gezien de gezondheid van Carlton bestaat er een reële kans dat dit allemaal niet meer haalbaar is. Op dit moment ondergaat hij een chemokuur die hopelijk wat verlichting zal geven. 

Daarom heeft hij een plan B voorgesteld, namelijk doorgaan naar Kaap Verdië om daar wat eilanden aan te doen en dan langzaamaan weer terugvaren richting Nederland. Mocht het nodig zijn, dan is hulp dichterbij dan midden op de oceaan.

Wat is er nog nodig? Op de eerste plaats is er naast Carlton minimaal nog een ervaren schipper nodig die weet wat ie doet zoals A-tje! Dank nogmaals A-tje. 

Alle handelingen hierboven zijn helaas niet kosteloos! Denk aan vluchten, verblijf, crew, onderhoud, eventuele kosten schipper, proviand, verzekeringen, abonnementen voor navigatie en communicatiemiddelen, opslag container in Nederland, havengeld en onvoorziene uitgaven. Die er met alle zekerheid zullen zijn! Anders waren we niet met deel 2 begonnen. 

Omdat het Carlton in z’n eentje niet zal lukken, doen wij namens hem nog een keer een oproep voor de Crowdfunding deel 2. Omdat we strijden zoals Carlton dat doet sinds hij weet dat het leven echt eindig is. Hij is op pure wilskracht al zover gekomen, laten we zorgen dat hij zijn reis kan afmaken.

Hoe kunnen we Carlton helpen? We begrijpen volledig dat het misschien te veel gevraagd is als je met de vorige funding hebt bijgedragen, om nu weer een bijdrage te storten. Maar ook zonder bijdrage kun je helpen door de link zoveel mogelijk te delen (plaats de link in je WhatsApp/Signal status bijvoorbeeld) om nieuwe donateurs te vinden: https://steunactie.nl/actie/dead-man-sailing-deel-2/-69684 

 Alle donaties kunnen uiteindelijk bijdragen aan een onvergetelijke herinnering voor Carlton en iedereen die hem dierbaar is. Hoe de herinnering zal zijn als het anders loopt, willen we momenteel niet aan denken.

Voor alle nieuwe bezoekers van de site…. Check in het tabblad “updates” de verhalen en updates van Carlton zelf. De verhalen die hij via andere kanalen heeft gedeeld staan er nu ook in. Het leest als een jongensboek.

Wij (Ab, Daan en Serge) hebben dit geschreven omdat Carlton zelf het moeilijk vindt om nóg een beroep te doen op donaties.

“Wat moet hij anders doen?” - Was onze vraag aan Carlton vorige week onder het genot van een roti en een Duveltje.

• “Wachten op Magere Hein?” - No fucking way!

Wat zou jij doen?

Dank alvast voor het doneren en/of delen.

Liefs,

Ab, Daan & Serge 

Links: 

https://steunactie.nl/actie/dead-man-sailing-deel-2/-69684 

https://worldcruising.com/events/arc/arc-2026

https://www.vesselfinder.com/vessels/details/244030398

In de laatste link kun je de locatie van de Mad Science volgen. 

Alle updates op een rijtje

Als het fysiek en financieel allemaal goedkomt kan deel 2 van Carltons grote zeilavontuur binnenkort beginnen. Hieronder kun je al zijn reisverslagen tot nu toe nog een keer lezen. Hopelijk volgen er nog een paar mooie hoofdstukken…

27-12 2-25

Lieve mensen, allereerst hartelijk bedankt voor jullie support. Ik weet nu dat het zonder nooit gelukt zou zijn. Wat een werk en wat een geld gaat erin. Maar goed, ...het is eindelijk zover en we gaan zondag {ready or not } vertrekken vanuit Vlissingen. Ik vertrek vanuit de sluis richting Noordzee omstreeks 12 uur middags.. Je kan me volgen via Vesselfinder of Marinetraffic (apps) en de naam van de boot is Mad Science. Eenmaal op de oceaan heeft AIS geen "bereik" meer, maar zodra er weer land in zicht komt gaat het weer aan heb ik begrepen dus niet gelijk op die paniekbutton drukken.

