Logo Steunactie
  • Steunacties
  • Zo werkt het
  • Tarieven
  • FAQ
Taal · Language
NederlandsHuidige taal
EngelsDeze pagina in het Engels
Inloggen Start je actie
Logo Steunactie
  • Steunacties
  • Zo werkt het
  • Tarieven
  • FAQ
Taal
NederlandsHuidige taal
EngelsDeze pagina in het Engels
+31 (0)85 488 4765
Start je actie Inloggen
  • op 04-10-2025
    d40e1986 3062 401d af93 d52ea4d228ec 1 201 a 447829ce cd20 44c4 b1e4 81adee95fcc2 1 201 a 1d8703d9 a1cf 4f93 bb48 7bc854ac84e7 1 201 a

    Niet de eerste keer.

    Ik weet het nog goed, begin 1992. Ik was goed op dreef hoor. werd derde bij het NK Wintertriathlon in Amsterdam. Mijn leven bestond uit sporten, studeren (PMT) en werken op het zwembad in Aalten, in de Achterhoek. Eigenlijk is er niet zo heel veel verandert! Maar de derde week van februari veranderde er veel. Ik merkte op maandag 18 februari dat ik moeite met mijn coördinatie kreeg bij het lopen. Ik leek wel dronken joh. De gang naar mijn huisarts gemaakt, en wat bleek: De ziekte van Pfeiffer vertelde hij mij. Nou, daar kom ik wel overheen dacht ik nog. Tot de vrijdag althans, want inmiddels thuis bij mijn ouders ging het steeds slechter. Lopen werd moeilijk en aan het einde van die avond lukt dat niet meer en hebben mijn ouders mij in de kamer gevonden. Zij kwamen laat thuis van een avondje kaarten bij vrienden, belde vanzelfsprekend direct de dienstdoende huisarts (Dhr. Rijken) en die stelde nagenoeg direct de diagnose: Syndroom van Guillian Barré.

    Het Syndroom van Guillian Barré is een zeldzame auto-immuun ziekte. Het ontstaat wanneer een ziektekiem (bij mij dus een virus) het lichaam al verlaten heeft wanneer het immuun systeem in werking treed. Er is dan dus geen ziekteverwekker meer in het lichaam waarna het immuun systeem eigen cellen aanvalt, in mijn geval de zenuwbanen. Daardoor komt het signaal vanuit het brein niet aan bij de spieren en valt alles uit, ook je hart en longen. Een gevaarlijke aandoening, maar wanneer men er tijdig bij is hoef je daar niet aan dood te gaan. Maar goed anderhalve week op de intensive-care/medium-care, daarna weken in het ziekenhuis en maanden revalideren, onder andere in het militair revalidatiecentrum in Doorn (zie de foto's: eerste foto zit ik links op het bankje naast de verpleegkundige van de afdeling, daarna foto's van de gang van de afdeling en mijn kamertje → eerste deur rechts, deur staat open).

    Ik ben er goed overheen gekomen hoor en ik ben er niet slechter van geworden. Bovendien heeft het mij ertoe gebracht iets voor anderen te willen gaan betekenen in mijn werk in plaats van louter eigen gewin. 

    Ik ben opgegroeid in een gezin van ‘carrière poetsers’, mensen die veel geld willen verdienen. Ik was en ben in dat gezin een beetje een ‘buiten beentje’, iemand die volledig zijn eigen weg ging, eigen keuzes maakte. Keuzes die niet altijd of wellicht nooit overeen kwamen met wat thuis gepredikt werd. En dat werd zeker door mijn vader niet altijd gewaardeerd. Wij begrepen elkaar niet en dat leidde tot veel ruzies, helaas.

    In het leven gaat het mijns inziens niet om geld. Ik denk dat iets kunnen en willen betekenen voor een ander veel meer opbrengt, voldoening geeft. En daar hoeft niet altijd geld tegenover te staan.

    En ik merk dat ik er tijdens dit proces weer aan herinnert wordt waar het in mijn leven om moet gaan. Wat ik belangrijk vindt, namelijk iets voor een ander betekenen. En kijk wat het mij gebracht heeft, wat de stand van de actie is. Ik blijf het onwerkelijk vinden. En er wordt nog steeds gestort he! En dat is ook goed hoor, dat er nog steeds wat binnenkomt, want de kans dat het allemaal meer geld gaat kosten dan wij hadden verwacht is wel erg groot.

