-
op 29-10-2025
Thats what friends are for???
Woensdag, de derde dag van mijn verblijf hier in Oostenrijk. Alleen, tot nu toe dan. En ik heb de sterke indruk dat ik aan het herstellen ben, dat ik wat stabieler word. Waar ik dat aan aflees? Nou simpel, de hoeveelheid van m.n. de zwaardere medicijnen die ik gebruik. De gecombineerde Ipratropium en Salbutamol die ik mijzelf verneveld (wolkje) toedien. Vorige week donderdag gebruikte ik die bijvoorbeeld nog vijf keer, vrijdag vier, zaterdag vijf keer, zondag drie keer en ‘s nachts tijdens de reis naar Oostenrijk twee keer. Gemiddeld vier á vijf keer per dag dus. En nu dan, hoor ik u denken? Nou maandag drie keer (is al wat minder he!), gister twee keer en vandaag … niet één keer. Magisch he, die berglucht. Minder schimmels, minder pollen en minder vervelende bacteriën dat maakt dat de ontsteking enigszins tot rust komt. En vannacht goed geslapen!
Maar dat hadden we ook afgesproken nietwaar. Ik moet stabieler worden en gelukkig lijkt het ook nu weer te lukken. En de afgelopen drie dagen alleen, maar ja, dat begint er een beetje bij te horen. Alles voor het ‘hogere’ (wel een passende term hier in de bergen) doel. Met vandaag een hele rustige wandeling van 2,5 uur.
En morgen komen de hulptroepen. Een tweetal goede vrienden, Erik en Stef. Hoewel, goede vrienden? Kijk, ik vind het super lief en fijn dat ze komen hoor, maar ben tegelijkertijd ook erg op mijn hoedde kan ik u vertellen. Ik leg het uit.
Vorig jaar, ongeveer om dezelfde tijd (paar weekjes later) hadden beide heren het lumineuze idee geopperd om mij mee te nemen de bergen in naar Sölden. Yep, Sölden. De bergen in waar ik zo enorm van houdt, en dat weten zij. Even ertussenuit, even wat rust na alle eerste beslommeringen van het ernstig ziek zijn. Daar hoefde ik (in tegenstelling to nu) geen twee keer over na te denken. Heerlijk, gezellig en fijn! En we zijn zelfs nog in enige mate actief geweest samen. Zo hebben we, uiteraard gewandeld, zijn we een gletsjer overgestoken en hebben we (komt ie…) geskied. Nou, dat heb ik geweten zeg (zie de foto’s). En gelukkig hebben we die foto’s nog, want ik heb er weinig van meegekregen. Halverwege de dag zijn Stef en ik (Erik was geblesseerd), na een paar afdalingen (heel rustig aan overigens) naar de andere kant van de berg getogen, de andere gletsjer op die zijn naam die dag eer aangedaan heeft (Tiefenbachgletsjer). En ‘Tief’ was ie! Een bijna lege afdaling en een jonge Belg waren de overige ingrediënten om mij eronder te krijgen. De jonge Belg is echt met een noodvaart achter ons de afdaling afgegaan om mij, halverwege de afdaling met diezelfde noodgang, voor de ogen van Stef, omver te kegelen. Niets gezien, werd direct zwart voor de ogen. Ik was dan ook direct mijn bewustzijn kwijt (niet gelogen!) en heb dus enige tijd bewusteloos op het koude ijs gelegen. We denken iets van een ‘stief’ (of beter ‘Tief’) kwartiertje. Eenmaal bijgekomen wees een hele aardige Poolse tandarts mij erop te blijven liggen, vooral niet te bewegen en vertelde zij mij dat de helikopter inmiddels onderweg was. Is uiteindelijk met een sisser afgelopen, ik heb er gelukkig niets aan overgehouden, weet er niet veel meer van, maar ben wel weer ontzettend geschrokken.
En nu komen diezelfde twee ‘vrienden’ weer deze kant op. Zelfde gebied en met hetzelfde plan om te gaan ……. skieën! Pfff, ik weet het niet hoor. Nog maar eens een nachtje over slapen.
Alle gekheid op een stokje, natuurlijk hartstikke fijn dat ze komen. Mij wat afleiding komen geven, samen dingen doen en samen van de omgeving genieten. Want mooi is het hier wel hoor! En ik beloof dit keer eerst te vragen aan de andere mensen die dezelfde afdaling ingaan waar ze vandaan komen. En indien er een jonge Belg tussen zit, gaat die voor!
Wordt vervolg.
Geert
-
op 27-10-2025
Stabiliteit, stabiliteit en nog eens stabiliteit …
Gisteravond (zondag) om 19.15 uur afscheid genomen van Helga en Floor en met het stuur ferm in de handjes op weg naar Oostenrijk. Ik vind het moeilijk om afscheid te nemen van Helga en Floor, viel mij zwaar. Het liefst zou je de dingen die je meemaakt (de mooie en lelijke) met je partner en kind willen delen. Dat gaat nu gewoon even niet. Helga heeft haar leefstijl praktijk en ontkomt er eenvoudigweg niet aan de vele mensen die zij begeleid te helpen en zij moet bovendien zelf ook verder aan haar herstel werken. En Floor heeft stage die ze niet kan missen. Alleen (heb ik het daar niet eerder over gehad?) op pad dus.