08-01 2026

wind'

ja,..de Alderny race,....toch niet helemaal goed verwerkt. Alles ging lekker tot de wind niet meer deed wat je graag wil en dus rolfok in en door op de motor. Ging prima, stroom mee en zo' af en toe tikten we 15 knopen aan. Toen ging de windkraan open en kregen we een paar flinke golven over ons heen. Geen probleem en na een uurtje of wat werd het steeds ruiger maar alles verder prima totdat de diesel op was. Dat merk je gelijk wanneer zo'n motor het niet meer doet. Diesel op? Hoe kan dat ? Je hebt toch een meter? Ja, maar die deed het dus niet en voor we vertrokken de tank volgegooid en het is me nog nooit gelukt om die in 1 dag op te varen. Nou,...gisteren was dus de eerste dag dat dat wel lukte, alleen jammer dat dat uitgerekend gisteren moest zijn. Want er stond een pittige deining en de golven kwamen van alle kanten op ons af. Alleen onder de douche word je zo nat. Nou dan dat windje erbij met de kou eroverheen en dan wordt het allemaal opeens een stuk minder leuk. Helaas waren wij niet het enige wat nat werd,...Ik heb nog nooit zoveel water mn boot in zien gaan. Door de ingang, ankerluik, luchthappers, werkelijk overal waar water door kan kwam het door. Ook in de waterdichte zakken van m’n hpx pak zodat m’n waterdichte IPhone in een lekker badje kon drijven. Bleek toch niet waterdicht. Mn waterdichte Raymarine plotter hangt onder het luik van de ingang zodat je hem nog net kan zien maar deze niet nat wordt. Gisteren dus wel, een paar plensen water eroverheen en hij begon allerlei rare kuren te vertonen, reageerde niet meer op mijn touch, want als het nat is en je met natte vingers over het touchscreen gaat doet hij niet meer wat je wil. We weten dat we tussen eilanden in zitten en met een flinke stroom naar 1 van die eilanden worden heengeduwd. Goed,...fok een beetje uit en proberen er zeilend een beetje van weg te komen. Lukt half half maar toch het gevoel dat we in rondjes aan het varen zijn en na een tijdje geploeter besloten om maar eens te gaan tanken. In mn achterhoofd al bezig met het ontluchten van de motor. Hoe gaat dat ook al weer en waar zitten de verstuivers,....Het tanken zonder morsen is een hele uitdaging op zich en in deze omstandigheden volges mij onmogelijk dus in geen mum van tijd bevinden we ons in een soort wildwaterbaan in de kuip. Goed, ik de motorruimte in en gewoon op hoop van zegen beginnen met starten en hopen dat hij start. Zelden zo blij geweest met mn Perkins.Hij deed het gewoon, niks ontluchten en gezeik, gewoon op een knopje drukken en starten.. Snel de boel aftanken, sopje erover en door. Rolfok in, en die blijft steken. Toch doordraaien en op een gegeven moment gaat het echt niet meer en blijft er nog een stuk flapperen , maar ja, we moeten door. Motor doet het, navigatie niet, iPhone ook niet en we weten echt niet meer waar we zijn, en het is koud en we zijn supermoe. Ik besluit de distressknop in te drukken en te vragen om assistentie om uit deze situatie te raken. Heel behulpzaam en we besluiten om terug te keren naar Guernsey en daar de echte storm sf te wachten die gaat komen, Na een kwartier besluit Raymarine om weer mee te doen en blijken we nog steeds op Brest aan te sturen en vraagt de kustwacht wat onze bedoeling is. We besluiten om toch maar terug te keren naar Guernsey en ongeveer 5 mijl voor Guernsey ligt de reddingsboot ons op te wachten om ons de haven in te loodsen. Ondertussen begin ik het nu pas echt koud te krijgen en val gewoon varend achter de reddingsboot aan telkens in slaap. Mark en ik varen omstebeurt en ook hij heeft er last van. Ik denk niet dat ik het eerder in m’n leven zo koud heb gehad. En dan toch in slaap kunnen vallen. 1de langste 5 mijl van m’n leven. Anyway ,we zijn veilig aangekomen,hebben de boot aangelegd en iedereen bedankt. In de boot kijkend kon ik wel janken om de ravage aan te zien die had plaatsgevonden. Werkelijk alles lag overal, was zeiknat. Deuren uit de sponning gerukt etcetera, maar te moe en met de paar droge dingen die ik nog kon vinden om aan trekken gaan slapen in een wonder boven wonder droog bed. Ik heb het laatste jaar niet zo goed geslapen als gisteren. Met wat schade aan de rolfok en wat elektrische apparaten die rijp zijn voor de sloop al met al goed weggekomen. De schade aan m’n ego is enorm natuurlijk na het inschakelen van de kustwacht maar m’n ego is zo groot, daar kon best een stukje vanaf. Eerst die dieselmeter maar eens maken

23-01 2026

cliffhanger,...