    Het is denk ik ook goed een keertje iets van een persoonlijke noot te delen, te zeggen dat het mij de afgelopen tijd steeds zwaarder valt. Dat ik steeds meer moeite heb om het allemaal op te brengen. En het is een eenzaam proces, daar loop ik de afgelopen tijd ook wel erg tegenaan. Hoewel het gebruiken van de medicijnen iets van een gewoonte begint te worden voelt het eenzaam. Eenzaam om bijvoorbeeld op de dinsdagochtend, om kwart over zes op de parkeerplaats in Ede in mijn campertje (huisje op wielen) de medicijnen klaar te maken, te gebruiken en alles schoon te maken om precies om 07.00 uur goed gemutst klaar te staan. En dan om tien uur weer 45 minuten medicijnen klaarmaken, gebruiken en alles schoonmaken, om twaalf uur wederom en om vier uur in de middag voor de vierde of vijfde keer. En eenzaam om de weg naar Amsterdam alleen te maken, twee/twee en half uur een infuus en weer naar huis. Alleen. Ja, het valt mij zwaar en ik vindt het allemaal wel eens moeilijk.

    Vanaf afgelopen maandag ben ik gestart met een zware prednison kuur. Ik ben momenteel weer te weinig stabiel om geopereerd te kunnen worden. Ze zijn bang dat ik dat nu niet overleef. Dus eerst stabiel worden en dan operaties plannen. Nu de prednison kuur, daarna verwacht ik wisselen van injecties, eind oktober naar de bergen, zondag twee november terug en maandag de derde onderzoek en overleg met het medisch team in Amsterdam.

    Wordt vervolg.

     

    Geert

  • op 24-09-2025
    img 2147

    Stilte …

    Stilte voor de storm!

    Wat is het, een week geleden of iets dergelijks? Ruim zelfs, maar de stilte betekent niet dat er niets gebeurt. Het gaat alleen niet snel. Je moet een lange adem hebben heb ik, inmiddels ruim anderhalf jaar verder, gemerkt. Geduld is een schoon goed, nietwaar.

    Ik heb een lange adem hoor, ik ben gewend om ergens lang over te doen. Neem die hardloop wedstrijd van Den Helder naar Hoek van Holland. Een slordige 135 km hardlopen over het strand in net iets meer dan 11 uur. Of het Nederlands Kampioenschap 100km in Winschoten. Ronden van tien km, tien stuks in acht uur en drieënvijftig minuten waar ik vijfde werd. En de ‘Dutch Extreem‘ (teams van twee), een multisport evenement (kajakken, kanovaren in een Canadese kano, skeeleren, mountainbiken en hardlopen) over een afstand van ongeveer 500 km in iets meer dan 43 uur waar ik (best trots op trouwens) eerste werd. Zal ik er nog ééntje noemen dan? Ok, de ‘Trans Holland Triathlon’. Een wedstrijd waarin we (Teams van twee) starten met kajakken (één persoons kajak over de Eem (45km), daarna op de mountainbike 306km van Amersfoort naar Den Helder en over het strand naar Scheveningen en tot slot hardlopend terug naar Amersfoort (111km) in ruim 24 uur.

    Kortom, ik heb een lange adem en … ik weet wat moe zijn is. Maar het duurt nu toch wel heel erg lang allemaal en ik ben echt idioot moe! Daar heb ik zelfs moeite mee. Af en toe wil ik mijn artsen wel door elkaar schudden, maar dat gaat natuurlijk niet. Hoewel, wellicht wordt het daar nu toch eens tijd voor.

    Nee hoor ik hou het netjes. Ik heb nog één injectie liggen, die mag er vrijdag in en dan is alles dat in het laatste uitgebreide behandelplan dat we hebben besproken afgerond. Als het goed is hebben we volgende week weer overleg over het vervolg. En dan moeten er nu toch echt stappen genomen worden lijkt mij. Moeten er knopen worden doorgehakt en moet er een planning komen voor de drie operaties.

    Het heeft voordelen hoor, je netjes gedragen, niet bij de pakken neer gaan zitten, je niet neerleggen bij het oordeel van de artsen dat de katheters niet meer gemaakt worden en nergens meer te krijgen zijn (zie de foto, ze liggen veilig bij ons thuis!). Het maakt dat je langzaam maar zeker gaat levelen met de artsen, soort van op gelijke hoogte komen en dus samen beslissen en een route, een behandelplan uitstippelen.

    Mijn plan is om nog één keer te switchen van medicatie (injecties), omdat ik klachten blijf houden, en dat combineren met de operaties. Dan tussen de operaties door iedere keer drie á vier weken naar Zwitserland om aan te sterken. Ik ben benieuw hoe de artsen hier tegenover staan.

    Ik laat het weten.

     

    Geert

  • op 12-09-2025
    img 0366

    Binnen!

    Ik sloot mijn vorige update af met ‘Pfff, wat een reis zeg!’ Ruim anderhalf jaar verder, en er begint iets van licht aan de spreekwoordelijke horizon te gloren. Maar er moet natuurlijk eerst nog een reisdoel bereikt worden door de katheters die we hebben aangekocht. En ik gebruik heel bewust de woorden ‘we hebben’, omdat iedereen die zo begaan is geweest met mij/ons dit hebben mogelijk gemaakt. 