Was een goed besluit om al begin van de avond weg te gaan. Ten eerste geeft dat ruimte te gaan slapen wanneer ik moe wordt (lekker achterin mijn rijdende huisje) en de extra tijd geeft rust. Ik hoefde per slot van rekening pas om 11.00 uur ter plaatse te zijn.
Wat een weer, wat een weer zeg (zie foto’s). Eigenlijk heeft het aaneengesloten geregend. Een constante douche was het, met bakken kwam het uit de lucht vallen. Uiteindelijk toch nog best lang door kunnen rijden. Ik ben om iets over half twee ‘s nachts gestopt om te slapen en had er daardoor al ruim 700km opzitten. Maar liefst vier en een half uur in dromenland doorgebracht (heerlijk!) en daarna rond 04.45 uur verder gereden.
Vanochtend (maandag) kwam ik om 08.45 uur in Sölden, Oostenrijk aan. Omdat de receptie van de camping dicht was ben ik doorgereden naar Obergurgl op ruim 2000 meter hoogte en heb ik daar een heerlijke wandeling in de sneeuw gemaakt (zie de foto’s). Het is de eerste serieuze sneeuw dit jaar en daar mocht ik vandaag van meegenieten. Ging overigens helemaal niet goed, was ontzettend benauwd ondanks de vele medicijnen. Ik ben dus ook absoluut niet stabiel! Daarna ben ik rustig naar beneden gereden, heb nog een boodschapje gedaan en mij vervolgens op de camping gemeld.
Terwijl ik naar beneden reed ging het steeds harder sneeuwen. Hoewel het bij aankomst nog helemal niet wit was in Sölden is dat nu, terwijl ik dit begin van de avond schrijf, wel anders. Ik denk tussen 5 en 10cm. Geeft een beetje dat kerstsfeertje. Dat vergoedt het ongemak (ik hou enorm van de kerst) van het alleen op reis zijn en huis en haard achter moeten laten.
Het kan niet anders en het moet he. Ik moet stabiliteit gaan terugwinnen, want anders kunnen we geen planning maken wanneer ik drie november terug kom. En de artsen durven het nu gewoon níet aan. Kortom, werken aan stabiliteit, stabiliteit en nog eens stabiliteit. Ik heb er goede hoop op hoor. De vorige beide keren dat ik in de bergen was ging het hartstikke goed, dus waarom zou dat nu niet het geval zijn.
Nou, uitgegeten, dus ik zeg douchen en de bedstee in!
Geert
-
op 22-10-2025
Mixed feelings …
Heeft u dat ook wel eens? Dat je aan de éne kant ergens enorm naar uit kunt zien en dat je aan de andere kant totaal tegenovergestelde gevoelens hebt? Ik heb ze. Ik heb ze terwijl ik mij de afgelopen dagen aan het voorbereiden ben op ruim een week in de bergen. Aan de éne kant mogen herstellen van toch best weer een inspannende tijd thuis en op het werk wat veel van mij vraagt. Met aan de andere kant weg bij Helga en Floor waarbij opgemerkt dat Helga zelf herstellende is een een ingrijpende operatie bijna een week geleden.
Kortom, mixed feelings. Maar het is wel echt nodig. Ik moet er voor zorgen dat ik stabiel wordt. Hoewel ik het idee heb iets stabieler te zijn dan een paar weken geleden is het niet genoeg. Dus een ruime week in de bergen moet mij dat zetje gaan geven waarmee we, de dag nadat ik terug kom (ik kom 2 november ‘s avonds laat terug) eerst om negen uur in de ochtend onderzoeken doen om te bekijken of dat is gelukt en dan direct daarna met het hele medische team de operaties kunnen gaan plannen. Vier in totaal met daartussendoor 2 of drie weken herstel in de bergen.
Ik merk dat ik er behoorlijk tegenop aan het zien ben. Zeg ik dat goed zo? Kijk, ik vind het niet erg om alleen te zijn. Maar wetende dat de operaties veel impact kunnen hebben op je fysieke gesteldheid en iedere keer gedurende langere tijd weg zijn van huis, weliswaar in de zo door mij geliefde bergen maakt dat, nu het langzaam dichterbij komt, ik er ook wel erg tegenop zie. En om de mixed feelings nog wat meer inhoud te geven zie ik er tegelijkertijd ook wel weer erg naar uit. Naar die operaties bedoel ik he. Ook wel weer raar, niet? Erg uitzien naar vier operaties. Ik ga er vanuit dat ik behoorlijk opgelucht (is het goede woord denk ik!) zal zijn wanneer het achter de rug is.
De komende dagen de laatste voorbereidingen treffen en dan zondag eind van de dag richting Sölden.
Geert
Niets gevonden voor
Controleer de spelling of blader door alle acties.
Geverifieerde actiebeheerder
De identiteit van de rekeninghouder en de bankrekening waarop de donaties worden uitbetaald, zijn officieel geverifieerd.
Deze controle gaat over wie het geld ontvangt, niet over het verhaal van de actie.
Steunactie Donatiegarantie
Wordt misbruik vastgesteld en is het geld nog niet uitbetaald aan de organisator? Dan krijg je je donatie terug.
Geldt zolang er nog niet is uitbetaald en binnen de termijn van je betaalmethode. Zie de volledige garantie.