Dag lieve mensen, zoals jullie vast is opgevallen ben ik even gestrand in Roscoff. De boot heeft een paar mankementen die niet 123 op te lossen zijn en dus is het even niet anders. De stuurautomaat is gebroken en er zit enorm veel "rommel" in de tank en moeten filters vervangen en leidingen gereinigd worden. De tankmeter is nog steeds niet in orde en de kachel is stuk. Iik zit me niet te vervelen in ieder geval. Het weer werkt lekker mee in ieder geval want ik kan geen kant op. Gelukkig Is Monique gelijk in de auto gestapt en kon ik op zoek naar onderdelen en mn step laten repareren in Brest. Nou, tot dusver even een update wat betreft het reilen en (haha) zeilen. Het verhaal over hoe ik hier gekomen ben in m’n eentje houden jullie even tegoed. Deze keer wel echt gered door de kustwacht maar geen foto in de krant. Een motor die uitviel, geen zuchtje wind , 6 knopen stroom `en overal rotsen. Nou ja,...cliffhanger 

12-02 2026

I'm stuck between a rock and a hard place.

Ja lieve mensen, zoals jullie wel opgemerkt hebben lig ik nog in Roscoff. Omdat m’n leven nu toch al zo'n beetje op straat ligt zal ik maar een openheid geven wat mijn fysieke status is.I k vind het nogal lastig om te zeggen hoe het met mij gaat wanneer ik dat zelf eigenlijk niet echt weet. Eigenlijk had ik 2 weken geleden een scan moeten laten maken van m’n tumor en uitzaaiingen want zo was dat gepland. Het is zelfs zo dat volgens de originele planning ik nu lekker in St Lucia had moeten zijn en al heel veel ankerbiertjes achter m’n kiezen had kunnen hebben. Even terug naar Nederland voor de scans en behandelingen en hop weer door. Things change,....De werkelijkheid is dat ik gisteren de ct scan ben ingegaan en nu aan het wachten ben op de uitslag waarna ik verder moet met behandelingen zoals chemokuren etc..Ik was veel te laat vertrokken en had de oversteek nog wel kunnen halen maar dan mocht er eigenlijk niets meer fout gaan. Elke dag moest de planning aangepast en nu ben ik toch wel op het punt gekomen dat het er deze rit echt niet meer in zit om een beetje relaxed de oversteek te maken omdat nu het weer en de stroming aan het omslaan zijn op de oceaan. Wil ik het goed doen dan moet ik dus in september de golf oversteken en vanaf half november de oceaan. Omdat ik nu nog redelijk ter been ben, zolang ik niet te ver moet lopen, zag ik dit moment dan ook als enige kans om het te kunnen doen omdat ik eenvoudigweg niet weet hoe dat er over een half jaar gaat uitzien omdat de voorspelling wil dat dit mijn laatste jaar zou kunnen zijn en wie weet hoe ik er dan aan toe ben. Met al die chemokuren rek je wel je levensduur maar je maakt er ook een hoop dingen mee kapot die nog wel goed zijn. Anyway, ik heb de boot dus even achter gelaten en hoop binnen 2 weken deze dan maar weer terug te varen naar Nederland en dan maar heel hard te gaan werken om weer een beetje mn financien op orde te krijgen en wat op te bouwen voor de volgende poging. Ondertussen ligt de boot nu nog in Roscoff en moet ik de motor nog ontluchten zodat ik die kan starten om zeker te weten dat het alleen maar een vieze tank was wat het probleem was of toch de keerkoppeling, en dan weet ik ook of de kachel het weer doet omdat die ook op diesel loopt. Ook kan ik dan de stuurautomaat testen etc..Hoe vreemd het ook lijkt is het met de juiste wind ongeveer 3 dagen varen en ben ik weer terug bij af. Ik wacht nu dus even de uitslag af en kan dan weer plannen. Voor nu wil ik iedereen die mij zo bij heeft gestaan in dit verhaal nogmaals hartelijk bedanken voor jullie steun en hoop ik deze reis alsnog tot een goed einde te kunnen brengen. Mocht het allemaal gaan lukken dat kan ik jullie verzekeren dat mn voorbereiding tiptop zal zijn gezien al de verbeteringen die mogelijk werden door jullie steun. Laten we dit maar beschouwen als de generale repetitie waarin ik wel zo'n beetje alles wat fout kon gaan heb mogen meemaken en overleefd heb. Much love,...