    Dat moet voor u toch ook best bijzonder zijn lijkt mij. Zo op afstand iemand die ongeneeslijk ziek is, die je in veel gevallen niet eens kent te kunnen helpen om, hoewel daarmee genezing niet aan de orde is, in zoverre de behandeling te kunnen geven die maakt dat het leven voor hem (van mij) weer zoveel kwaliteit krijgt dat het de moeite waard is.

    We (yep, wij, met elkaar) komen langzaam dichter bij het einddoel, namelijk behandeling. Onder andere omdat de katheters gisteren om kwart over één afgeleverd zijn bij de apotheker. Op de één of andere manier heb ik sterk de behoefte ze te gaan bekijken. Is dat gek? Geen idee, maar ze hebben voor mij meer waarde dan het geld alleen denk ik.

    En ik denk inmiddels in enige mate te weten hoe de komende tijd eruit gaat zien. Ik heb er zelf natuurlijk ook mijn gedachten over, ik heb er veel over gelezen (niet op de socials hoor, maar voornamelijk in studies over deze aandoening) en ik weet inmiddels als geen ander wat het met je doet en hoe het voelt. Dat laatste is moeilijk uit te leggen, moeilijk onder woorden te brengen, maar het is vervelend. Heel vervelend! Hoe vervelend?

    Nou, op de donderdagochtend om zeven uur geef ik aan een klein groepje een hardlooptraining in Ede. Zo ook gister. Dat betekent voor mij vroeg naar bed op woensdag (hoewel dat vaak in het water valt, omdat ik eerst nog drie kwartier bezig ben met mijn medicijnen), want ik moet donderdagochtend om 05.00 uur opstaan. Eenvoudigweg door de tijd die ik nodig heb om mijn medicijnen op tijd in te nemen en een kwartiertje later maakt dat ik te laat ben. Ik ben al geen ochtend mens, maar dit is midden in de nacht! Ik was toen ik opstond ontzettend benauwd. Ik kon de trap weliswaar redelijk aflopen, maar ik was echt heel erg benauwd. Ik neem thuis mijn pilletjes en rij dan om 06.00 uur naar Ede, kom daar rond 06.15/06.20 uur aan en gebruik daar op de P-plaats (er is dan nog niemand) de zwaardere medicijnen. Als laatste twee keer de salbutamol (pufje), alles schoonmaken, water koken en de boel met kokend water reinigen om dan precies om 07.00 uur bij de receptie van het Landgoed klaar te staan. Het lukt nog steeds, maar ik vind het erg zwaar.

    De komende tijd verwacht ik dat we nog een keer gaan switchen van medicijnen en wellicht dat dat maakt dat we zes tot acht weken moeten wachten met het plannen van de drie operaties. Dat zal dan ergens begin of halverwege november zijn. Ik blijf het spannend vinden.

    Vandaag mag ik mijzelf weer trakteren op een injectie (best pijnlijk trouwens) en dinsdag weer een infuus en wellicht een onderzoek.

    Toch weer een stapje dichter bij het doel!

     

    Geert

  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  • 27
  • 28
  • 29
Populair:
Nu populair
Alle resultaten voor →

Niets gevonden voor

Controleer de spelling of blader door alle acties.

Esc sluiten · ↵ alle resultaten

Geverifieerde actiebeheerder

De identiteit van de rekeninghouder en de bankrekening waarop de donaties worden uitbetaald, zijn officieel geverifieerd.

Deze controle gaat over wie het geld ontvangt, niet over het verhaal van de actie.

Steunactie Donatiegarantie

Wordt misbruik vastgesteld en is het geld nog niet uitbetaald aan de organisator? Dan krijg je je donatie terug.

Geldt zolang er nog niet is uitbetaald en binnen de termijn van je betaalmethode. Zie de volledige garantie.

Steunactie Donatiegarantie

Open in nieuw venster
Laden...
Zie onze 763 reviews op ★Trustpilot
Logo Steunactie Over ons In de media Veiligheid & Betrouwbaarheid Blog Algemene voorwaarden Privacybeleid Cookiebeleid

Contact

+31 (0)85 488 4765 Contactformulier Helpcentrum (FAQ) Steunactie Donatiegarantie
Donateurs Belangen Website van het Jaar 2026: juryprijs

Deel ons

Volg ons

Veilig betalen · SSL-beveiligd, verwerkt door Mollie
iDEAL Creditcard PayPal Overboeking Bancontact KBC/CBC-Betaalknop Belfius Pay Button P24 Betaal per Bank
Steunactie is een initiatief van Sponsor Europe B.V. · © 2026 Alle rechten voorbehouden SSL-beveiligd
App version
Commit
004571c073b9d276ad39545f80676acb9d036d78
Server
f078b05d0e0a
Environment
production

Helpcentrum

Direct antwoord op al je vragen

Open in nieuw venster