4 mei 2026

Ja lieve mensen, daar ben ik weer. Terug van een writersblock en onmiddellijk gestraft voor mijn enthousiasme. Ik was klaar en druk op post. Gebeurt niets en na 2 uur dan maar refresh ingedrukt en poef,...alles weg. Maar jullie kennen me, ik begin gewoon opnieuw en deze wordt nog beter dan die andere. Hou je vast.

Er schijnen nog mensen te zijn die denken dat ik nog voor de kust van Bretagne aan het drijven ben maar die kunnen gerust zijn want ik ben weer terug en de boot ligt weer veilig in Zeeland. Na 3 maanden zonder chemo moest er weer gescand worden en mijn medicatie was ook al aardig aan het opraken dus ik met de TGV terug naar Nederland. Dat begon al goed, het station in Roscoff bleek een busstation en dus met de bus naar Marlaix. Overstappen op de Tgv om 10 uur. Ik ben daar om iets voor 9 en laat een conducteur mn kaartje zien en die zegt dat ik de volgende op dit spoor moet hebben. Op dat moment staat er dus een Tgv klaar om weg te rijden. Ik een rondje op de step door het dorp en kom weer terug om te zien dat de tgv vertraging heeft en ik eigenlijk net zo goed die ene die klaar stond had kunnen nemen want die had dezelfde bestemming. Het bleek een voorbode voor a hell of a ride. Trein stopt, ik erin, eerste klas want met zitten wilde het nog niet echt lukken vanwege pijn in mn kont en volgende stop Brest. 2 uur wachten en de trein komt aan op perron D en iedereen stapt uit. Op een bord is te zien dat je nog niet in mag stappen en dus wacht ik. Alle mensen die op het station staan stappen in op perron C en ik kan nog steeds niet instappen bij D. Omdat ik nu een beetje nattigheid begin te voelen ga vragen wanneer ik dan wel in mag stappen en ik krijg te horen dat dat in de trein moet zijn die nu aan het vertrekken is. Perron D was alleen om uit te stappen en C....,lekker dan. Thuisfront gebeld en tickets omboeken 1e klas en wachten. Nou, instappen en bijna gelijk 2 conducteurs vragen om mn kaartje. Ik uitleggen hoe en wat en uiteindelijk gevonden maar niet 1ste klas. Hoog en laag ,het ging er niet in en om naar de aangewezen plaats te komen moest ik met 2 tassen en een step helemaal naar de andere kant van de trein. De gedachte alleen al. Op dat moment was mijn gezondheid er niet zo best aan toe. Ik had best veel pijn bij het zitten en was heel snel moe, dus ik vroeg wat hoeveel erbij moest aan geld. Hup, 150 lichter maar ik mocht mn step niet opladen. Tegen de tijd dat ik aankwam in Parijs was hij opgeladen. Nu moest ik van het ene station naar het andere maar omdat ik een trein gemist had, had ik niet genoeg tijd om met de metro te gaan dus met een Uber naar dat andere station. In 1 keer de goede trein alleen dus weer niet eerste klas terwijl er toch voor betaald is. Ik heb het erbij gelaten en op weg naar Antwerpen daar heel veel spijt van gehad maar blij dat ik opgehaald werd en om 2 uur s’nachts gewoon een captains dinner (kapucijners met spek) geserveerd kreeg door m’n lifetime vriendje van de lagere school Jeroen ( poep aan je schoen)en totaal gesloopt kon gaan slapen. De volgende dag met m’n eigen autootje naar Utrecht en de dag erna moest ik naar het Avl dus ik rij op de A2 en de auto zegt dat ik moet stoppen want hij werd heet. Boten ,treinen, auto’s het houdt niet op. Natuurlijk was het druk en na 2 uur kwam eindelijk de wegenwacht en die gooit er een nieuwe vsnaar op en we kunnen weer. Alles gescand en natuurlijk wat groei, maar dat was ingecalculeerd en niet van dramatische omvang dus we kunnen nog even door nu dus weer aan de chemo en aan het werk en ik voel me prima moet ik zeggen. De pijn is vrijwel verdwenen en dus gaat het ook een stuk beter wat zitten betreft en dat scheelt een hoop. Terwijl ik het Avl uitloop zit er een een oud vrouwtje op een bankje en net als ik voorbij loop laat ze de hardste scheet die je ooit gehoord hebt. Verschrikt kijkt ze me aan en allebei krijgen we spontaan de slappe lach. Oh sorry zegt ze en ik zeg geen probleem hoor wees maar blij dat het nog kan. Precies zegt ze en weer een schaterlach. Terug naar Roscoff want mijn vriendje Renier ging toch naar Frankrijk en dus kon hij mij wel even droppen. Dat was dus heel fijn en in Frankrijk ook nog wat spullen voor de boot gehaald en proviand ingeslagen. Nou, een paar keer slikken en trossen los. Eerst naar st Quay en dan naar Cherbourg. Aangekomen in St Quay blijkt dat een heel leuk stadje en omdat er toch nog het een en ander niet goed is aan de boot daar nog een paar dagen gebleven. De tocht naar Cherbourg is ongeveer 14 uur en aan het einde kom ik langs diezelfde plek waar het de vorige keer zo fout ging, dus ik moest het deze keer heel goed plannen wat tij en snelheid betrof zodat ik goed uit zou komen. Elf uur later ging alles precies zoals gepland en door de volle maan had ik een goed zicht op het water en zag toen precies waar het mis gegaan was. Het leek op een hele grote draaikolk met woest opspattend water en dat kon ik prima omzeilen nu met 14 knoopjes wind en goed zicht. Ik zag ook datzelfde lampje weer wat er de vorige keer steeds voorbijkwam en kon er nu een beetje om lachen. 2 uur later in Cherbourg en daar een paar dagen gebleven en lekker uitgerust. De boot was nu tiptop in orde alleen de rolfok was een dingetje maar er viel mee te werken. Door naar Dieppe en op een gegeven moment begon het toch wel hard te waaien en de marifoon bleef maar securite securite zeggen. Voor Le Havre was ik al te ver en dus door naar Dieppe. Op de plotter was het nog 42,5 dus dat moest goed te doen zijn. Het was een uur of 8 dus kwam toch nog op een christelijk tijdstip aan. Wanneer je alleen bent en een denkfout maakt is er niets anders dan de feiten om je dat in te laten zien. Op een gegeven moment vond ik het toch wel lang duren. Ik was nu 4 uur aan het varen en nog niet op de helft. Toen drong het tot me door dat het natuurlijk mijlen waren en geen km. Even doorbijten dus en na een pittig nachtje kwam Dieppe in zicht en op dat moment werd ik aan alle kanten ingehaald door de complete vissersvloot van Dieppe die allemaal vonden dat ze voorrang hadden en daar werd ik dan wel weer wakker(agressief) van. Wel was het zo een stuk makkelijker om de haven binnen te lopen en kon ik lekker gaan slapen. Na 2 dagen Dieppe ging ik verder naar Boulogne sur mer maar de weersomstandigheden waren wat veranderd. Op zee was windkracht 7 voorspeld maar op mijn app kon ik dicht onder de kust wel varen en dat bleek. Wel iets meer opletten wat betreft rotsen en en ondieptes maar het ging prima. Voor het eerst aangekomen in een haven met daglicht wat best een stuk prettiger is dan snachts met alle lichtjes etc.. Hier werd ik opgewacht door Monique die het havengeld al geregeld had en dus douchen en de stad in met de auto. Ideaal. Lekker eten en naar bed. Volgende dag beetje bijkomen ,ff sightseeing en de dag erna op naar Duinkerke. De wind was nu nog een knoop of 20 dus dat moest kunnen. Ik werd gelijk gevold door een Engelse kustwacht en vanuit Calais kwam er een Franse op me af en die bleven bij me tot ik voorbij Calais was en dat was best een veilig gevoel ook omdat het af en toe toch wat harder waaide dan voorspeld. In Duinkerke werd ik weer opgewacht door Monique en die ging koken, we boffen maar. Zo had ze haar drijvende B en B en ik mijn p.a. en kokkie. De laatste etappe naar Vlissingen ging ook weer gesmeerd en de aankomst was heel fijn. De sluiswachter die mn naam omroept en vraagt of ik gelijk door wil, want dan waarschuwt hij zijn collega's even dat ik eraan kom en nog even alle bruggen mee kan pakken. Na alle gevaren en ondieptes, rotsen etc die ik ontweken heb is het toch jammer dat je dan in het zicht van de haven vast moet lopen op het Veerse meer. Toch prijs ik mezelf gelukkig. Ik heb een onvergetelijke ervaring opgedaan en het gevoel van volledige controle over de boot en ook een hoop bijgeleerd wat betreft de weerapp, plotter en wat niet..Ik heb een hoop geleerd en hoop dit in augustus allemaal weer van toepassing te laten zijn want dan gaan we voor de volgende poging. Deze keer in een korte broek.

All this was made easy by Jeroen, Appie, Serge en Renier voor er steeds maar weer te zijn zonder vragen. Mijn zussen Sophia en Babs en uiteraard Monique . En voor de technische steun ben ik Bob en Evert (heuj) heel dankbaar.Ik heb er een hoop van opgestoken en hoop dat het een beetje blijft plakken 

Uiteraard de havenmeesters van de Arne en Vac, Puf,Sjoerd en Jeroen van Oostwatering 

En sowieso jullie allemaal die mij een warm hart en volle portemonnee hebben bezorgd

Ook wil ik iedereen bedanken die zo lekker mee heeft genavigeerd. Zo heb ik foto/s gezien dat ik aankom in een haven en screenshots van mijn locatie op dat moment. Ik heb de ais even uitgezet dus niet bezorgd zijn.

ps; op dit moment ben ik hard aan het werk en mezelf aan het voorbereiden op de volgende poging, maar ook ben ik een feest aan het organiseren waar mijn verjaardag ook onderdeel van zal zijn. Ik hoop dat jullie allemaal komen voor nog meer sterke verhalen, Ik hou jullie op de hoogte, veel liefs

Ik kan niet wachten. 

Lieve mensen, hier dan eindelijk weer een update over Carltons zeilavontuur. 

Na de valse start van begin dit jaar heeft Carlton niet stilgezeten. De reis mag dan anders zijn gegaan dan gehoopt, het is niet voor niets geweest. Hij heeft de boot nog beter leren kennen en er zijn nog wat dingen boven water gekomen die moesten worden aangepakt. Dus tussen zijn werk en de chemokuren door heeft Carlton hard gewerkt om een tweede poging te kunnen wagen en het goede nieuws is: de eerste etappe naar Gran Canaria, het startpunt van de Atlantische oversteek is volbracht! 

Op 1 augustus zijn we vertrokken uit Vlissingen en op 20 augustus legden we aan in de haven van Las Palmas na een reis van zo’n 1950 zeemijl (ruim 3000 km). Via Fallmouth (Zuid Engeland) staken we de Golf van Biskaje over naar A Coruna aan de noordkust van Spanje, begeleid door dolfijnen die steeds meezwemmen alsof ze willen spelen met de boot. We voeren ’s nachts onder de maan en de sterren, de zee verlicht door zeevonk, fluorescerende algen die een prachtig spoor van kleine lichtjes achterlaten. Na A Coruna wachtte het langste stuk; naar Funchal, Madeira, vijf dagen en vier nachten varen. We zagen de zonsverduistering vanaf zee en waren vier dagen lang omringd door water, zonder land in zicht. Tot we in de vroege ochtend Madeira zagen opdoemen aan de horizon. De douche in de fantastisch uitgeruste haven van Funchal was misschien wel de lekkerste ooit. We bleven twee dagen op Madera en daarna was het nog maar drie dagen varen naar de eindbestemming: Las Palmas, de hoofdstad van Gran Canaria. In november is het dan tijd voor de oversteek als onderdeel van de ARC vloot: https://worldcruising.com/events/arc/arc-2026

Het was eigenlijk de bedoeling dat Carlton hier tot die tijd zou blijven, maar helaas zijn er toch nieuwe behandelingen nodig, en er moet ook weer geld verdiend worden voor het vervolg, dus laat hij de boot voor nu achter in de veilige haven van Las Palmas om over twee maanden hopelijk weer terug te komen.

Heel veel dank opnieuw aan iedereen voor het mogelijk maken van deze wens en voor alle reacties en lieve berichten!

Deze site gaat binnenkort uit de lucht, maar wie het avontuur wil blijven volgen kan naar de nieuwe actiesite: https://steunactie.nl/actie/dead-man-sailing-deel-2/-69684  Aan jullie durven we het niet meer te vragen, maar steun blijft welkom, want aiaiai wat is dat zeilen een dure hobby.

En dan natuurlijk nog het verslag in Carltons eigen woorden:

Nou lieve mensen,

Daar ben ik dan weer met een hele nieuwe update. Voor de oplettende toeschouwers niets nieuws, maar voor zij die die  het even ontgaan is. We zijn in Las Palmas aangekomen!

En nu na een krat ankerbiertjes wordt het wel eens tijd om het een en ander te delen wat betreft het reilen en zeilen van deze reis. Deze keer met vriendin Monique, mijn kleine neefje -die opeens niet meer zo klein is - Tim en een ouwe zeebonk die niet bij naam genoemd wil worden A-tje. A-tje ging deze zomer met pensioen en heeft aangeboden om mee te gaan tot Gran Canaria en zag het als een missie voordat hij echt met pensioen kon. Hij nam z’n taak heel serieus en zodoende zijn we in 19 dagen van Vlissingen naar Las Palmas gevaren. 12 dagen varen en 7 dagen van bijkomen en lekker eten.

Uiteraard ging niet alles zonder slag of stoot maar deze keer niet zo desastreus als de vorige en lekker in m’n korte broek. In totaal hebben we 1 dag regen gehad en dat was natuurlijk in Engeland. We vertrokken vanuit Vlissingen rond een uurtje of 9 en het was windstil. Op de motor dus en die is eigenlijk niet meer uitgegaan tot we in Fallmouth waren aangekomen. Om de 4 uur wachtlopen met z’n tweeën, dus 4 uur op en 4 uur af, wat goed te doen is. In de eerste nacht ergens voor de kust van Engeland werd ik wakker gemaakt om me te melden aan dek voor de douane. Papieren en paspoorten overhandigen en ze trokken zich terug in de boot behalve 1 beambte. Die bleef ons heel strak aankijken met zn handen over zn borst en dat duurde zonder dollen zo’n 20 minuten, terwijl er de hele tijd enorme schijnwerpers op de boot gericht stonden. Best een zware deining en daar stond hij dan. Verroerde geen vin en maar kijken. Wij moesten ook blijven staan maar op een gegeven moment moest ik toch echt ff naar de wc. Nou dat mocht gelukkig. Uiteindelijk kregen we het ok sein en de mededeling dat we ons moesten aanmelden, wat we dus vergeten waren of eigenlijk helemaal niet wisten dat dat moest. Weer wat geleerd. Dag drie aangekomen in Fallmouth en dat is een alleraardigst haventje met alleraardigste mensen. Heel knus met kleine straatjes en veel kroegjes en restaurants en winkeltjes. Heel erg druk ook. Maar goed, next stop, A Coruna in Spanje. Lekker zeilend 4 uur op en af, dolfijnen en verkeer. Heel veel verkeer. En op de een of andere manier moeten ze precies zijn waar jij heen gaat en ze zijn veel, heel veel groter. En ze gaan hard, heel veel harder dan wij. Van een heel klein lampje naar een heel groot monsterapparaat dat dus precies moet zijn waar jij heen gaat. Meestal komen ze van achter of van voren en kun je op je plotterscherm precies zien waar ze uitkomen en daar kan je dan op reageren maar 1 keer was het zelf zo dat vanuit het niets een schip van rechts kwam en als we niets zouden doen we zouden botsen. Zoveel water om ons heen, zoveel ruimte en dan toch op de millimeter ramkoers. Heelhuids in A Coruna aangekomen na drie nachten doorkachelen en dat was een heel aangename verrassing. Kleine straatjes /steegjes vol tafeltjes om te eten en drinken. Supergezellig en dus bleven we even hangen om bij te tanken en te genieten van die fantastische sfeer. Toen we weer op pad gingen kwamen er 2 cruiseschepen binnen en er zouden er nog 3 komen ivm de zonsverduistering die daar compleet zou zijn, maar daar konden we niet op wachten omdat Tim in Madeira op het vliegtuig zou stappen en ik moest er eigenlijk ook niet aan denken dat al die mensen over dat stadje uitgestrooid zouden worden. Dit stuk zou het langste worden van de reis. 5 dagen 4 uur op en af. De wind was niet echt sterk en de koers net niet goed genoeg om echt te zeilen dus met motor erbij om de vaart erin te houden. Dolfijnen, vliegende vissen en heel veel niets. Geen land te zien, alleen maar water en ‘s nachts sterren, heel veel sterren waarvan er hier en daar wat vielen. Overdag de zonsverduistering maar door de bewolking werd die deels een beetje verpest, maar Tim slaagde erin om een werkelijk prachtige foto ervan te maken. Op een gegeven moment een soort van knal en daar ging het toerental van de motor opeens omlaag en verloren we power. Er gaat van alles door je heen. Uiteindelijk kregen we het briljante idee om eens achterop de boot in het water te kijken en daar zagen we de boosdoener. Een grote witte tros touw dat ondanks alle ruimte om ons heen zijn weg had gevonden in onze schroef. Lekker dan..Ik keek Tim aan en die voelde de bui al hangen. Daar ging Tim het water in en dat was niet ongevaarlijk want er stond best deining en wanneer zo’n boot op je hoofd terecht komt onder water weet je even niet meer waar je bent. Op het moment dat we aan opgeven dachten kreeg hij het toch maar even voor elkaar en even later stond hij weer aan boord met een behoorlijke tros scheepstouw. We konden weer door en na een paar nachtjes doorbikkelen kwam Madeira in zicht en konden we aanleggen in Funchal. Een hele kleine haven met een heel beperkt aantal ligplaatsen voor bezoekers. Maar na 5 dagen niet douchen daar aankomen en in een waarschijnlijk door god geschapen badruimte te stappen… We wisten niet wat ons overkwam, wat een luxe. Dat was een heel aangename verrassing. Het stukje aan de haven was heel erg op toeristen ingesteld en zo ook het eten. Het viel wat tegen na de gezelligheid in Spanje. Ook was het spijtig dat Tim ervandoor moest. We moesten verder met z’n drieën en dus werd het 2 uur op en 4 uur af, maar nu alleen ipv met z’n tweeën. Na 2 nachtjes doorvaren kwam Las Palmas in zicht en ergens in de ochtend konden we aan het ankerbiertje. Voor A-tje mission accomplished en voor ons een paar zeer verdiende dagen rust. Alhoewel, de stuurautomaat had weer kuren op het laatst en er moeten toch nog wat dingen gemaakt en of aangepast worden. Maar dat zal wel niet veranderen. Ook al koop je een splinternieuwe boot, dan is het nog niet goed volgens mij. Het zij zo,…eerst ff slapen.@ september weer aan de chemo in Amsterdam en in November de oversteek,…so far so good dus. Lichamelijk is het allemaal wel te doen, ware het niet dat ik nu last van aambeien heb in plaats van kanker, en dus zitten best een probleem is. Op een boot moet je best veel zitten dus dat is niet handig om te hebben. Ik hoop dat er wat aan gedaan kan worden in the Netherlands want het begint knap vervelend te worden. Verder kan ik jullie natuurlijk niet genoeg bedanken en in het bijzonder A-tje want zonder A-tje was het zeker niet zover gekomen als dat het nu is. En zonder Tim dreven we nu nog ergens op de Atlantische oceaan waarschijnlijk. En hoe ze het deed en in welke standen is me nog steeds een raadsel maar elke avond hadden we toch maar een heerlijk maaltje op ons schoot opgediend door mijn allerliefste Monica. Nu nog even de boot klaar maken voor het verblijf hier en in november nog wat klussen voor vertrek. We zijn toch maar ingeschreven bij de ARC voor de oversteek en zijn in ieder geval verzekerd van een glas champagne bij aankomst. Adios  voor nu,..X